Δευτέρα, 18 Ιανουαρίου 2016

Κοινωνικό στοιχειό

          Έχω σαν παραδοχή, ότι κάθε σύνολο εν καιρό ή εν δυνάμει καταδυναστεύει το άτομο. Ένα οξύμωρο σχήμα εξουσίας, εφόσον το άτομο δημιουργεί το σύνολο. Το άτομο με σκοπό να απελευθερωθεί από τα προγενέστερα κοινωνικά φαντάσματα που το στοιχειώνουν, δημιουργεί καινούργια κοινωνικά σύνολα/ομαδοποιήσεις που το εμπεριέχουν. Αυτές οι ομαδοποιήσεις, λειτουργούν ως όχημα για να προσπελαστούν τα κοινωνικά εμπόδια, μέχρι να γίνουν οι ίδιες, ακόμη ένα κοινωνικό φάντασμα για την ελευθερία του ατόμου. Το εμείς στενεύει το κλοιό για να καταπιεί το άτομο, στα maximum της αρχικής συμφωνίας συμβίωσης, μη αφήνοντας το άτομο να εξελιχτεί και να υπερβεί τον εαυτό του. Όποιο στάχυ προεξέχει, κόβεται.

          Ως αναρχοατομικιστής, αντιλαμβάνομαι την ομαδοποίηση ως προσωρινή και ως περισσότερο ωφέλιμη από ότι βλαβερή για την πραγμάτωση των επιθυμιών μου. Με τον άξονα αυτό, πορεύομαι και συναινώ στο να συνδιαμορφώνω, συμμετέχοντας με την σειρά μου σε αυτό το κοινωνικό στοιχειό, μέχρι να με τρομάξει αρκετά για να το υπερβώ.

*Σημειώνω ότι η συναίνεση είναι επίπονη, αλλά μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως μέσο για την επίτευξη στόχων. Ο συμβιβασμός είναι συνώνυμο του θανάτου.

Για την διάχυση του ατόμου και την άμεση δράση.

Πολυμορφία - Υπέρβαση - Ατομικισμός

Παρασκευή, 1 Ιανουαρίου 2016

Ante bellum

          Δεν περίμενα γενικά πως σε μερικές ώρες περισυλλογής, θα κατάφερνα να δω την ύπαρξη μου σε αυτό το χάος τόσο θετικά. Είμαι ένας μικρός και ασήμαντος, άφραγκος, αποτυχημένος εργάτης, ράππερ, διωκόμενος, αγωνιστής. Ένα κοινωνικό παράσιτο, το απόβρασμα αυτής της κοινωνίας, το μίασμα της Ρώμης. Ποτέ δεν θα υπάρξω ως ένα από τα παραδείγματα της, παρα μόνο προς αποφυγή. Για τα τέρατα σαν και μένα μιλάνε από τα μεγάφωνα, από τις τηλεοράσεις, στα χριστιανικά βιβλία που μου διάβαζε η γιαγιά μου μικρο, στις ιστορίες που μου έλεγε ο αδερφός μου σαν έφηβο. Αντίστοιχα τέρατα έκαιγαν στο μεσαίωνα.

          Παρόλα αυτά, όσο κοιτάζω το μέλλον σε μια άμεση σύνδεση με το παρελθόν, αναπολώ με πάθος, τις στιγμές που μοιράστηκα στο κελί, στα κρατητήρια, στις καταλήψεις, στο δρόμο, στο κρύο, στον πόνο, στην χαρά, στην αφοσίωση με τους συντρόφους μου, τις πιο αγνές στιγμές στοργής και αλληλεγγύης, και εκεί νιώθω την πραγματική αξία της ζωής και του αγώνα. Ευχαριστώ τους αγωνιστές και είναι τιμή μου να στέκομαι δίπλα τους. Καλή χρονιά αδέρφια, για τον επερχόμενο πόλεμο.

Ζω για να δω την Nova Roma.