Παρασκευή, 14 Νοεμβρίου 2014

Η απάντηση στην πρόκληση του Βδελύγματος

          Στις 18/10/2014 στον Ασύρματο, διοργανώθηκε live από το Θέατρο Δρόμου για την παρουσίαση δίσκου του Βδελύγματος. Στο παρόν live, το Βδέλυγμα με ανέφερε ονομαστικά, έκανε ψευδείς δηλώσεις για τον πατέρα μου και με εξύβρισε με τον χειρότερο και τον πιο κατινίστικο τρόπο. Το περιεχόμενο των στίχων του ήταν μια πλαστή ιστορία που παρουσίαζε τον πάτερα μου ως αφεντικό που τον εκμεταλλευόταν, ότι δουλεύαμε παρέα στα χωράφια, ότι είχαμε σχέση και με "γάμαγε". Από την στιγμή που έγινε σε έναν δημόσιο χώρο, είναι αυτονόητο ότι θα το μάθαινα. Τον θαυμάζω λοιπόν για την βλακεία του και το θράσος του. Διότι είναι γνωστό ότι πρώτον, ο καθένας χρεώνεται το λόγο του και δεύτερον, δεν θα το άφηνα να περάσει έτσι.

          Συναντήθηκα, τυχαία, στις 7/11/2014 σε ένα live στο Τ.Ε.Ι. Αθήνας με τους Anima και Πινόκιο, μέλη του συγκροτήματος Jolly Roger/Θέατρο Δρόμου, όπου και τους ζήτησα τον λόγο για την εξύβριση μου από το Βδέλυγμα, την οποία οι ίδιοι αρνήθηκαν ότι ειπώθηκε και ότι αν όντως ειπώθηκε, το βρίσκουν ακραία μαλακία και καταδικαστέο. Ειπώθηκαν και άλλα πράγματα, έγινε μια πολίτικη κουβέντα ξεκαθαρίσματος μεταξύ εμού και των Jolly Roger, αλλά δεν είναι της παρούσης.

          Κάνω την παραπάνω εισαγωγή, για να αναφέρω το σκηνικό που έγινε στα Άνω Ιλίσια στην πλατεία Κύπρου στις 12/11/2014 το βράδυ. Είχα καλέσει σε συνέλευση την Σουαράπ για να συζητήσουμε κάποιες θεματικές. Μόλις τελείωσε η συνέλευση, βρέθηκα φάτσα με φάτσα με το Βδέλυγμα και του ζήτησα τον λόγο για την εξύβριση και την λασπολογία εκ μέρους του, προς έμενα και του πατέρα μου.

          Ακολούθησε ένας διάλογος μεταξύ εμού και του Βδελύγματος όπου ουσιαστικά το Βδέλυγμα παραδέχτηκε ότι όντως εξύβρισε έμενα και τον πατέρα μου με τα παραπάνω λόγια όπως προαναφέρθηκε στην πρώτη παράγραφο πιο λεπτομερώς. Τον ρώτησα αν νομίζει ότι είναι "τρελός" και "κουλτούρα" και για αυτό μπορεί να λέει ότι θέλει. Η απάντηση που πήρα ήτανε ένα εριστικό "ναι είμαι". Τον ρώτησα με ποιο δικαίωμα βρίζει εμένα και τον πατέρα μου και τι ευθύνες έχει για αυτήν του την πράξη ως προς εμένα. Η δεύτερη ευάφανταστη απάντηση ήταν "προς εσένα καμία". Μετά από αυτό είναι ξεκάθαρο ότι ο διάλογος μας έφτασε στο τέλος του και το Βδέλυγμα ως τραμπούκος, προβοκάτορας, σεξιστής και λασπολόγος μάτωσε για τις πράξεις του, τις ιδέες του και τις επιλογές του.

          Ελπίζω πως μια μπουνιά και μια ματωμένη μύτη είναι μια επαρκή προειδοποίηση και ξεκαθάρισμα, πως ότι λες χρεώνεσαι και ότι "τρελίτσες" και "κουλτούρες" δεν χωράνε στους πολιτικούς χώρους και στο πολιτικό ραπ, τουλάχιστον δεν χωράνε από μένα και ως προς εμένα, ούτε ως προς αυτά που πρεσβεύω και θέλω να αναπαράγω. Αυτό να το βάλουν καλά στο μυαλό τους όσοι αντιλαμβάνονται το πολιτικό ραπ ως παιδική χαρά ή ως μέσο για να βρούνε "γκόμενα" ή "γκόμενο", αυτοπροβολή ή αυτοεπιβεβαίωση. Αν ο λόγος μου και η πράξη μου δεν ήτανε κατανοητή και επαναληφθούν αντίστοιχες συμπεριφορές, θα πράξω ανάλογα. Θα τα πούμε στο δρόμο.

          Εδώ θέλω να ξεκαθαρίσω ότι δεν έχω κανένα πρόβλημα με την σεξουαλική επιλογή κανενός ανθρώπου. Άλλωστε είναι γνωστό στους κύκλους ότι έχω συναναστραφεί με το Βδέλυγμα στο παρελθόν και ότι είναι αυτονόητο ότι δεν έχει καμία σχέση η σεξουαλική του επιλογή με το παρόν γεγονός. Επίσης η επίσημη θέση μου πάνω στην σεξουαλικότητα είναι ότι όλοι είμαστε bisexual και ότι το να ερωτεύεσαι ανθρώπους μόνο του ενός φύλλου είναι καθαρά κοινωνικό κατάλοιπο.

          Το θέμα μου δεν είναι ότι θίχτηκε ο ανδρισμός μου επειδή είπε ότι με “γάμαγε”, άλλα ότι παραβίασε και αλλοίωσε προσωπικά μου δεδομένα σε δημόσιο χώρο, δίχως καμία άδεια, συγκατάθεση ή δικαίωμα, αποσκοπώντας στο να διασκεδάσει το κοινό και τον εαυτό του βρίζοντας με έναν σεξιστικό τρόπο εμένα και τον πατέρα μου, χρησιμοποιώντας την σεξουαλική του ταυτότητα ως αντίστροφο σεξισμό, διότι όπως φαίνεται από την συνολική του καλλιτεχνική πορεία θεωρεί ότι ως ομοφυλόφιλος μπορεί να “γαμάει” κόσμο αδιακρίτως. Εδώ τίθεται και ένα σοβαρό πολιτικό ζήτημα ως προς το πως γίνεται άτομα σαν το Βδέλυγμα που αναπαράγουν τέτοιες σχέσεις να χωράνε και να παίζουν σε ελευθεριακούς χώρους που κουβαλάνε το αντισεξιστικό πρόταγμα εν μέσω όλων των άλλων.

          Ο λόγος που γράφτηκε το παραπάνω κείμενο, ήτανε για να ξεκαθαριστούν το πως ακριβώς έγιναν τα πράγματα, με ποιο σκεπτικό, με ποιες αφορμές, λόγους και πρόταγμα, πριν προλάβει να βγει ο οποιοσδήποτε “γνώστης” και κουτσομπόλης να πει τις ανακρίβειες του και να προσπαθήσει να κατευθύνει συμπεριφορές και ανθρώπους για τα δικά του συμφέροντα.

*Σημείωση:

          Επίσης καταγγέλλω και καταδικάζω εκ των προτέρων όποιον αδαή αναφερθεί ως προς την δράση μου ως σεξιστική, αρρενωπή ή οτιδήποτε άλλο μπορεί να σκεφτεί με το φτωχό κολλημένο μυαλό του για τους λόγους που εξήγησα παραπάνω.

          Όταν ένα άτομο δεν ενδιαφέρεται να μιλήσει πολιτικά, χρησιμοποιεί την πολιτική μόνο για να προβοκάρει και να "τρολάρει", όταν ισχυρίζεται ότι δεν έχει καμία ευθύνη για αυτά που λέει, δεν σου αφήνει κανένα περιθώριο προσπάθειας επίλυσης μέσω του λόγου. Η προσπάθεια αυτή έγινε και από μένα, αλλά και από άλλες πολιτικές ομάδες ή άτομα που έβρισκαν προβληματική, προσβλητική και εχθρική την στάση του και αντιμετωπίστηκαν εκ μέρους του Βδελύγματος με "τρελίτσα" και απαξίωση. Το αποτέλεσμα ήταν οι δράσεις του να συνεχίσουν κλιμακωτά. Δεν μπορείς να νομιμοποιήσεις με την σειρά σου τέτοιες συμπεριφορές. Είτε φεύγεις άπραγος, δεχόμενος την επίθεση του, είτε αντιδράς. Εγώ πήρα θέση.

          Αυτά που περιγράφω και καταγγέλλω μπορούν να επιβεβαιωθούν από άτομα-μονάδες όπως και μέλη της Σουαράπ που ήταν παρόντες στη "συζήτηση" μου με το Βδέλυγμα στις 12/11/2014 στα Άνω Ιλίσια.

το μίασμα.

Δευτέρα, 3 Νοεμβρίου 2014

Αγχόνη

          Σήμερα ξυπνάω κάπου χαμένος στην Ρώμη. Αύριο θα είμαι αλλού. Γυρνάω από παιδί από πόλη σε πόλη. Από καναπέ σε κρεβάτι και από κρεβάτι σε παγκάκι. Από στέκι σε κατάληψη και από κατάληψη σε πλατείες. Κοιμάμαι σε αγνώστους. Ανοίγουν τα σπίτια τους στο δαίμονα. Παντού ξένος, παντού το μίασμα.

          Η σταθερότητα και η σιγουριά είναι κάτι που χτίζεται. Αν δεν την βιώσεις και δεν μάθεις να ζεις με αυτήν, δεν μπορείς να την αναγνωρίσεις. Τι θα κάνω αύριο; Που θα κοιμηθώ; Τι θα φάω; Επεξεργάζεσαι αυτονόητες ερωτήσεις και απλά τις αγνοείς, γιατί κάτι, κάπου, κάπως θα την βγάλεις. Έτσι έγινε και χτες. Στην χειρότερη να πεινάσεις ή να πεθάνεις. Η ζωή στην τελική, μάλλον είναι υπερεκτιμημένη. Φυλακισμένος σε μια πόλη με 400 υποχρεώσεις, έχεις σιγουρέψει τόσο την σταθερότητα όσο και τον θάνατο. Οι περισσότεροι είναι ήδη νεκροί, απλά αρνούνται να πατήσουν την σκανδάλη. Πάτα την γαμημένε να ξεμπερδεύουμε.

          Φτιάχνω μουσική ή μάλλον έτσι λέω. ΟΚ, γράφω κείμενα, τουλάχιστον αυτό είναι σίγουρο. Γράφω και εκφράζομαι, έχω πολλά κιλά σκατά στο κεφάλι μου, άνοιξε το στόμα σου και κατάπιε τα. Θα προτιμούσα να προβάλεις αντίσταση για να τα τρίψω στην μάπα σου. Όσο αηδιάζεις θα επεξεργάζεσαι τα ερεθίσματα, θα αντιδράσεις, μα θα σου μείνουν αξέχαστα. Αν αποκομίσεις κάτι από αυτά θα το έχεις αποφασίσει εσύ, με την όποια διαύγεια έχεις, όχι κάποια αυθεντία, το πιο πιθανόν να με χτυπήσεις. Δώσε μου ένα όνομα να σε βάλω στην λίστα αναμονής. Έχω να φάω πολύ ξύλο ακόμα για αυτά που λέω.

          Σκέψεις και συναισθήματα, πέφτουν και τσακίζονται κάθε φορά που θυμάμαι ανθρώπους. Η μουσική μου είναι για λίγους, τα κείμενα μου για λιγότερους, το εγώ μου να δεις. Ξαφνιασμένα όντα με πλησιάζουν και με ρωτάνε αν είμαι πραγματικά το μίασμα, αυτό το σιχαμένο πλάσμα που μισεί τα πάντα και τον μισούν τα πάντα. Ναι, εγώ είμαι το μίασμα. Ότι διαβάζεις εδώ μέσα, εγώ είμαι. Απλά το μίασμα είναι και πολλά άλλα πράγματα που δεν μπορείς να διακρίνεις μέσα απ'το γραπτό λόγο.

          Ο λόγος μου είναι πράξη. Περιμένω να με κρεμάσουν. Μην σε αγχώνει η αγχόνη, η γραβάτα είναι χειρότερη.