Κυριακή, 29 Ιουνίου 2014

Συγνώμη

          Έχω καιρό να γράψω εδώ πέρα, αν και έχουν γίνει πάρα πολλά από τότε, δεν είχα την διάθεση να κάτσω να τα μοιραστώ με κανέναν. Ούτε μάλλον την ανάγκη. Όλοι αλλάζουμε με τον καιρό. Το blog, αποτελεί μια σύνδεση μου, με όποιον νιώθει αυτά που γράφω και τον κύριο ψυχαναλυτή μου. Αυτοψυχανάλυση για την αυτόεξελιξη.

          Αφορμή για να γράψω εν τέλει, δεν είναι κάτι καλό. Από ότι κατάλαβες για να γράψω για κάτι, πρέπει αυτό το κάτι να με τρώει αρκετά και να έχω αρκετό χρόνο να κάτσω να σκεφτώ ότι με τρώει τόσο. Σήμερα έπεσα σε μια τέτοια φάση.

          Σήμερα νοσηλεύεται ένας δικός μου άνθρωπος στο νοσοκομείο σοβαρά. Μάλλον δεν θα την βγάλει. Είμαι περίπου 200 ευρώ μακριά. Δυστυχώς δεν έχω την δυνατότητα να πάω να τον χαιρετίσω και με έπνιξε αρκετά αυτό. Δεν μπορώ να σταθώ σε αυτούς που με έχουν ανάγκη. Προφανώς και δεν μπορώ να κάνω κάτι, αν ήμουν εκεί δεν θα μπορούσα να αλλάξω κάτι. Αλλά, απλά ήθελα να τον χαιρετίσω και αυτό μου στοίχισε.

Συγγνώμη.