Τρίτη, 30 Δεκεμβρίου 2014

Το χρονικό της ανίας (Live) @Μηχανουργείο, 21/12


Live οικονομικής ενίσχυσης διωκόμενων.













     
         Το χρονικό της ανίας σε live εκτέλεση πάνω από δικό μου beat, στο μηχανουργείο στις 21/12/2014. Ευχαριστώ τον Σκλάβο για την στήριξη επί σκηνής και τον Νίκο που τράβηξε τα video και τις φωτογραφίες. Χαιρετίσματα σε όσους έτρεξαν για να στήσουν το live και σε όσους ήρθαν και στήριξαν με τον τρόπο τους την δράση. Χαιρετώ τα απόβλητα της Ρώμης.

Ταχυπαλμία, φόβος, άγχος και δυστυχία.
Δείχνεις αλήτης, μα κατά βάθος είσαι κυρία.
Γυρνάς στην κοινωνία, εισπνέεις δυσοσμία,
καταπίνεις, προχωράς μες στην υπέρτατη βλακεία.
Ξέρω δεν είσαι καλά, τα χάπια είναι γοητευτικά,
γλυκά τα ηρεμιστικά, μαρτυρική η αϋπνία.
Έτρεξες σε γιατρούς, είναι όλα μάταια.
Κλεισμένος στο δωμάτιο, μέρες περνάν στο πάτωμα.
Καφές, μερέντα κι ανακάτεμα. Μνήμες για πλάνεμα,
παλιοί σου στίχοι τριγυρνούν, γέννησες σκάλωμα.
Ήτανε κάποτε αλλιώς τα πράγματα.
Ήσουνα έτοιμος τότε να πάρεις άρματα.
Έβλεπες αίματα, μύρια καθάρματα,
μα πριν σκοτώσεις μαλάκα έφαγες σκάλωμα!

Και όλα βαίνουν κατ'ευχήν,
γίνεσαι κάθε μέρα πιο αναίσθητος από ότι ήσουν πριν.
Φεύγουν τα νεύρα, τα μάτια κλείνουν.
Ηλίθιοι περαστικοί σε μιλούν σε γνωρίζουν.
Ψάχνεις δουλειά, χάνεις χαμόγελο,
μπήκες στο πρόγραμμα, και είναι ολόιδιο,
με τον γονιών σου και είναι επώδυνο,
που συμβιβαστικές, είσαι στο όριο.
Ακούς μια απελπιστική κραυγή
"δυο βήματα μπροστά μαλάκα κι ότι ήσουνα θα εξαφανιστεί".
Μα εγώ βαριέμαι, θέλω ησυχία.
Ο μόνος θόρυβος θέλω να'ναι ήχος ταινίας.
Κι από μια κάμερα ασφαλείας καταγράφεται
σε κάθε σπιτικό το χρονικό της ανίας.

Φόβος, άγχος και δυστυχία.

Παρασκευή, 19 Δεκεμβρίου 2014

Rap/Punk Live: Οικονομικής ενίσχυσης διωκόμενων @Μηχανουργείο, 21/12



          Η σύγκρουση με το υπάρχον είναι αναγκαία για την αλλαγή του. Δεν είναι προαιρετική. Κάποιοι συγκρούστηκαν στις πορείες που έγιναν για να δείξουν στο κράτος ότι υπάρχει μαχητικότητα στο δρόμο, ότι μπορούμε ακόμη και με λιγότερο, αλλά και χειρότερο εξοπλισμό, να γίνουμε επικίνδυνοι για την εξουσία.

          Κάποιοι από αυτούς που επέλεξαν να βγουν στο δρόμο, συλλήφθηκαν, ξυλοκοπήθηκαν από το κράτος και θα τους κυνηγήσουν με κάθε μέσο. Αυτό αποσκοπεί στο να τρομοκρατηθεί ο κόσμος, να τον κάνουν να φοβάται τις κυρώσεις, πιο πολύ από την σκλαβιά του. Τα άτομα αυτά κάναν μια επιλογή και το πολιτικό κόστος αυτού, είναι αύριο να δικαστούν για τις δράσεις τους και τις ιδέες τους, από την άρχουσα λογική, που ορίζει η άρχουσα τάξη σύμφωνα με τα συμφέροντα της. Δεν έγινε κάποια μαλακία και τους έπιασαν, δεν έγινε κάποιο λάθος. Έτσι είναι τα πράγματα. Το κράτος θέλει φυλακή ή ακόμη καλύτερα φοβισμένο και παραγωγικό μέσα στον καπιταλισμό, κάθε άτομο που παλεύει για την καταστροφή του. 

          Εγώ σαν άτομο, το λιγότερο που μπορώ να κάνω για το παρόν γεγονός, είναι να σταθώ δίπλα σε όσους πολεμάνε το κράτος με συγκρουσιακό χαρακτήρα, δίνοντας το παρόν στο δρόμο, μα και εκφράζοντας την στήριξη μου και την αλληλεγγύη μου, παίζοντας ένα live για την οικονομική τους ενίσχυση. Μην ξεχνάμε πως σήμερα ήταν αυτοί, αύριο θα είμαστε εμείς. Όσο χτυπάνε τον διπλανό σου και τον φυλακίζουν, τόσο πιο κοντά είναι το γκλοπ στο κεφάλι σου. Αν δεν το καταλαβαίνεις, όταν θα το νιώσεις θα είναι αργά. 

Τα λέμε στο δρόμο.

Τετάρτη, 17 Δεκεμβρίου 2014

Μυρίζεσαι την γνώση

          Δεκέμβρης του 2014, κι ο μήνας 17. Σαν σήμερα πριν τέσσερα χρόνια κυκλοφόρησε η "Ρώμη". Η αλήθεια είναι ότι έχω δύο χρόνια να τιμήσω τα γενέθλια της με την ενεργή παρουσία μου, αλλά αυτό θα αλλάξει. Τράβηξα μπόλικα ζόρια και κανάλια τα τελευταία δυο χρόνια, από εξαντλητικά ωράρια εργασίας σε γαμημένες συνθήκες, έως και αφαίρεση όγκου από το λαιμό μου. Για όσους ενδιαφέρονται για την υγεία μου είμαι πολύ καλύτερα. Δουλεύω, γυμνάζομαι, διαβάζω και τρελαίνομαι σταδιακά όλο και περισσότερο. Να περιμένετε τα χειρότερα από μένα.

          Θα τιμήσω την μέρα με ένα κομμάτι κραυγή. Να τρέμουν οι δειλοί. Το μίασμα της Ρώμης επέστρεψε. Καλή ακρόαση ρωμαίε.

Beat: BD Foxxxmoor ή Kozak94 για τους "τρύπιους".


Τα βράδια περνούν,
τα φώτα ανοιχτά με ενοχλούν, χάνω την όραση,
θολές ματιές στην έξω ζωή απομόνωση, δεν είσαι μόνο εσύ.
Δεν θέλω να ακούω τις οδοσφαγές και κάνα μόνωση
Άσε με, να κάνω μια πρόποση:
"10 ώρες δουλειάς για ένα ποτό μέσα στην κόπωση".
30 νύχτες στο κελί δίχως φωνή, με μια μύτη ανοιχτή,
ξαναβρίσκω την όσφρηση.
Πες μου τι ψάχνεις να στο πω,
προειδοποιώ ότι μου ζητήσεις πως δεν θα 'ναι για καλό.
Έχω ένα φίλο νεκρό και δυο αδέρφια στο χαμό
που αργοπεθαίνουνε, δεν έχω καλό για να νοσταλγώ.
Δεν προσπαθώ, δεν έχω σκοπό για να σου χτίσω μυαλό.
Ψάχνω ρευστό να επιβιώσω και ένα γκρεμό να χαθώ.
Μου ζήτησες σκληρό και εγώ σου 'πα για μαλακό,
τώρα κοιτάς απελπισμένος τον κόσμο που ζεις και ζω,
γιατί:

Μυρίζεσαι την γνώση;
Κρατώ μυτιές ακριβές αν τολμάς, αρκεί να 'χεις νιώσει την πτώση.
Αρκεί να 'χεις απαρνηθεί το ψέμα.
Η γνώση που προσφέρω σε προδίδει από το βλέμμα.

Πάρε μυτιά και δες μόνος σου.
Προσφέρω συγγραφείς για να αποδεχτείς τον πόνο σου.
Είσαι μόνος σου και μόνος σου βαδίζεις,
ορίζεις και μυρίζεις.
Σου πρόσφερα την γνώση, εμπρός να την αξιοποιήσεις.
Είναι η σκέψη σπασμός και η εξέλιξη εθισμός.
Πειράματα στο σώμα μου, κρατιέμαι ζωντανός.
Μοναχός μου ολοταχώς, τρέχω να δω το φως,
σκοντάφτω σε σωλήνες, κοινωνικός οχετός.
Δες με βυθίζομαι στο χάος.
Κατάγομαι απ'τον κόσμο που ο θεός δεν είναι πράος.
Κατάγομαι από μήτρα φτωχή, που 'χει κλεισμένη φωνή.
Το σπίτι μου, κινδυνεύει πολύ από τούς ναζί.

Κρύψτα βιβλία αδερφέ, έχουμε γείτονα χαφιέ,
κι όποιος διαβάζει σύντομα θα εκτελεστεί.
Αυτός που σκέφτεται έχει πολλά να φοβηθεί,
γιατί κανείς δεν θέλει να τον αφήσει να εκφραστεί.
Κάνε ησυχία και διάβαζε ακόμη πιο πολύ,
αν θες να δεις από μακριά την ουτοπία.
Πάρε βιβλία, πολιτικά
και όχι ερωτικά μυθιστορήματα για την μικροαστική κυρία.
Όλα είναι εμπόριο,
η άρχουσα τάξη, θέλει να σε ελέγχει από την σκέψη σου, μέχρι την πράξη.
Όποιος διαβάζει είναι τρελός και όποιος μιλά ή κάνει πράξεις,
εκτελείται σαν τρομοκράτης!

Ει περαστικέ, δώσε μου ησυχία.

Παρασκευή, 14 Νοεμβρίου 2014

Η απάντηση στην πρόκληση του Βδελύγματος

          Στις 18/10/2014 στον Ασύρματο, διοργανώθηκε live από το Θέατρο Δρόμου για την παρουσίαση δίσκου του Βδελύγματος. Στο παρόν live, το Βδέλυγμα με ανέφερε ονομαστικά, έκανε ψευδείς δηλώσεις για τον πατέρα μου και με εξύβρισε με τον χειρότερο και τον πιο κατινίστικο τρόπο. Το περιεχόμενο των στίχων του ήταν μια πλαστή ιστορία που παρουσίαζε τον πάτερα μου ως αφεντικό που τον εκμεταλλευόταν, ότι δουλεύαμε παρέα στα χωράφια, ότι είχαμε σχέση και με "γάμαγε". Από την στιγμή που έγινε σε έναν δημόσιο χώρο, είναι αυτονόητο ότι θα το μάθαινα. Τον θαυμάζω λοιπόν για την βλακεία του και το θράσος του. Διότι είναι γνωστό ότι πρώτον, ο καθένας χρεώνεται το λόγο του και δεύτερον, δεν θα το άφηνα να περάσει έτσι.

          Συναντήθηκα, τυχαία, στις 7/11/2014 σε ένα live στο Τ.Ε.Ι. Αθήνας με τους Anima και Πινόκιο, μέλη του συγκροτήματος Jolly Roger/Θέατρο Δρόμου, όπου και τους ζήτησα τον λόγο για την εξύβριση μου από το Βδέλυγμα, την οποία οι ίδιοι αρνήθηκαν ότι ειπώθηκε και ότι αν όντως ειπώθηκε, το βρίσκουν ακραία μαλακία και καταδικαστέο. Ειπώθηκαν και άλλα πράγματα, έγινε μια πολίτικη κουβέντα ξεκαθαρίσματος μεταξύ εμού και των Jolly Roger, αλλά δεν είναι της παρούσης.

          Κάνω την παραπάνω εισαγωγή, για να αναφέρω το σκηνικό που έγινε στα Άνω Ιλίσια στην πλατεία Κύπρου στις 12/11/2014 το βράδυ. Είχα καλέσει σε συνέλευση την Σουαράπ για να συζητήσουμε κάποιες θεματικές. Μόλις τελείωσε η συνέλευση, βρέθηκα φάτσα με φάτσα με το Βδέλυγμα και του ζήτησα τον λόγο για την εξύβριση και την λασπολογία εκ μέρους του, προς έμενα και του πατέρα μου.

          Ακολούθησε ένας διάλογος μεταξύ εμού και του Βδελύγματος όπου ουσιαστικά το Βδέλυγμα παραδέχτηκε ότι όντως εξύβρισε έμενα και τον πατέρα μου με τα παραπάνω λόγια όπως προαναφέρθηκε στην πρώτη παράγραφο πιο λεπτομερώς. Τον ρώτησα αν νομίζει ότι είναι "τρελός" και "κουλτούρα" και για αυτό μπορεί να λέει ότι θέλει. Η απάντηση που πήρα ήτανε ένα εριστικό "ναι είμαι". Τον ρώτησα με ποιο δικαίωμα βρίζει εμένα και τον πατέρα μου και τι ευθύνες έχει για αυτήν του την πράξη ως προς εμένα. Η δεύτερη ευάφανταστη απάντηση ήταν "προς εσένα καμία". Μετά από αυτό είναι ξεκάθαρο ότι ο διάλογος μας έφτασε στο τέλος του και το Βδέλυγμα ως τραμπούκος, προβοκάτορας, σεξιστής και λασπολόγος μάτωσε για τις πράξεις του, τις ιδέες του και τις επιλογές του.

          Ελπίζω πως μια μπουνιά και μια ματωμένη μύτη είναι μια επαρκή προειδοποίηση και ξεκαθάρισμα, πως ότι λες χρεώνεσαι και ότι "τρελίτσες" και "κουλτούρες" δεν χωράνε στους πολιτικούς χώρους και στο πολιτικό ραπ, τουλάχιστον δεν χωράνε από μένα και ως προς εμένα, ούτε ως προς αυτά που πρεσβεύω και θέλω να αναπαράγω. Αυτό να το βάλουν καλά στο μυαλό τους όσοι αντιλαμβάνονται το πολιτικό ραπ ως παιδική χαρά ή ως μέσο για να βρούνε "γκόμενα" ή "γκόμενο", αυτοπροβολή ή αυτοεπιβεβαίωση. Αν ο λόγος μου και η πράξη μου δεν ήτανε κατανοητή και επαναληφθούν αντίστοιχες συμπεριφορές, θα πράξω ανάλογα. Θα τα πούμε στο δρόμο.

          Εδώ θέλω να ξεκαθαρίσω ότι δεν έχω κανένα πρόβλημα με την σεξουαλική επιλογή κανενός ανθρώπου. Άλλωστε είναι γνωστό στους κύκλους ότι έχω συναναστραφεί με το Βδέλυγμα στο παρελθόν και ότι είναι αυτονόητο ότι δεν έχει καμία σχέση η σεξουαλική του επιλογή με το παρόν γεγονός. Επίσης η επίσημη θέση μου πάνω στην σεξουαλικότητα είναι ότι όλοι είμαστε bisexual και ότι το να ερωτεύεσαι ανθρώπους μόνο του ενός φύλλου είναι καθαρά κοινωνικό κατάλοιπο.

          Το θέμα μου δεν είναι ότι θίχτηκε ο ανδρισμός μου επειδή είπε ότι με “γάμαγε”, άλλα ότι παραβίασε και αλλοίωσε προσωπικά μου δεδομένα σε δημόσιο χώρο, δίχως καμία άδεια, συγκατάθεση ή δικαίωμα, αποσκοπώντας στο να διασκεδάσει το κοινό και τον εαυτό του βρίζοντας με έναν σεξιστικό τρόπο εμένα και τον πατέρα μου, χρησιμοποιώντας την σεξουαλική του ταυτότητα ως αντίστροφο σεξισμό, διότι όπως φαίνεται από την συνολική του καλλιτεχνική πορεία θεωρεί ότι ως ομοφυλόφιλος μπορεί να “γαμάει” κόσμο αδιακρίτως. Εδώ τίθεται και ένα σοβαρό πολιτικό ζήτημα ως προς το πως γίνεται άτομα σαν το Βδέλυγμα που αναπαράγουν τέτοιες σχέσεις να χωράνε και να παίζουν σε ελευθεριακούς χώρους που κουβαλάνε το αντισεξιστικό πρόταγμα εν μέσω όλων των άλλων.

          Ο λόγος που γράφτηκε το παραπάνω κείμενο, ήτανε για να ξεκαθαριστούν το πως ακριβώς έγιναν τα πράγματα, με ποιο σκεπτικό, με ποιες αφορμές, λόγους και πρόταγμα, πριν προλάβει να βγει ο οποιοσδήποτε “γνώστης” και κουτσομπόλης να πει τις ανακρίβειες του και να προσπαθήσει να κατευθύνει συμπεριφορές και ανθρώπους για τα δικά του συμφέροντα.

*Σημείωση:

          Επίσης καταγγέλλω και καταδικάζω εκ των προτέρων όποιον αδαή αναφερθεί ως προς την δράση μου ως σεξιστική, αρρενωπή ή οτιδήποτε άλλο μπορεί να σκεφτεί με το φτωχό κολλημένο μυαλό του για τους λόγους που εξήγησα παραπάνω.

          Όταν ένα άτομο δεν ενδιαφέρεται να μιλήσει πολιτικά, χρησιμοποιεί την πολιτική μόνο για να προβοκάρει και να "τρολάρει", όταν ισχυρίζεται ότι δεν έχει καμία ευθύνη για αυτά που λέει, δεν σου αφήνει κανένα περιθώριο προσπάθειας επίλυσης μέσω του λόγου. Η προσπάθεια αυτή έγινε και από μένα, αλλά και από άλλες πολιτικές ομάδες ή άτομα που έβρισκαν προβληματική, προσβλητική και εχθρική την στάση του και αντιμετωπίστηκαν εκ μέρους του Βδελύγματος με "τρελίτσα" και απαξίωση. Το αποτέλεσμα ήταν οι δράσεις του να συνεχίσουν κλιμακωτά. Δεν μπορείς να νομιμοποιήσεις με την σειρά σου τέτοιες συμπεριφορές. Είτε φεύγεις άπραγος, δεχόμενος την επίθεση του, είτε αντιδράς. Εγώ πήρα θέση.

          Αυτά που περιγράφω και καταγγέλλω μπορούν να επιβεβαιωθούν από άτομα-μονάδες όπως και μέλη της Σουαράπ που ήταν παρόντες στη "συζήτηση" μου με το Βδέλυγμα στις 12/11/2014 στα Άνω Ιλίσια.

το μίασμα.

Δευτέρα, 3 Νοεμβρίου 2014

Αγχόνη

          Σήμερα ξυπνάω κάπου χαμένος στην Ρώμη. Αύριο θα είμαι αλλού. Γυρνάω από παιδί από πόλη σε πόλη. Από καναπέ σε κρεβάτι και από κρεβάτι σε παγκάκι. Από στέκι σε κατάληψη και από κατάληψη σε πλατείες. Κοιμάμαι σε αγνώστους. Ανοίγουν τα σπίτια τους στο δαίμονα. Παντού ξένος, παντού το μίασμα.

          Η σταθερότητα και η σιγουριά είναι κάτι που χτίζεται. Αν δεν την βιώσεις και δεν μάθεις να ζεις με αυτήν, δεν μπορείς να την αναγνωρίσεις. Τι θα κάνω αύριο; Που θα κοιμηθώ; Τι θα φάω; Επεξεργάζεσαι αυτονόητες ερωτήσεις και απλά τις αγνοείς, γιατί κάτι, κάπου, κάπως θα την βγάλεις. Έτσι έγινε και χτες. Στην χειρότερη να πεινάσεις ή να πεθάνεις. Η ζωή στην τελική, μάλλον είναι υπερεκτιμημένη. Φυλακισμένος σε μια πόλη με 400 υποχρεώσεις, έχεις σιγουρέψει τόσο την σταθερότητα όσο και τον θάνατο. Οι περισσότεροι είναι ήδη νεκροί, απλά αρνούνται να πατήσουν την σκανδάλη. Πάτα την γαμημένε να ξεμπερδεύουμε.

          Φτιάχνω μουσική ή μάλλον έτσι λέω. ΟΚ, γράφω κείμενα, τουλάχιστον αυτό είναι σίγουρο. Γράφω και εκφράζομαι, έχω πολλά κιλά σκατά στο κεφάλι μου, άνοιξε το στόμα σου και κατάπιε τα. Θα προτιμούσα να προβάλεις αντίσταση για να τα τρίψω στην μάπα σου. Όσο αηδιάζεις θα επεξεργάζεσαι τα ερεθίσματα, θα αντιδράσεις, μα θα σου μείνουν αξέχαστα. Αν αποκομίσεις κάτι από αυτά θα το έχεις αποφασίσει εσύ, με την όποια διαύγεια έχεις, όχι κάποια αυθεντία, το πιο πιθανόν να με χτυπήσεις. Δώσε μου ένα όνομα να σε βάλω στην λίστα αναμονής. Έχω να φάω πολύ ξύλο ακόμα για αυτά που λέω.

          Σκέψεις και συναισθήματα, πέφτουν και τσακίζονται κάθε φορά που θυμάμαι ανθρώπους. Η μουσική μου είναι για λίγους, τα κείμενα μου για λιγότερους, το εγώ μου να δεις. Ξαφνιασμένα όντα με πλησιάζουν και με ρωτάνε αν είμαι πραγματικά το μίασμα, αυτό το σιχαμένο πλάσμα που μισεί τα πάντα και τον μισούν τα πάντα. Ναι, εγώ είμαι το μίασμα. Ότι διαβάζεις εδώ μέσα, εγώ είμαι. Απλά το μίασμα είναι και πολλά άλλα πράγματα που δεν μπορείς να διακρίνεις μέσα απ'το γραπτό λόγο.

          Ο λόγος μου είναι πράξη. Περιμένω να με κρεμάσουν. Μην σε αγχώνει η αγχόνη, η γραβάτα είναι χειρότερη.

Σάββατο, 25 Οκτωβρίου 2014

Ευτυχία

Μονοτονία και ατονία,
σου γράφω ένα γράμμα να δεις τι εστί δυστυχία,
τι προκαλείς κάθε φορά που με ενοχλείς.
Οι σκέψεις μου άρρωστες, σε άγονη γη, κρύα.
Ευτυχία δεν σε θέλω, ευτυχία σε σιχαίνομαι.
Ευτυχία σε περνώ αγκαλιά και καταστρέφομαι.
Δώσε μου πόνο, δώσε μου μίσος κι οργή,
δώσε μου έναν λόγο ακόμη να ξεσπάσω.
Κανε με ότι χειρότερο μπορώ να γίνω.
Γδύσε με και δες το τέρας που κρύβω.
Τώρα σκότωσε με, σκότωσε το κτήνος που γέννησες.
Μάνα κακιά και άσπλαχνη, μάνα κακιά και στείρα.
Ανοίγω το στόμα μου, σου δίνω κάνη,
βάλε την σφαίρα στην θαλάμη, ένας κρότος και μια πλάνη.
Όλα κόκκινα κι όλα ωμά, ευχαριστώ για την έκρηξη.
Μέσα στο ψέμα μια δόση ειλικρίνειας.
Χτύπα με, μα πριν αμυνθώ στον φασισμό σου, βάλε τα κλάματα,
έτσι θα νιώθω περισσότερες τύψεις,
όσο το θέαμα θα χορεύει στις κακές αναμνήσεις.
Μάτωσαν τα χέρια μου.
Κούφιοι άνθρωποι, τρύπιες ζωές και τρύπια μυαλά,
τρύπιες καρδιές και κούφια σώματα.
Όλα συνθέτουν και συντελούν,
μια απίστευτη και αστείρευτη πηγή ανθρώπινης ασχήμιας.
Σιχαίνομαι τον κόσμο. Εσύ ακόμη ψάχνεις την ευτυχία;
Η ευτυχία πέθανε.

Τετάρτη, 22 Οκτωβρίου 2014

Αμαρτία

          Όλα σκοτεινά, κοιμάσαι και ξυπνάς με ένα θέλω. Την επόμενη μέρα αυτό το θέλω είναι ένα βήμα πιο μακριά. Ο χρόνος κυλάει και καταστρέφομαι. Δεν γράφω ποίηση, γράφω τα συναισθήματα μου και ότι βίωσα στον κόσμο αυτό. Είμαι ένα δημιούργημα άσχημο και φρικτό. Είμαι το κτήνος που κατοικεί στο πιο βαθύ σκοτάδι. Ψάξε μέσα σου και θα με βρεις. Αν θέλεις να με σκοτώσεις, αυτοκτόνα.

          Μοιάζουμε πολύ περισσότερο από όσο έχεις φανταστεί. Αυτό που σιχαίνεσαι όταν βλέπεις μέσα από τα πειραγμένα μου μάτια, είναι η αντανάκλαση των συναισθημάτων σου. Όλα είναι χημείες και χημικά. Όλα είναι ρεύμα και νευρώνες στα κεφάλια μας. Αν ανεβάσεις τα volt... ψήθηκες; Εγώ μια μέρα ψήθηκα να διαβάσω και ψήθηκα. Είμαι καμένο μυαλό και αχνίζω έναν μαύρο καπνό πάνω από τα κεφάλια σας. Μια μέρα θα σας καταπιώ.

          Η αλήθεια είναι ότι δεν μισώ κανέναν, δεν μπορώ να μισήσω κάτι που αγαπάω τόσο πολύ. Δεν μπορώ να κακιώσω στον άνθρωπο, αλλά θυμώνω τόσο πολύ όταν ο άνθρωπος προσβάλει την εξελικτική υπεράνθρωπη ανθρώπινη φύση του. Θυμώνω αρκετά ώστε να θέλω να σε σκοτώσω. Δεν μπορώ να ελέγξω τα νεύρα μου, ούτε τα χάπια βοήθησαν. Ασκήσεις ηρεμίας, γυμναστική, κλωτσιές και μπουνιές, λίγη ακόμη προπόνηση, αν είναι να πεθάνω τουλάχιστον να πεθάνω στον πόλεμο. Όλοι μου λέγανε να μην πιω ποτέ ναρκωτικά. Θα σου πω το ίδιο.

          Ακολουθώ τον straight edge τρόπο ζωής, όλο και περισσότερο με τα χρόνια. Προφανώς και διαφωνώ με το να περιορίζεις τον εαυτό σου σε κάποια φιλοσοφία και να την ακολουθείς κατά γράμμα, -έτσι την κάνεις θρησκεία, διότι της δίνεις εξουσία πάνω σου, άρα γέννας την ιεραρχία- αλλά όταν ένα φιλοσοφικό ρεύμα θεωρείς ότι συμβαδίζει με το εγώ σου και την ηθική σου, τότε προφανώς και να το μελετήσεις, θα εξελιχθείς από αυτό. Ποτέ μην βάζεις μια ταμπέλα πάνω από το εγώ. Πρώτα είσαι και θα είσαι άτομο. Πάντα να κρατάς ένα παράθυρο ανοιχτό για να μπορείς να διακρίνεις το λάθος σου. Αυτό είναι το πρώτο βήμα για την εξέλιξη. Να θυμάσαι, η ταμπέλα που φοράς αλλάζει με τα χρόνια, εσύ παραμένεις άτομο.

          Προτείνω να ελαττώσουμε σημαντικά το κρέας, διότι δεν είμαστε κρέατα και να αρχίσουμε να χτυπάμε τα κρέατα γύρω μας που τολμάνε να αυτοαποκαλούνται άνθρωποι.

Αγαπώ τους ανθρώπους αρκετά για να τους σκοτώσω. Αμαρτία.

Κυριακή, 19 Οκτωβρίου 2014

Ανθρώπινες σχέσεις

          Όλοι μας κατά καιρούς έχουμε μπει σε μια σχέση και έχουμε βγει σακατεμένοι. Άλλοι περισσότερο, άλλοι λιγότερο. Οι πρώτες σκέψεις που περνάνε ολονών από τα κεφάλια μας είναι ότι όλες οι γυναίκες είναι πουτάνες ή ότι όλοι οι άντρες είναι μαλάκες.

          E λοιπόν δεν είναι έτσι η φάση. Δεν είναι όλες πουτάνες ούτε όλοι μαλάκες. Μην βγάζεις γενικευμένα συμπεράσματα από μεμονωμένες καταστάσεις. Το συγκεκριμένο άτομο μπορεί και να είναι και τα δυο, παρόλα αυτά δεν είναι όοοοοολοι για σκότωμα. Η πλειοψηφία είναι μαλάκες, πουτάνες, γαμημένοι, γαμιάδες, ηλίθιοι, γαμώχριστοι, γαμώσπιτοι και συνεπώς για σκότωμα. Εξήγησε μου τώρα, γιατί η πρώην σχέση σου ας πούμε να αποτελεί εξαίρεση; Επειδή εσύ την ερωτεύτηκες; Λες και ο έρωτας έχει καμία λογική η όποια δίνει άξια στο άτομο που μύριζε ωραία κατά τα δικά σου χημικά γούστα και ένιωσες έλξη; Εσύ δεν κάνεις ποτέ λάθος επιλογές; Εγώ έχω κάνει. Δεν σου έχει τύχει ποτέ να έχεις έναν κολλητό σκάρτο; Αυτό δεν σημαίνει πως άρχισες να λες ότι όλοι οι άνθρωποι είναι σκάρτοι. Κι αν το είπες αναθεώρησε, δεν υπάρχει τίποτα πιο όμορφο από τις ανθρώπινες σχέσεις.*

*ίσως το να ακούς doom metal ενώ ταξιδεύεις με αμάξι βράδυ στο διάολο και δεν σε νοιάζει αν θα τρακάρεις, αλλά είναι εκτός θέματος.

          Για να φύγουμε από το εισαγωγικό και να περάσουμε στο ψητό, αυτό που θέλω να θίξω με την συγκεκριμένη ανάρτηση είναι τις λογικές που γεννάει ο ψυχολογικός πόνος. Για αρχή, όταν δεν την παλεύεις, δεν είναι η κατάλληλη στιγμή να επεξεργαστείς τα δεδομένα και να βγάλεις συμπεράσματα.

          Μόλις αρχίσεις να ξεθολώνεις άρχισε να σκέφτεσαι αν οι ανθρώπινες σχέσεις που δημιουργείς έχουν εξελικτικό χαρακτήρα ή σε κρατάνε πίσω (φιλικές και ερωτικές), τότε θα διακρίνεις τις δημιουργικές και τις ψυχοβγαλτικές σχέσεις. Θεωρώ ότι τα άτομα δημιουργούνε σχέσεις (στενή κοινωνική ομάδα) με σκοπό την εξέλιξη τους και την ανάπτυξη τους σαν προσωπικότητες. Όταν η σχέση παύει να εξυπηρετεί το κοινό εξελικτικό συμφέρων των ατόμων, γίνετε παρελθόν.

          Σε όλους σου τους φίλους θα βρεις κάτι που να σε τραβάει πάνω τους, όσο διαφορετικοί και να είστε. Όσο μαλάκες και να είναι (ψάξτο αυτό, γιατί μπορεί και εσύ να κρύβεις έναν μαλάκα μέσα σου). Αυτό γιατί τον επέλεξες για κάποιο κομμάτι της προσωπικότητας του, ώστε να τον μελετήσεις. Αργά ή γρήγορα, όταν δεν έχει κάποιος κάτι να προσφέρει στον άλλον, απομακρύνεστε. Ψάχνετε κάτι που θα σας εξελίξει παραπέρα, το κάθε άτομο με τους δικούς του στόχους. Προφανώς και κρατιούνται αναμνησιακά συναισθήματα και η αγάπη της συνήθειας. Συνεχίζεις να δέχεσαι και να προσφέρεις ανθρώπινη στήριξη ή απλά να περνάς ευχάριστα το χρόνο σου μαζί τους. Δεν απαξιώνω τα παραπάνω ίσα ίσα τα θεωρώ πολύ σημαντικά κομμάτια των ανθρώπινων σχέσεων. Όσο τα συγκεκριμένα άτομα δεν παραβαίνουν τα ιδεολογικά, ηθικά και αισθητικά σου κριτήρια σαν μονάδες.

          Αντιλαμβάνομαι πλέον τις ανθρωπινές σχέσεις σαν μια κλειστή συλλογικότητα. Εμπεριέχονται μέσα σε αυτή ηθικοί άξονες, αισθητικοί αλλά και πολιτικοί που σε συνδέουν με τον φίλο/φίλη σου ή με την γκόμενα/γκόμενο σου. Όταν δεν υπάρχουν αυτοί οι άξονες δεν μπορείτε να αντιληφθείτε με παρόμοιο τρόπο τον κόσμο γύρω σας με αποτέλεσμα να μην μπορείτε να καταλάβετε ο ένας τον άλλον. Κατά την άποψη μου μια συλλογικότητα πρέπει να έχει πολυμορφία, πάνω όμως σε έναν συγκεκριμένο πολιτικό άξονα. Όταν ο άξονας δεν είναι ξεκαθαρισμένος, δεν θα αργήσει η συλλογικότητα (ή παρέα στην προκειμένη) να σπάσει με τον χείριστο τρόπο, αφού οι μονάδες θα πράττουν πράγματα συγκρουσιακά ως προς τις άλλες μονάδες. Φτιάξε σχέσεις με άτομα βάζοντας και έναν πολιτικό, ηθικό, αισθητικό άξονα - υπάρχουν και τώρα αυτοί οι άξονες, αλλά σε μια πολύ ρευστή και ελαστική μορφή που τους καθιστά αδύναμους- με αυτό τον τρόπο συγουρεύεις ότι οι φίλοι σου είναι όντως ΦΊΛΟΙ σου, παλεύεται για κοινό μέλλον. Δεν κάνω παρέα με άτομα που είναι απλά καλά παιδιά. Όλοι καλοί είναι, οι κακοί είναι στην φυλακή στην τελική. Σωστά;

          Ο κόσμος γενικά γαμιέται, είμαι περήφανα αντικοινωνικός γιατί όλοι γαμιούνται. Γιατί γαμιούνται δεν ξέρω, αλλά ξέρω ότι γαμιούνται, οι γαμημένοι. Αυτό δεν σημαίνει πως κρατάω τα μάτια μου κλειστά. Είμαι ανοιχτός να επικοινωνήσω με οποιαδήποτε μονάδα που είναι ικανή να με εξελίξει και έχω να της προσφέρω κάτι αντίστοιχο. Το να δημιουργείς ανθρώπινες σχέσεις, φιλικές και ερωτικές, είναι το πιο υγιές πράγμα. Το να ξεκαθαρίζεσαι και να τις τελειώνεις με ειλικρίνεια, πιστός στους ηθικούς άξονες που έχετε θέσει, είναι μαγκιά. Πάνω από όλα ειλικρίνεια μάγκες και μάγκισσες. Είμαι ερωτευμένος με την ειλικρίνεια.

          Μην τρελαίνεστε, γενικά εκεί έξω υπάρχουν πολύ γαμάτα άτομα που νιώθουν όσο μόνοι νιώθετε και εσείς, και έχουν να προσφέρουν πολλά. Μην βολεύεστε στους παρών κύκλους σας και εννοείτε μην επαναπαύεστε σε κύκλους που δεν σας καλύπτουν ή δεν έχουν να σας προσφέρουν, επειδή τους έχετε συνηθίσει ή έχετε ανάγκη από παρέα. Η μοναξιά όσο πονάει άλλο τόσο γαμάει. Ενδοσκοπείς και αναλύεις ακριβώς αυτό που έχεις στο κεφάλι σου καλύτερα από ποτέ. Αύριο θα μιλάς με άλλα στάνταρ για το σήμερα και θα βρεις πιο εύκολα αυτό που ψάχνεις. Δημιουργήστε σχέσεις με ανθρώπους, αγαπήστε και αγαπηθείτε. Δημιουργήστε και δημιουργήθηκε. Καταστρέψτε και καταστραφείτε. Οι ανθρώπινες σχέσεις είναι ένας συνεχής εξελικτικός πόλεμος με στόχο τον ανώτερο άνθρωπο.

Ο έρωτας γαμιέται γιατί μου χαλάει τα μαθηματικά. Επίσης, δεν έχει κανένα γαμημένο νόημα.

υ.γ.
Αν έχει κανείς καμιά καλή θέση πάνω στον έρωτα ας την μοιραστεί, κουβέντα να γίνετε.

Παρασκευή, 19 Σεπτεμβρίου 2014

Εει ψίτ, νεκρόφιλοι

          Σαν χτες, ένα χρόνο πριν, (18/9/2013) δολοφονήθηκε ο Παύλος "Killah P." Φύσσας. Στο blog μου, δεν θα βρεις κάποιο κείμενο και θα το αιτιολογήσω, γιατί κάποιοι κακεντρεχείς άνθρωποι ασχολήθηκαν με το γιατί δεν έγραψα τίποτα, κατηγορώντας με. Η αλήθεια είναι ότι έγραψα ένα κείμενο, απλά δεν το έβγαλα προς τα έξω, όχι γιατί δεν θεωρώ το γεγονός ως κάτι σημαντικό, ήμουν στο δρόμο και θα είμαι στο δρόμο και πάλι. Ο λόγος που δεν το δημοσίευσα είναι γιατί ειπώθηκαν πάρα πολλά και το Hip Hop ήτανε εκεί με τις περισσότερες τύψεις από όλους. Ο θάνατος του Φύσσα, χρησιμοποιήθηκε πάρα πολύ εκμεταλλευτικά από πολλούς φορείς, η μπάλα παίρνει από το αστικό κράτος έως τους "Anti-Fa" καλλιτέχνες και επειδή ανήκω, θέλοντας και μη, στην Rap κοινότητα δεν ήθελα να είμαι κομμάτι αυτού του συρφετού, προτίμησα την δράση. Καλό όμως είναι να ειπωθούν μερικά πράγματα ένα χρόνο μετά.

          Ο Killah P. δολοφονήθηκε για πολιτικούς λόγους από την Χρυσή Αυγή, πλέον ακόμη και οι πιο θρασύδειλοι μαλάκες το παραδέχονται, είπαμε και το ψέμα έχει ένα όριο. Πως αυτό χρησιμοποιήθηκε από το αστικό κράτος; Ήτανε μια πολύ καλή ευκαιρία να βάλουν μπρος το "Τάξη και ασφάλεια" (με 3 στους 4 νέους άνεργους), τα "Είμαστε κατά της βίας από όπου κι αν προέρχεται" (Όσο δεν προέρχεται από αυτούς και τους μπάτσους/μπράβους τους), τα όμορφα λογάκια "όχι στις ακρότητες" (Ενώ άτομα αυτοκτονούν από τα μέτρα τους στο Σύνταγμα), και την θεωρία των δυο άκρων, αναζωογονώντας έτσι την αστική δεξιά, επαναφέροντας τα χαμένα της μέλη και ψήφους από την Χρυσή Αυγή, πίσω στην Νέα Δημοκρατία και στο ΠΑΣΟΚ. Από τους φασίστες με μπράτσα δηλαδή, πίσω στους φασίστες με κουστούμια. Ο φασισμός της Νέας Δημοκρατίας και του ΠΑΣΟΚ, δεν έχει αναγνωριστεί τόσα χρόνια, ούτε θα αναγνωριστεί από τα καθεστωτικά media, άλλωστε είναι γνωστό ότι τα media εξυπηρετούνε αστικά συμφέροντα. Για τον ίδιο λόγο τόσα χρόνια, η Χρυσή Αυγή δεν υπήρχε στην κοινή θέα, όχι γιατί δεν είχε δράσεις, οι δράσεις της ήτανε πολλά χρόνια γνωστές και αιματηρές, απλώς τότε δουλεύανε ως μαχαιροβγάλτες του αστικού κράτους, της Νέας Δημοκρατίας και του ΠΑΣΟΚ, τώρα που ο μπράβος σήκωσε κεφάλι στο αφεντικό του...κόπηκε.

          Η προπαγάνδα όμως πέρασε καλά, ρίζωσε μάλιστα σε πολλά μυαλά ακόμη και σε οργανώσεις όπως το "Δεν Ξεχνάμε" που η ίδια η μάνα του Φύσσα, βγήκε και έβγαλε λόγο καλώντας όλους μας -αποπολιτικοποιώντας τον Φύσσα ως "Ελεύθερο άνθρωπο" - ζητώντας μπαλόνια και καρδούλες. Δεν με ενδιαφέρει αν όπως υποστηρίζει η μάνα του, ο Φύσσας ήτανε μουσικός και μακριά από τα πολιτικά ως απλά ελεύθερο άτομο. Δεν με ενδιαφέρει αν ήτανε ή δεν ήτανε επαναστάτης. Με ενδιαφέρει όμως το ότι ΔΟΛΟΦΟΝΉΘΗΚΕ από ΝΈΟ-ΝΑΖΙΣΤΙΚΉ οργάνωση, και αυτό από μόνο του είναι πολιτικό, αυτό από μόνο του, δεν έχει καμία σχέση με μπαλόνια και τραγούδια. Αυτό από μόνο του είναι μια απόδειξη ότι ζούμε σε μια εκφασισμένη κοινωνία. Αύριο θα μας σκοτώσουν για όσα θα πούμε σήμερα, επειδή αυτά που λέμε θίγουν τα συμφέροντα τους. Όσοι μιλάνε είναι κινούμενοι στόχοι, αν η μάνα του Φύσσα δεν ήταν τόσο αμελής, - διότι ο γιος της αποδείχτηκε κινούμενος στόχος - θα πρότεινε δράσεις όχι αγκαλιές. Οι "Ελεύθερες" και "Χίπικες" - "Δεν Ξεχνάμε" φάσεις, προσβάλουν μια πολιτική δολοφονία και εναντιώνονται στο επαναστατικό κίνημα που ήτανε το μόνο που στάθηκε σωστά στην δολοφονία του Φύσσα. Με τις κεντρικές συγκρουσιακές πορείες και την οργανωμένη αντιφασιστική του δράση στις γειτονιές. Σεβασμός.

          Προφανώς το "Δεν Ξεχνάμε", δεν είναι η μόνη προβληματική εξέλιξη της πολιτικής δολοφονίας του Φύσσα, ίσως και η πιο αθώα για αυτό και την ανάφερα πρώτη. Έτυχε και ζήσαμε και εμείς σαν Rappers μια συνέντευξη τύπου, την ΕΣΗΕΑ. Ζήσαμε την επανένωση όλον αυτών των "Ραπάδων" και συγκλονιστήκαμε, "δάκρυα" κύλησαν από το πρόσωπο μου να βλέπω με τι καραγκιόζηδες μεγάλωσα στα ακουστικά μου. Μπορώ να πω με μεγάλη δόση αηδίας και ειρωνείας, αποστροφής και ξερατού ότι με πεισαν ότι άξιζε να πεθάνει ο Φύσσας, για να προβληθούν και να πάρουν παλαμάκια. Άξιζε να πεθάνει ο "αδερφός" τους για να βγάλουν λεφτά και να παρουσιαστούν κάποιοι ως "φασιστογάμηδες". Άλλοι από κει μέσα, εκμεταλλεύτηκαν την δολοφονία λιγότερο, άλλοι περισσότερο, ελάχιστοι καθόλου, αλλά μες στο συρφετό, τους παίρνει η μπάλα, στην τελική όποιος ανακατεύεται με τα πίτουρα τον τρώνε οι κότες.

          Η νεκροφιλία στο hiphop έφυγε σε άλλα επίπεδα. Δυστυχώς, δεν είναι μόνο η μια πλευρά νεκρόφιλοι, δηλαδή ο B.D. Foxmoor και το Hip Hop μπουλούκι του, αλλά και οι υπόλοιποι που στήσανε πόλεμο στον B.D. Foxmoor ως νεκρόφιλο και δεν χάσανε χρόνο να βγάλουν κείμενα, αφίσες και κομμάτια για να κράξουν και να θυμίσουν όπου σταθούν και όπου βρεθούν πόσο νεκρόφιλος και αηδιαστικός είναι ο B.D. Foxmoor και παράλληλα πόσο "Anti-Fa" rappers είναι οι ίδιοι, battle rap και αυτοπροβολή δηλαδή. Το θέαμα σε όλο του το μεγαλείο, πάλι καλά δηλαδή που δολοφόνησαν τον Φύσσα για να προβληθείς ξιπασμένε. Διότι όταν βγαίνεις σε lives και χύνεις μπύρα για να ελαφρύνει το χώμα του Killah P., είσαι πιο λαϊκιστής και από το Μίκη Θεοδωράκη. Είσαι εξίσου νεκρόφιλος με αυτόν που γράφει R.I.P. Killah P. και βάζει είσοδο 10 ευρώ, ο ένας βγάζει λεφτά και Hip Hop παλαμάκια, ο άλλος τα μεταφορικά του και "Anti-Fa" παλαμάκια, εγώ ξερνώ στα μούτρα σας νεκρόφιλα αηδιαστικά σφάλματα της φύσης.

          Να πάει να γαμηθεί η Hip Hop ενότητα και οι συνεντεύξεις τύπου. Επίσης, να πάει να γαμηθεί και όλη η Hip Hop κοινότητα. Να πάει να γαμηθεί και το βρωμό Hip Hop σας στην τελική, που το κάνατε θρησκεία πίθηκοι. Να πάνε να γαμηθούνε και όσοι σας στηρίζουν ακόμα. Το ότι πατάμε σε μια παρόμοια μουσική φόρμα δεν σημαίνει ότι μοιραζόμαστε κάποιο σκοπό ή έχουμε κάποια κοινή οπτική ή αντίληψη των πραγμάτων. Δεν μπορείς να με συγκρίνεις εμένα με τους απολίτικους, ούτε με τους φασίστες, ούτε με τους καριερίστες "Anti-Fa" επαναστάτες. Και δεν μπορείς, γιατί ποτέ δεν σου έδωσα το δικαίωμα.

          Δεν θέλω το Hip Hop σας ενωμένο, το θέλω διαλυμένο, επαναπροσδιορισμένο και πολιτικοποιημένο το γαμημένο, όχι βαμμένο πολύχρωμο με αλλαξοκωλιές και δημόσιες σχέσεις. Θέλω να ενοχλεί. Το θέλω οργανωμένο και συσπειρωμένο σε συλλογικότητες, έτοιμο να πολεμήσει, να δράσει και να συγκρουστεί με το υπάρχον. Να καλλιεργήσει συνείδηση στον ακροατή. Όχι χαμένο στην αυτοπροβολή και στην αρπαχτή. Να σε ακούνε αύριο παιδιά και να γίνονται καλύτεροι άνθρωποι, πολέμιοι της εκμεταλλευτικής κοινωνίας, να ωθούνται στο να διαβάσουν και να ψαχτούν πολιτικά, να δράσουν και να πάρουν την ζωή τους στα χέρια τους, πριν τους τις πάρουν οι τράπεζες.

          Το ραπ είναι μόνο ένα μέσο για να πολεμήσω το σύστημα που με πνίγει, να εκφράσω τις ιδέες μου και να φέρω κόσμο κοντά μου, να οργανωθώ και να βρω και άλλα άτομα σαν και μένα, εξίσου αηδιασμένα από την κοινωνία με σκοπό να δημιουργήσουμε κάτι καλύτερο. Προφανώς και μπροστά από το κάτι καλύτερο, στέκεται πάντα κάποιος που θα το εμποδίσει για τα δικά του συμφέροντα. Δεν υπάρχει σωστό και λάθος. Δεν υπάρχει δίκιο για αυτό και δεν υπάρχουν αθώοι. Υπάρχει μόνο πόλεμος και κανένας πόλεμος δεν είναι δίκαιος. Όταν πεθαίνουν άνθρωποι, πρώτα πεθαίνει το δίκαιο. Δεν πολεμώ για το δίκαιο, πολεμώ για μένα. Πολεμώ γιατί εγώ θέλω να ζήσω σε μια ανθρωποκεντρική, μη εκμεταλλευτική κοινωνία. Μια κοινωνία δίχως κράτος και δίχως τάξεις. Αυτό είναι που λέμε αντί-φασισμός, διότι μην ξεχνάς, ότι πίσω από το φασισμό, είναι το κράτος, ο καπιταλισμός και ο ολοκληρωτισμός.

υ.γ.

          Και για να μην ξεχνιόμαστε, η δολοφονία του Φύσσα, ήταν για τον λόγο που έβγαζε στα κομμάτια του (δίχως να βγάζει και ιδιαίτερα βαρύ πολιτικό λόγο) και την δράση του, όχι γιατί ήταν rapper και έχωνε ρίμες. Πάρ'το αυτό και σκέψου καλά, ότι για αυτά που λες αύριο μπορεί να σε σφάξουν. Τα πράγματα είναι πολύ πιο σοβαρά από όσο νομίζουν κάποιοι rappers, το πολιτικό rap δεν είναι η παιδική χαρά της αυτοπροβολής αλλά επικίνδυνα βαριά ευθύνη. Όσοι είναι περαστικοί καλό θα είναι να το βουλώσουν μια ώρα αρχύτερα γιατί βρωμίσανε τους χώρους. Τώρα για όσους κάνουνε πολιτικό rap επικίνδυνο και αιχμηρό, η δολοφονία του Φύσσα είναι μόνο η αρχή, έρχεται και η σειρά μας.

Σκατά στους νεκρόφιλους.

Τρίτη, 16 Σεπτεμβρίου 2014

Artwork02: Δ - Delivery

          Το τοπίο μυρίζει Μυτιλήνη. Χαιρετίσματα στον Δ και τον ευχαριστώ για την ζωγραφιά.


Σάββατο, 13 Σεπτεμβρίου 2014

Artwork

          Κατά καιρούς, κάποια άτομα μου στείλανε ζωγραφιές ή γενικά γραφιστικά από κομμάτια μου ή από κείμενα. Η αλήθεια είναι ότι χάρηκα που κάποιος δημιουργεί εμπνευσμένος από μια δημιουργία μου. Αν είμαι εγώ η αφορμή που κάποιος πράττει, δημιουργεί και κατ' επέκταση καταστρέφει, επειδή μοιραζόμαστε ένα κοινό σκοπό και όραμα, τότε δεν θα μπορούσα να πετύχω κάτι καλύτερο μέσω αυτού που κάνω. Και χαίρομαι πάρα πολύ για αυτό.

          Επειδή λοιπόν μου έχουν στείλει ωραία πράγματα και είναι κρίμα να μένουν κρυμμένα, θα ανεβάζω στο blog μου κάποιες από τις δημιουργίες που μου έχουν ήδη σταλεί κατά καιρούς ή θα μου σταλθούν, δίνοντας credit στους δημιουργούς. Οι εικόνες/ζωγραφιές/γραφιστικά/artworks ανήκουν στα παιδιά που τα έφτιαξαν οπότε θα ήθελα να το σεβαστείτε και να μην χρησιμοποιηθούν πουθενά δίχως την άδεια τους.

          Όποιος έχει φτιάξει κάτι σχετικό με αυτό που κάνω και θα ήθελε να το μοιραστεί μαζί μου ή με το blog, ας μου στείλει ένα e-mail. Είμαι ανοιχτός σε διάλογο, κριτική και αντίλογο, όταν αυτός είναι καλοπροαίρετος και θα χαρώ να έρθω κοντά με ανθρώπους που έχουμε κοινά και δημιουργούν.

Παραθέτω το e-mail μου : tomiasma@hotmail.com

Χαιρετώ τον άνθρωπο δημιουργό.

Τρίτη, 2 Σεπτεμβρίου 2014

Αντίο Γιώργο Κάκια

          Θέλω να σου πω ότι έχω να θυμάμαι μόνο καλές στιγμές από σένα και ότι θα μου λείψεις. Θα μείνεις στην μνήμη μου σαν ένα παιδί με χαμόγελο και ελπίδα, σε θυμάμαι πάντα να προσπαθείς να με βγάλεις από την μαυρίλα μου. Τουλάχιστον πέτυχες να σε συνδέσω με ένα μεγάλο χαμόγελο. Να ξέρεις ότι οι φίλοι σου σ' αγάπησαν. Καλό ταξίδι να έχεις.

Τετάρτη, 27 Αυγούστου 2014

Μουντίλα(part.1)

          Η ανθρώπινη μουντίλα υπάρχει στον καθένα μας, μεγαλώνει όσο μεγαλώνεις και όσο πιο μόνος μένεις, τόσο πιο πολύ υψώνει. Η μοναξιά είναι πολύ χειρότερη όταν έχεις κόσμο δίπλα σου. Εκείνη την περίοδο είχα τόσο πολύ κόσμο γύρω μου, κι όμως η μουντίλα μου με είχε καταπιεί. Κάποιες φορές ο κόσμος από μόνος του δεν λέει τίποτα, όταν δεν μοιράζεσαι ένα κοινό σκοπό και όραμα, κάτι που το κατάλαβα αργότερα. Αναθεωρώ πολλές καταστάσεις κάθε φορά που τις βάζω κάτω με καθαρό μυαλό. Θεωρώ πως αυτή είναι η πιο μεταβατική περίοδος, σίγουρα μια από τις πιο δημιουργικές και με τα πιο ουσιαστικά προβλήματα για να αντιμετωπίσω. Ευτυχώς δεν έχω μετανιώσει για καμία επιλογή μου, αναλαμβάνω τις ευθύνες μου και προχωράω για να φέρω την αλλαγή. Το όραμα μου ζει και ο κόσμος συσπειρώνετε. Να τρέμουν όσοι διάλεξαν να μείνουν πίσω. Η Ρώμη καίγεται.


Βαριά σηκώνομαι, το φως της μέρας κοιτώ.
Μουντό και γκρίζο πάλι ουρανό με καταστρέφω,
ή απλά πιο ρεαλιστικά κοιτώ,
ίσως γιατί μπορώ και την ασχήμια σας ακόμα την αντέχω.
Μες στο μυαλό μου έχω παιδικές χαρές,
τον Πλανήτη στο χωριό και τον ΜιΡό με την παρέα.
Κάποτε ήμασταν πολλοί και ήταν ωραία
που λες, λίγο πριν αρχίσει τις μυτιές.
Λίγες χρονιές πριν, τότε που δεν σκεφτόμουνα,
ντρεπόμουνα συχνά για αυτό απ' το οποίο ερχόμουνα,
και ντρέπομαι ακόμα για ότι ήμουνα παλιά,
αφού θυμάμαι τα παιδιά, κι ότι καθόλου δεν την πάλευα.
Ευτυχώς έχω διώξει όλα τα κατάλοιπα,
και πλέον καθαρός μέσα στην σήψη μου γελώ.
Μένω απ'έξω μην με ρωτάς αν θα παίξω,
δεν ψήνομαι με καραγκιόζηδες να ξαναμπλέξω.
Κι αν ο λόγος σου φαίνεται ενδιαφέρον,
δεν βλέπω η προώθηση να έχει αλλαγή στο μέλλον.
Μακριά απ' την μόλυνση, κοντά κάπου στην σκέψη,
κάνω κάτι να σκεφτείς ή κάτι να σε καταστρέψει.
Πλαστές εικόνες γύρω, πολλές και τόσο μόνες,
χίλιους δυο κανόνες σπάω, δεν θα με διαφθείρω.
Χόρευα πάντα στο χορό, τράβα ένα κλήρο,
έχω ένα κάρο ψυχολογικά για να σου σύρω.
Ελάτε όλοι γύρω βάλτε χρώμα στη στάχτη,
πλάσ'την άσε το παιδί που έχεις μέσα να κλάψει.
Κάποια στιγμή θα πάψει, κυνηγάω μια λάμψη,
φτιάξαμε έναν δίσκο διαμάντι μόνο από λάσπη.
Άλλη μια μέρα περνά, άλλη μια μέρα σπίτι,
άλλη μια μέρα δεν μιλώ ο κόσμος γύρω να μείνει.
Δεν ξέρω πως να σου το πω, αλλά κάτι με πνίγει,
ίσως να φταίει που είμαστε πολλοί μα τόσο λίγοι.
Μικροί άνθρωποι ακόμα, μίση και θλίψη ακόμα,
ακόμα με φωνάζουν πολλοί, μα είμαι σε κώμα.
Κι αν περιμένατε όλοι σας το μέγιστο από μένα,
έκανα περισσότερα πιστεύοντας σε σένα.
Και τώρα θυμισιές ξαπλώσανε στην πόρτα,
μες στο μουντό δωμάτιο χαμηλώνω τα φώτα,
κι οι σκιές ξεχύνονται, άντε αδερφέ μου μίλα,
σε μια ένα ογδόντα δύο ανθρώπινη μουντίλα.

          *Η Μουντίλα γράφτηκε και ηχογραφήθηκε το 2011, παρέα με το ανάποδο χαμόγελο, το beat είναι του ανάποδου και στο τέλος της παραπάνω ηχογράφησης ακούγετε και η φωνή του. Πρόσφατα μιλήσαμε και αποφασίσαμε να σπάσουμε το κομμάτι στη μέση ουσιαστικά και να κυκλοφορήσουμε ξεχωριστά τα κουπλέ μας. Ίδιο beat και ίδιος τίτλος. Χάρηκα που τον είδα και που είναι καλά. Κάναμε μια κουβέντα, βρήκαμε ότι έχουμε μια πολύ διαφορετική οπτική πάνω στον κόσμο, άλλα κινούμαστε παράλληλα και όχι κόντρα. Έτσι έβγαλα προς τα έξω την δικιά μου μουντίλα, ελπίζω να ακούσω και την δικιά του σύντομα. Χαιρετισμούς.

Σάββατο, 9 Αυγούστου 2014

Αρρυθμίες

Οι καλές οικογένειες, φτιάχνουν τα πιο χαρούμενα τέρατα,
κι όσο γελάνε πίσω απ'την πλάτη μου, συσσωρεύω το σκοτάδι.
Αποκομμένος από το περιβάλλον μου, με σιχαίνεται και το σιχαίνομαι.
Παιδί ενός ανώτερου θεού, θα συγκρουστεί με τα κατώτερα.
Σ'αρέσουν οι συμφωνίες;
Δώσ'μου ρυθμό, σου δίνω αρρυθμίες.
Κλείνω τα μάτια και γκρεμίζω κοινωνίες.
Χαμηλός φωτισμός, τα παιδιά απόψε βγήκανε στις πλατιές.
Σπέρνω καρπούς, θερίζω θηλιές.
Χαμένα λόγια, κουνάς το κεφάλι με ρίμες περίεργες.
Ειδικευμένες γενικούρες, πίνοντας μπύρες, γράφεις χασούρες.
Λόγια του ανέμου, τα μοιράζεις σε χίπστερς,
τα βλέπουν λες και τους δίνεις μπροσούρες,
πολιτικοποιημένες παλιατζούρες.
Δεν βγάζεις νόημα; Ρουφά δυο τζούρες.
Αλλά το θέμα δεν είναι το νόημα, το θέμα είναι θέαμα.
Κουνηθείτε.

Κυριακή, 27 Ιουλίου 2014

Εγωισμός

          Υπάρχω μέσα στον κόσμο και για αυτό ο κόσμος υπάρχει. Αυτός ο κόσμος θα υπάρχει όσο υπάρχω εγώ. Πέραν από μένα το τίποτα. Αντιλαμβάνομαι τα πάντα όπως θέλω εγώ και έτσι αυτά γίνονται. Αν αύριο πεθάνω ο κόσμος θα καταστραφεί. Εγώ ορίζω το κόσμο. Η ηθική μου, οι αξίες μου, οι ιδέες μου και το εγώ μου, είναι τα μοναδικά πράγματα που ακολουθώ και τα ορίζω εγώ. Εγώ είμαι η ιδεολογία μου. Η ηθική μου πάνω από όλα.

          Κάθε εγώ, έχει τις ίδιες ιδιότητες και εν δυνάμει δυνατότητες, μα όχι την ίδια αξία. Δεν είμαστε όλοι ίσοι. Το κάθε εγώ καθορίζει την αξία του ως ηθικό ον. Έχω αλλεργία στην φιλαυτία.

Παρασκευή, 4 Ιουλίου 2014

Εγώ θα γίνω σύμβολο

*Η παρούσα ανάρτηση είναι κάτι μεταξύ βότκας, αϋπνίας και των νέων μου.

          Έχω φύγει αρκετά μακριά για ένα διάστημα. Ήρθα για μια δουλειά και με φιλοξενεί ένας φίλος μου Ρωσάς. Μια παρένθεση. Ξέρω γιατί οι πιο πολλοί δεν πάνε τους ρωσάδες, απεναντίας εγώ βρίσκω την νοοτροπία τους ωμή μεν, αλλά ειλικρινέστατη. Οι περισσότεροι φίλοι μου ρωσοπόντιοι είναι.

          Τον τελευταίο χρόνο, είχα κάποια πολύ σοβαρά προβλήματα υγείας. Έτρεχα για μεγάλο διάστημα στα νοσοκομεία, αλλά πλέον είμαι καλύτερα. Έχουν βγει και οι τελευταίες εξετάσεις. Αποφασίσαμε εν τέλει να παραμείνουμε στην γύρα, να υπάρχουμε για να ενοχλούμε τους δίπλα.

           Εκτός του παραπάνω, μια πολύ σημαντική σχέση για μένα έφτασε στο τέλος της. Για την ακρίβεια, η πιο σημαντική σχέση που είχα. Ελπίζω να είναι ευτυχισμένη και να εξελιχτεί πέραν των προσδοκιών μου. Αύριο να την δω επιτυχημένη σε ότι διαλέξει να κάνει, να την θαυμάζω. Το ότι χωρίσαμε, δεν σημαίνει κάτι. Οι σχέσεις κάνουν τους κύκλους τους. Πάντα θα την αγαπώ κι αυτό δεν αλλάζει.

          Εν μέσω κρίσης, ένα μεγάλο τμήμα του πληθυσμού την κάνει από την χώρα. Πολλοί από τους δικούς μου ανθρώπους φύγανε για ευρωπαϊκές χώρες. Όταν λέω δικούς μου, δεν εννοώ τους γείτονες. Εννοώ τα αδέρφια μου, τον στενό μου οικογενειακό κύκλο. Έχει συζητηθεί αρκετά να ακολουθήσω, αλλά αν την κάνω και εγώ, ποιος θα μείνει να κάνει τον κακό εδώ πέρα; Ιδιαίτερα τώρα που όλοι κάνουν αλλαξοκωλιές για παλαμάκια, πατώντας πάνω σε πτώματα και σε ιδέες. Για την ώρα θα παραμείνω εδώ, θα περιμένω να πάρω τα κεφάλια τους. Δεν ψήνομαι να φύγω δίχως σουβενίρ. Την αγάπη μου στο ΜΑΤΙ και στον Alastor.

          Οπότε δουλειά; Κι από δουλειά σε δουλειά, να βρω δουλειά που να μην με δουλεύουν τόσο. Ίσα ίσα να επιβιώνουμε ρε αδερφέ, δίχως να είμαστε βάρος. Δίχως καταχρήσεις, να αρχίσουμε διατροφή. Λιγότερο κρέας, καθημερινή γυμναστική, να νιώσουμε λίγο πιο δυνατοί. Γιατί είμαστε δυνατοί. Είμαστε πολύ δυνατοί. Αρκετά για να λιώσουμε τα κεφάλια τους με τα χέρια μας. Εσύ το πιστεύεις; Η αρχή της εξέλιξης σου, είναι να το πιστέψεις. Να πιστέψεις ότι μπορείς να γίνεις κάτι ανώτερο από το υπάρχων. Το υπάρχων είναι σαθρό, εγώ θα γίνω σύμβολο. 

Κυριακή, 29 Ιουνίου 2014

Συγνώμη

          Έχω καιρό να γράψω εδώ πέρα, αν και έχουν γίνει πάρα πολλά από τότε, δεν είχα την διάθεση να κάτσω να τα μοιραστώ με κανέναν. Ούτε μάλλον την ανάγκη. Όλοι αλλάζουμε με τον καιρό. Το blog, αποτελεί μια σύνδεση μου, με όποιον νιώθει αυτά που γράφω και τον κύριο ψυχαναλυτή μου. Αυτοψυχανάλυση για την αυτόεξελιξη.

          Αφορμή για να γράψω εν τέλει, δεν είναι κάτι καλό. Από ότι κατάλαβες για να γράψω για κάτι, πρέπει αυτό το κάτι να με τρώει αρκετά και να έχω αρκετό χρόνο να κάτσω να σκεφτώ ότι με τρώει τόσο. Σήμερα έπεσα σε μια τέτοια φάση.

          Σήμερα νοσηλεύεται ένας δικός μου άνθρωπος στο νοσοκομείο σοβαρά. Μάλλον δεν θα την βγάλει. Είμαι περίπου 200 ευρώ μακριά. Δυστυχώς δεν έχω την δυνατότητα να πάω να τον χαιρετίσω και με έπνιξε αρκετά αυτό. Δεν μπορώ να σταθώ σε αυτούς που με έχουν ανάγκη. Προφανώς και δεν μπορώ να κάνω κάτι, αν ήμουν εκεί δεν θα μπορούσα να αλλάξω κάτι. Αλλά, απλά ήθελα να τον χαιρετίσω και αυτό μου στοίχισε.

Συγγνώμη.