Κυριακή, 14 Απριλίου 2013

Οι μοναδικοί και το μίασμα

          Έχουν αλλάξει πολύ τα πράγματα από την τελευταία φορά που έγραψα. Τα συναισθήματα στο κεφάλι μου επίσης έχουν αλλάξει πολύ. Κάθε μέρα βασικά αλλάζεις, δεν γίνεσαι απαραίτητα καλύτερος, αλλά σίγουρα γίνεσαι διαφορετικός. Τα κείμενα και οι στίχοι μου είναι αυτοψυχανάλυση μου και έχω σταματήσει να γράφω. Κάποιοι σίγουρα χάρηκαν, αυτοί που θέλουν να καταστραφώ ή να πεθάνω σαν άτομο. Δυστυχώς για αυτούς, τελικά είμαι πάρα πολύ ανθεκτικός στην κατρακύλα και επιζώ, σαν να εκπαιδεύτηκα δίπλα στους πιο σαθρούς. Ακόμα εδώ, πιο καθαρός και νηφάλιος από ποτέ, το μίασμα. Η πτώση είναι καθημερινή, το θέμα είναι να σηκώνεσαι.

          Η αλήθεια είναι ότι έχω παρατήσει το rap, δεν ασχολούμαι όπως ασχολιόμουν. Δεν γράφω, δεν ραπάρω, δεν με νοιάζει και ούτε πιστεύω πως θα πρεπε. Δεν κυνήγησα από το rap κάτι, για να κυνηγήσει το rap έμενα. Άλλωστε η αφάνεια, ήτανε πάντα πολύ πιο ηθική στα μάτια μου, παρά ή δημόσιες προβολές.

          Αθήνα - Πάτρα - Γιάννενα δρομολόγια, ξέρω ότι μπαίνουνε μπάτσοι και εθνίκια μέσα στο blog μου. Ξέρω ότι μπαίνουνε πολλοί γνωστοί καργιόλιδες εδώ μέσα επίσης. Δεξιόστροφα και αριστερόστροφα φασισταριά. Ξέρω ότι το blog είναι μια μορφή ταυτότητας, αλλά επίσης ξέρω ότι δεν έχω να κρύψω κάτι διότι δεν μπορώ να κρυφτώ. Αν έχω σκοπό να ανατινάξω ή να σκοτώσω κάποιον, θα το ανακοινώσω πρώτα στο blog μου, οπότε το τμήμα παρακολούθησης τρομοκρατών δεν θα πρεπε να ασχολείται μαζί μου, όχι τίποτα άλλο, αλλά με προσβάλει το να ακούτε τα κομμάτια μου.

          Είμαι ένας φυσιολογικός πολίτης πλέον, ανεξαρτητοποιημένος από την βλακεία του κοινωνικού περίγυρου. Σπίτι, δουλειά, γυμναστική, σπίτι, δουλειά. Βγάζω τα νεύρα μου, τρέχοντας και κάνοντας βάρη. Γυμνάζω το σώμα μου και το μυαλό μου, ετοιμάζομαι για τον πόλεμο. Βλέπω την αλλαγή, γίνομαι η αλλαγή και έρχομαι να σας γαμήσω το σπίτι.

          Όσοι μπαίνετε και περίμενε μουσική από μένα και όχι απλά οργισμένα/παρανοϊκά/μαλακίες/φιλοσοφημένα κείμενα, δυστυχώς για άλλη μια φορά θα σας απογοητεύσω, όπως έχω συνηθίσει, θα ήταν μαλάκια να χαλάσω την παράδοση. Έχω πολλά πράγματα που τρέχουν και είναι πολύ σημαντικά και μεγαλύτερης προτεραιότητας από το να το παίζω rapper/επαναστάτης. Η επανάσταση δεν θα έρθει με το rap μου, ούτε με την εγωκεντρική πούτσα μου, αλλά με το να στρώσουμε όλοι το κώλο κάτω και να διαβάσουμε. Πρέπει να βρούμε τον εαυτό μας και η επανάσταση θα έρθει. Ξέρω οτι όλα αυτά είναι πολύ γενικά και ο καθένας θα σκεφτεί την μαλακία του, αλλά εγώ ξέρω σε ποιον μιλώ.

          Το κείμενο είναι γραμμένο για τους ξεχωριστούς, αυτούς που θα καταλάβουν. Αυτούς που θα καταπιούν τους αναλώσιμους και θα εξελιχτούν. Τους μοναδικούς.