Κυριακή, 3 Νοεμβρίου 2013

Επιφάνεια

          Βγαίνοντας από τον βούρκο των ανασφαλειών μας, για να βυθιστούμε στο βούρκο της Ρώμης. Μισώ τα όμορφα χαμόγελα παλιών γνωστών που ποτέ δεν σε χώνεψαν, γιατί ήσουνα διαφορετικός από το μέσο κοινωνικό πρότυπο που τους επέβαλαν ως σωστό, και τώρα όλα αυτά τα σιχαμένα ανθρωπάκια σε χαιρετάνε και σε αποκαλούν φίλο, νοιάζονται για το που βρίσκεσαι και αν είσαι καλά. Σαφώς και νοιάζεστε μουνόπανα, αφού πιάσανε δουλειά και είστε υποχρεωμένοι να έχετε καλές κοινωνικές σχέσεις για το καλό της επιχείρησης. Ούστ από δω μπάσταρδα, γαμώ το σπίτι σας. Μην μου μιλάτε γαμημένοι, έχω τόσα στο κεφάλι μου για να σπαταλάω χρόνο με ακάθαρτα πλάσματα σαν και εσάς. Γαμάει η επιφάνεια. Μάλλον, σε γαμάει η επιφάνεια, αλλά και σένα ποιος σε γαμάει. Γράφω γιατί με γαμάει η επιφάνεια. Εσύ γαμιέσαι, γαμημένε.

          Βγες απ'το σπίτι, σου κάνει κακό. Τώρα απόλαυσε, κώλοι κουνιούνται. Σάρκες λικνίζονται με σκοπό την επίτευξη προσωπικών στόχων και θέλω. Ηδονίζονται με αέρα και δίχως αιτία, για να σε τραβήξουν πάνω τους και να καυλώσεις, ή ακόμη καλύτερα να σκαλώσεις μαζί τους. Τα υλιστικά όνειρα κυβερνούν τους σάπιους ανθρώπους. Πέτα λεφτά στον αέρα και θα καυλώσουν ακόμη περισσότερο. Ένας άνθρωπος που πουλάει τόσο εύκολα το σώμα του, πουλάει ακόμη πιο εύκολα τις ιδέες του, αν του απέμεινε καμία. Είτε είναι πουτάνα, είτε είναι εργάτης.

          Η σάρκα γερνάει και το σώμα φθείρεται, σε μερικά χρόνια όλοι μας θα είμαστε πολύ πιο άσχημοι, με προβλήματα υγείας και ακόμη περισσότερα ψυχολογικά, άλλοι θα έχουμε πεθάνει από καρκίνο. Η σάρκα είναι άσχημη, όσο όμορφη και να φαίνεται προσωρινά, η κατάληξη της παραμένει τροφή για σκουλήκια. Το μόνο που μένει και έχει αξία, είναι οι ιδέες μας, είναι το μυαλό μας. Είναι το τι είπαμε και τι πράξαμε, το πόσο τα λόγια και οι πράξεις μας άλλαξαν το περιβάλλον μας και το κόσμο που ζούμε. Είμαι άνθρωπος γιατί κοιτάω ψηλά, είμαι άνθρωπος γιατί αγαπώ τους ανθρώπους και αγαπώ τους ανθρώπους γιατί αγαπώ εμένα. Πρώτα μυαλό και μετά σώμα. Η επιφάνεια αγαπάει την σάρκα.

*Δεν αρνούμαι το μίσος, το μίσος είναι φυσικό και επόμενο όταν αγαπάς πολύ.

          Είμαι μονάδα μέσα στο σύνολο. Το σύνολο για μένα είναι πολύ σημαντικό, διότι χωρίς αυτό σαν μονάδα δεν θα ανήκα κάπου. Το "εγώ" ψάχνει ένα "εμείς" με πολλά άλλα παρόμοια "εγώ", για να συνδιαμορφώσει και να εξελιχτεί. Ο άνθρωπος έχει ανάγκη να λειτουργεί σε σύνολα, όντας αγελικό πλάσμα. Μέσα σε κάθε σύνολο, το κάθε "εγώ", παραμένει πιο σημαντικό από το σύνολο, διότι το κάθε "εγώ" δημιουργεί το σύνολο.

          Αν καταπιεστώ μέσα σε ένα σύνολο και το αποδεκτό, δημιουργώ ένα σαθρό σύνολο, ένα καταπιεσμένο σύνολο που θα δημιουργήσει δυο ομάδες ανθρώπων, αυτών που καταπιέζονται και το δέχονται και αυτών που τους ενοχλεί. Οι δυο συνισταμένες είναι θέμα χρόνου να συγκρουστούν, γιατί οι πρώτοι θα ομοιομορφιστούν σύμφωνα με το πρότυπο, αφού αποδέχτηκαν το να καταπιέσουν την ατομικότητα τους, ενώ η δεύτερη ομάδα θα κρατήσει την ατομικότητα της και πλέον δεν θα χωράει σε αυτό το σύνολο. Με την σειρά της, η δεύτερη ομάδα θα συγκρουστεί με την πρώτη, γιατί το σύνολο δεν τους εκφράζει πλέον σε καμία περίπτωση. Η προσπάθεια για ένα καλύτερο "εμείς" θα έχει βαλτώσει, δημιουργώντας δυο αντιμέτωπα σύνολα. Η πρώτη ομάδα θα συνεχίσει να διασπάτε με τον καιρό, όταν κάθε μονάδα θα πρέπει να καταπιέσει κάτι που δεν θα μπορεί πλέον. Οπότε όποιος καταπιέζεται για το καλό των άλλων και για τα θέλω των άλλων με σκοπό το απώτερο καλό, είναι είτε ηλίθιος, γιατί δεν βλέπει αυτό που οδηγεί, είτε υποκριτής γιατί αποσκοπεί κάπου μέσω αυτού.

          Ολοκληρωτικά συστήματα που ήρθαν για να επιβάλουν το καθεστώς της ευτυχίας με το έτσι θέλω, δεν λειτουργούν, γιατί η επιβολή και η εξουσία καταπιέζει τα άτομα. Καμία εξουσιαστική δομή δεν θα δημιουργήσει υγιείς σύνολα, διότι δεν θα έχει υγιείς άτομα. Τώρα οι ανθρωποκεντρικοί ιδεολόγοι που θέλουν να με εξουσιάσουν για το καλό μου, μπορούν να ενταχθούν εύκολα και ταιριαστά στην ιδεολογική επιφάνεια.

          Γαμιέται η επιφάνεια και μαζί με αυτήν γαμιέσαι και εσύ. Στην τελική όμως και σένα ποιος σε γαμάει. Γράφω γιατί γαμιέμαι και εγώ μαζί σας. Γαμημένοι.

Η Ρώμη καίγεται γαμιόλη.

Τρίτη, 1 Οκτωβρίου 2013

Ονειροφαντασίες (short-film) by Δημήτρης Γριμανέλης

          Πέρασε ένας χρόνος από την τελευταία φορά που έγραψα για κάποιο short-film, αν και έχω ιδιαίτερη αδυναμία στο είδος. Για όσους δεν ξέρουν τι ακριβώς είναι μια ταινία μικρού μήκους (short-film). Παραθέτω link. Συνοπτικά, είναι μια ταινία που δεν είναι αρκετά μεγάλη για να θεωρηθεί ταινία μεγάλου μήκους. Το παρακάτω short-film είναι τέσσερις διαφορετικές ιστορίες αυτόνομες, άρα θα μπορούσε να είναι τέσσερα διαφορετικά shorts.


          Μου άρεσαν τα κοινωνικά μηνύματα και η όλη αισθητική της ταινίας. Σε συνδυασμό με τα beats από πίσω, φτιάχνει δυνατή ατμόσφαιρα. Θεωρώ ότι ανάλογες αυτόνομες προσπάθειες, πρέπει να επιβραβεύονται και να διαδίδονται, ώστε καινούργιες δημιουργίες να ξεπροβάλλουν. 

Πέμπτη, 22 Αυγούστου 2013

Το ραπ ως πολιτικό μέσο ή ως μέσο διασκέδασης


          Πρωινό ξύπνημα, μιας και σήμερα δεν δουλεύω, (όπως και χτες) έχω όλη την άνεση να σπαταλήσω το χρόνο μου, πίνοντας ένα καφέ, να ακούσω λίγη μουσική και να ψαχουλέψω μαλακίες στο internet. Τις προάλλες έπεσε το μάτι μου, ενώ ψαχούλευα στο youtube μαλακίες, ένα βιντεάκι από ένα festival στην Αθήνα, το Athens Hip Hop Festival (AHHF). Φαντάζομαι μια ηλίθια απομίμηση του εξίσου ηλίθιου Thessaloniki Hip Hop Festival (THHF), που κατά καιρούς έχει φιλοξενήσει διάφορα αστέρια αστείρευτης βλακείας. Είπαν λοιπόν αφού αποβλακώθηκε ο κόσμος εκεί (και βγαίνει χρήμα από την επιχείρηση), γιατί να μην αποβλακωθεί και εδώ (και να βγει παραπάνω χρήμα από την επιχείρηση). Πολλές λεπτομέρειες δεν γνωρίζω, ούτε ποιος είναι ο νταβατζής στο Αθηναϊκό, μέχρι και πρόσφατα δεν ήξερα την ύπαρξη του. Παραθέτω ένα βιντεάκι από το AHHF που έγινε το περιστατικό που θα σχολιάσω.


          Στο παραπάνω video, βλέπουμε τον Υποχθόνιο και τους κομπάρσους του, να ραπάρουν ένα κομμάτι που αναφέρει την φράση "πουλημένοι σαν τους TxC, να βραβεύονται απ'την Χρυσή Αυγή", και από κάτω ένα κοινό εφήβων, να έχουνε γυρισμένες πλάτες στο stage, να έχουνε υψώσει κωλοδάκτυλα και να βρίζουν επειδή τους θίξανε τα τρισμέγιστα hiphop είδωλα.

          Για αρχή, βλέποντας την ηλικία σας, προφανώς και δεν έχετε προλάβει τους καιρούς που οι TxC παίζανε με punk μπάντες, τότε με αναρχική ταυτότητα, ούτε καν live-TxC, μετά την πολιτική τους στροφή 180 μοίρες, από αναρχικοί (τέλος πάντων), "θέλω να κάψω την βουλή" σε Ελληνοπυρηνικό rap, "ρέει ο Ιχώρ μέσα σε κάθε φλέβα μου". Ούτε προφανώς έχετε παρατηρήσει τα σύμβολα της ομάδας Έψιλον, που έχουν μοστράρει κατά καιρούς (αν γνωρίζετε τι εστί ομάδα Έψιλον, ψάξτε το) και άλλες ωραίες μασόνο-σιονιολογίες. Ούτε έχετε κάτσει να ψάξετε τους εθνικιστές που υμνεί ο Αρτέμης στα κομμάτια τους, όπως ο Ίων Δραγούμης (που θεωρείτε ακόμη και σήμερα από εθνικιστές, πατέρας του ελληνικού εθνικισμού, ψάξτε τον και αυτόν). Να πω για το κομμάτι "Μαξ" και τον γέροντα Παΐσιο; Ή μάλλον, να αναφέρω την βράβευση του Αρτέμη από τον Μάκη Βορίδη (2001)
για τον δίσκο "Έσσεται Ήμαρ" (θα βάλω και φωτογραφία για τους δύσπιστους), εσείς που σηκώνατε τα δακτυλάκια σας, ηλικιακά δεν τα έχετε προλάβει και προφανώς δεν γνωρίζετε ούτε το περιστατικό, ούτε τον συγκεκριμένο νεοναζιστή και την παρασκηνιακή του δράση, για να θεωρήσετε παράλογη την μπηχτή του Υποχθόνιου. Συμβουλεύω να το ψάξετε υπάρχουν άπειρα στοιχεία στο internet, είναι γνωστή φιγούρα του φασιστικού χώρου, (μην τα περιμένετε όλα στο χέρι, ψάξτε το).

          Δεν μπήκατε καν στην διαδικασία να ψάξετε πριν ανοίξετε το βρωμόστομα σας και βγάζετε κραυγές απόγνωσης για την "λασπολογία" στα hiphop είδωλα σας, μη χέσω, ανήλικα μαλακισμένα. Κακό δεν είναι να είσαι μικρός, κακό είναι να είσαι αμαθής και ηλίθιος.


          Έν τω μεταξύ, το γελοίο της υπόθεσης, είναι ότι τέτοιο σκηνικό δεν έγινε όταν βγήκε στην Πάνια και έκανε την μαϊμού στα παρατράγουδα. Τέτοιο σκηνικό δεν έγινε όταν έκανε τσιφτετελο-rap με την Κοκκίνου. Να πιάσουμε τα
πρωινάδικα που είχε πάρει φόρα και εμφανιζόταν. Γενικά δεν ενόχλησε κανέναν το "ένα λεπτό να σκεφτείς" που παιζόταν στο mad και ένα κάρο άλλες απελπισμένες εμπορικές προσπάθειες του να τραβήξει βλέμματα και να ακουστεί. Ούτε τέτοιο σκηνικό έγινε για τον "true hardcorά" dask που από "underground" και καλά, Βήτα Πείς, έγινε με τραβάει η μπατσίνα με αλυσίδα στο mad (που σημειωτέον στο συγκεκριμένο video του Υποχθόνιου εμφανίζονται και οι Α/Ε). Όλα τα παραπάνω είναι υποφερτά φαντάζομαι, αλλά όχι και να σου κράξουν τους TxC. Να ρωτήσω όμως και κάτι άλλο από τους "true hardcorάδες" ακροατές, όταν οι Ψυχόδραμα έλεγαν "το Ελληνοπυρηνικό τσακίζω στο σανίδι", τα ίδια άτομα δεν τους ακούγατε και φωνάζατε από κάτω τους στίχους εκστασιασμένοι; Τώρα τι έγινε; Ο Υποχθόνιος δεν τσαμπουκαλεύεται αρκετά και πήρατε θάρρος να του την βγείτε;


          Ίσως βέβαια και οι Ψυχόδραμα να μετάνιωσαν για το στίχο, μιας και είδα ότι παίζουνε live μαζί τους.


          Ας πάμε τώρα σε αυτούς που κράζουν τον Αρτέμη και τον λένε φασίστα και εθνικιστή. Ο Dj Alex που έκανε τα video, τις παραγωγές και γενικά ήταν το κεφάλι στους TxC όσον αφορά αισθητική κτλ κτλ, γιατί χαίρει αποθέωσις από εσάς; Αυτός δηλαδή που συμμετείχε έμπρακτα σε αυτό, έχει άλλες απόψεις ή τον πίεσαν και τον βάλαν με το ζόρι στο "Έσσεται Ήμαρ". Ο Εύθυμης που έχει group μαζί του δεν έχει ίδιες απόψεις; Δηλαδή τον ενοχλούν όλα αυτά και κάνει υπομονή; Κάνει rap μόνο για τα φράγκα και την πόζα μαζί του; Γιατί αποθεώνεται ως "true hardcorάς" και δεν λιθοβολείτε όπως ο Αρτέμης ως "εθνίκι"; Δεν είδα και πολλούς από σας να κράξουν τον Fleck για το beat που έδωσε στον Αρτέμη στο κομμάτι "Ο Μαρμαρωμένος". Γενικά δεν είδα και πολλούς να κράξουν τον Ψ
ή τον Σκηνοθέτη που παίζουνε παρέα lives. Να κάτσω να αναφέρω και τους Βήτα Πείς στο κομμάτι "Μαραθώνιος" και τα μάρμαρα του Παρθενώνα που πρέπει να επιστραφούν ASAP; Έλα ορίστε, να πιάσουμε και τους Στίχοιμα; Άστο, βγαίνει πολύ μεγάλο το "hiphop μπουλούκι" που θα λεγε και ο χοντρός.

          Γενικά παίρνει πολύ κόσμο η μπάλα, εσείς που κράζετε τόσο παθιασμένα δεν θα πρεπε να κάνετε και διακρίσεις. Ο καθένας κάνει τις επιλογές του, και προφανώς, όταν συνεργάζεσαι με κάποιον μουσικά και υποτίθεται κάνεις πολιτικό/αφυπνιστικό (μη χέσω) rap, ο συνεργάτης σου σε εκφράζει ή δεν σε εκφράζει το πολιτικό/αφυπνιστικό (μη χέσω) rap σου και είναι καιροσκοπικό, κοινώς οπορτουνισμός, ένα από τα δυο παίζουν. Οπότε την επόμενη φορά που θα αρχίζεις να κράζεις τον Αρτέμη για την εθνικιστική προπαγάνδα που ασκεί, μην ξεχάσεις να κράξεις και τους συνεργάτες/υποστηρικτές του. Όσους παίζουν μαζί του και συμμετέχουν στην προπαγάνδα του, έμμεσα ή άμεσα.


          Αυτό που έκαναν οι TxC τότε, και τώρα οι A/E είναι εθνικιστική προπαγάνδα και έτσι θα πρέπει να αντιμετωπίζεται. Το πολιτικό περιεχόμενο και η δράση ενός συγκροτήματος είναι πάνω από το τι σου κάθεται καλά στο αυτί, ο καθένας θα πρέπει να αναλαμβάνει τις ευθύνες του. Βέβαια λάθη γίνονται από πολλούς και όταν γίνονται αυτά καλό θα είναι ο καλλιτέχνης -αν θεωρεί ότι μια παρελθοντική κίνηση του πλέον δεν τον εκπροσωπεί- να το λέει και να μην το επαναλαμβάνει σαν πράξη. Τότε είναι ξεκάθαρος, μέχρι τότε, χρεώνεται τις πράξεις του και τις συνέπειες αυτών επίσης. Θετικές και αρνητικές. Για τους περισσότερους άλλωστε, όλα είναι εμπόριο, όλα μεταφράζονται σε views και ευρώ.

          Ας κλείσουμε το θέμα για τον Υποχθόνιο, μιας και το άφησα στην μέση. Καλά έκανε και είπε ότι είπε ο Υποχθόνιος, δεν είπε ψέματα, οι λόγοι που το κανε από την άλλη, σίγουρα δεν είναι πολιτικοί, αλλά θέμα προβολής, δεν είπα ποτέ ότι ο Υποχθόνιος είναι καλύτερος, δεν προμοτάρει εθνικισμό βέβαια, αλλά προμοτάρει καπιταλισμό (δίχως να πιστεύω ότι το καταλαβαίνει και ιδιαίτερα), και τα δύο σαθρά είναι. Το δεύτερο εξουσιάζει το πρώτο, να δουλεύει για τον τραπεζίτη. Δεν θα σχολιάσω τις γραφικές ατάκες του όπως το "Capital Music" βγαίνει από το κεφάλι του Μαρξ, που είπε σε ένα άλλο video που είδα, να τον ενημερώσω ότι είναι το "Κεφάλαιο" του Μαρξ, αν δεν μπερδεύτηκε, και στις δύο περιπτώσεις βέβαια, μου προσέφερε τρελό γέλιο και τον ευχαριστώ. Είναι άτομο που δεν κάνει μουσική σκέψης, αλλά μουσική διασκέδασης, για αυτό και για μένα δεν πρέπει να αντιμετωπίζεται σοβαρά, δεν καλλιεργεί συνειδήσεις, διότι δεν τον παίρνει κανείς στα σοβαρά. Τον ακούνε από σκυλάδες, μέχρι ραπάδες στις παρέες τους και εξυπηρετεί ανάγκες διασκέδασης. Αν κάποιος πάρει στα σοβαρά το μουσικό του προφίλ και φτιάξει ιδεολογία σύμφωνα με αυτό, δεν φταίει ο Υποχθόνιος, αλλά ο λοβοτομημένος ακροατής του.


          Εν αντιθέσει, το rap που κάνουν οι A/E, προβάλλεται ως σοβαρό, ως ώριμο, ως αφυπνιστικό, με αποτέλεσμα "ψαρομένα" παιδιά που ακόμη δεν έχουν ψαχτεί, να "μαγεύονται" από το καλλιτεχνικό είδωλο τους -που σημειωτέον χαίρει μεγάλης προβολής από μουσικά κανάλια και ακροδεξιά περιοδικά- και να την ψάχνουν με το εθνικιστικό κίνημα, άλλοι πιο ανοιχτόμυαλοι μετά από καιρό τους αρνιούνται, άλλοι λιγότερο εύστροφοι και κινδυνολόγοι μετατρέπονται σε αυτό που θέλουν να καλλιεργήσουν οι A/E, εθνικιστές επαναστάτες, δηλαδή εθνίκια, φασίστες, χρυσαυγίτες, χουντικούς, θρησκόληπτους, μπάτσους και δεξιόστροφα φασισταριά.


          Κάθε καλλιτέχνης έχει ταμπέλα, θέλει δεν θέλει. Η ταμπέλα δημιουργείται από την μουσική του, τις προσωπικές και καλλιτεχνικές του επιλογές, τα άτομα που συνεργάζεται, τα lives και τα roster που παίζει ή συμμετέχει και από τις ίδιες τις δράσεις του καλλιτέχνη. Η μουσική θεωρώ ότι διαχωρίζεται σε δύο τομείς, την μουσική για σκέψη και την μουσική για διασκέδαση. Η πρώτη δεν θα πρεπε να μπερδεύεται με την δεύτερη και οι δυο μουσικές εξυπηρετούν κάποιες ανάγκες, διαφορετικές μεταξύ τους.

          Όταν θέλεις να διασκεδάσεις, δεν μπορείς να διασκεδάσεις ακούγοντας ένα βαρύ πολιτικό κομμάτι, γιατί δεν θα σε αφήσει να ξεκουράσεις το κεφάλι σου, αλλά θα το φορτώσει κι άλλο. Κάποιες φορές, ο εγκέφαλος έχει ανάγκη από ξεκούραση, εκεί μπαίνει και η μουσική διασκέδασης. Η electronica, η dubstep, η dnb, το trap, το swag και ένα κάρο άλλα είδη μουσικής, που δεν βασίζονται στον στίχο, αλλά στο πόσο καλά βαράνε τα beats, είναι μουσική που ακούς για να διασκεδάσεις, κάποια από τα παραπάνω είδη τα γουστάρουν κάποιοι και τα μισούν άλλοι. Είναι θέμα αισθητικής, στο πως αντιλαμβάνεσαι την διασκέδαση. Άλλοι γελάνε και περνάνε καλά πηγαίνοντας θέατρο, άλλοι στο τσίρκο, άλλοι στον Υποχθόνιο, άλλοι στον Οικονομόπουλο, άλλοι στον Μηδενιστή, άλλοι στο festival της ΚΝΕ με τους Goin' Through, άλλοι στο πάρτι της ΔΑΠ με τους Goin' Through (πάλι).


          Κάνω τον παραπάνω διαχωρισμό για να καταλήξω στο εξής, ότι αν κάνεις/ακούς πολιτικό rap δεν θα πρεπε να σε ενοχλεί το swag, το rnb, ή το οτιδήποτε που δεν γίνετε να μπερδευτεί με το πολιτικό rap, διότι δεν έχει καμία σχέση με το πολιτικό rap. Εκεί που θα πρεπε ο ακροατής και ο καλλιτέχνης του πολιτικού rap να επικεντρωθεί, είναι στους καλλιτέχνες που μπορούν να μπερδευτούν με αυτό/αυτά που κάνει/ακούνε, ενώ δεν έχουνε καμία σχέση μεταξύ τους. Εμένα προσωπικά αυτοί με ενοχλούνε, δεν με ενοχλεί ο κάθε snik και ο κάθε Υποχθόνιος. Η εναλακτίλα είναι στο στόχαστρο μου και η ψευτιά.


          Εκτιμώ την ειλικρίνεια από όποια πλευρά προέρχεται. Σαφώς βέβαια, ο καθένας αναλαμβάνει τις ευθύνες του και αν είναι ειλικρινής νεοναζί/καπιταλιστής/εξουσιαστής,  υποκριτής αριστερός και καιροσκόπος αναρχικός, θα με βρει απέναντι του.

Σάββατο, 10 Αυγούστου 2013

Λόγια τρίτων

          Όσοι δεν κρύβονται πίσω από λόγια τρίτων, είναι αυτοί που παρουσιάζονται ως κακοί, από τους ρήτορες και τους μπλαμπλάκιδες, για να ανελιχθούν στις πλάτες τους, οι πραγματικοί υποκριτές και εκμεταλλευτές. Εγώ είμαι το μίασμα. Eλεύθερα, ρίχτε μου λάσπη και σταυρώστε με, στην κοινωνία σας πάντα το μίασμα θα είμαι. Και ξέρεις τι; Χαίρομαι για αυτό.

          Το κομμάτι είναι αμιξάριστο. Έφτιαξα, ένα πολύ απλό και συμβολικό video για να το συνοδέψω. Το beat είναι του Τρελογικού.


Κλεισμένος στο υπόγειο, κραυγές που σε ξυπνάνε από το όνειρο.
Έχεις μυαλό πονηρό, κι εγώ το στόχαστρο στραμμένο,
στον κόσμο σας, περήφανα ξένε, λέγε με ξένο.
Έχω χώμα βαρύ, χώμα βαμμένο.
Καταστρέφω ότι με καταστρέφει.
Δεν τρέχω απ'τά προβλήματα που έχω τα λύνω.
Προβλέπω και δίνω φωτιά και τσεκούρι
σε όποιον με ήθελε να 'μαι κατεστραμμένο, τον σβήνω.
Καθαρός από τα πάντα, βγήκα στο δρόμο για δουλειά, παίξε το μάγκα.
Μέτρα τα δόντια σου μετά.
Μεγάλωσα και ξέχασα, τι πάει να πει στην πλάκα... μαλάκα.
Είμαι η οργή που κρύβεις μέσα σου χρόνια.
Είμαι το πάθος για ζωή που κινητοποιεί πιόνια.
Κι από τα λόγια μέθυσα, μέτρησα στιγμές,
κι απαρνήθηκα το βρώμικο κόσμο του χτες.
Δεν γνωριζόμαστε ξένε, για αυτό για μένα μην λες.
Έχω ζήσει δυο χιλιάδες δεκατέσσερις ζωές.
Τα χέρια μου τοίχο, μάτια στην πλάτη.
Μαχαιριά από συντρόφια, κάπου στο Μάρτη.
Μετά κρεβάτι και να 'μαι, κοίτα σηκώθηκα.
Πιάνω μικρόφωνο ενοχλώ, κι ούτε που αγχώθηκα.
γιατί...
Δε κρύβομαι πίσω από λόγια τρίτων...
Kι όχι, δε κρύβομαι πίσω από λόγια τρίτων...

Δεν κρύβομαι πίσω από λόγια τρίτων.
Δεν κρύβομαι στα αγχολυτικά κι έχω καθήκον.
Παράδοση σκέψης κι οργής κάνω κατ' οίκον.
Εξόριστος στην γη των κατεστραμμένων πιθήκων.

Έχω μάτια στην πλάτη και στο στόχαστρο κάτι,
δεν τριγύρω μες στο σκοτάδι σου ανέμελος.
Ένα φλεγόμενο τέμενος, πίσω στάχτη,
κουνήσου δίπλα μου... σαθρέ επαναστάτη.
Μην με λερώνετε, δεν μ'ακουμπάτε.
Κι όταν βάζετε κάποιον στο στόμα σας, να κοιτάτε,
να 'χετε την δύναμη, αδύναμοι, να τον φάτε,
αλλιώς στον λάκκο σας κατρακυλάτε.
Σηκώνω λάβαρο κι είμαι στα πόδια μου,
ακόμη όρθιος χρεώνομαι τα λόγια μου.
Δεν προσκυνώ θεό, κανένα κράτος.
Το rap μου είναι ο λόγος μου κι λόγος μου είναι πάθος.
Είμαι αυτό που μισείς για να την παλεύεις,
τα βράδια μονάχος τα είδα, αρχίζεις τρέμεις.
Νιώθεις μικρός, κάπου για να κρυφτείς ψάχνεις,
γιατί άμα το καλοσκεφτείς, δεν αξίζεις να ζεις.
Σε πήρε η μπάλα, ξένε!
Παιδιά που την πίνουν κάτω απ'την σκάλα, ξένε!
Ξέρω τα πάντα, ξένε!
Ξέρω για αυτό κρατιέμαι όσο μπορώ και δεν μιλώ,
γιατί...σε λυπάμαι ξένε.

Τρίτη, 6 Αυγούστου 2013

Είναι ΝΑΖΙ κανείς στο κέντρο

          Κατά καιρούς, με έχεις διαβάσει και δει να στοχεύω και να κριτικάρω αναρχικούς και αριστερούς. Γενικά άτομα που εντάσσονται μέσα στο κίνημα και στην δράση του. Ο λόγος δεν είναι γιατί έχω κάποιο συγκεκριμένο "φετίχ" με το να "κράζω", ούτε γιατί έχω πρόβλημα με την αναρχική ιδεολογία, προφανώς κάπου εκεί εντάσσομαι και εγώ. Ο λόγος που τόσα χρόνια στοχεύω σε "συντρόφους", είναι διότι από αυτούς έχω απαιτήσεις. Δεν έχω απαιτήσεις από τους δεξιούς και τους φασίστες. Αυτοί ξέρω ότι είναι για σκότωμα. Έχω απαιτήσεις όμως από αναρχικούς που ντροπιάζουν την ίδια τους την ιδεολογία ή ακολουθούν ένα προβαλλόμενο lifestyle μολύνοντας αξιοπρεπείς δράσεις. Για αυτό και κατά καιρούς υπάρχουν κριτικές καταπέλτες, διότι θέλω ένα δυνατό αναρχικό κίνημα και μορφωμένους επαναστάτες. Ένα κίνημα επικίνδυνο και όχι κατευθυνόμενο από την αστική παραπληροφόρηση.

          Ο λόγος που έκανα την παραπάνω εισαγωγή - είναι για να πω ότι προφανώς και τόσα χρόνια ασχολούμαι με δράσεις, βαφτισμένος "τομίασμα" ανάμεσα στους "ανθρώπους", εισπράττοντας το αντίστοιχο μίσος και την κοινωνική κριτική των χώρων που εντάσσομαι και κριτικάρω με τον πιο άσχημο τρόπο, θέλοντας να ενοχλήσω ώστε να ακουστώ και να επηρεάσω - είναι διότι με την άνοδο του φασιστικού/εθνικιστικού κινήματος και τις αντίστοιχες κρατικές φασιστικές δράσεις ενάντια των καταλήψεων, ο φασίστας έχει αρχίσει και γίνετε υπερβολικά επικίνδυνος και δεν έχουμε την πολυτέλεια για εκ των έσω κριτική με τον επιθετικό και εριστικό τρόπο μου. Μαχαίρωσαν έναν ακόμα αναρχικό πρόσφατα σε μια συμπλοκή, τραμπουκίσανε κόσμο στο κέντρο της πόλης κάνοντας έλεγχο στα πράγματα τους. Πολύς κόσμος έχει αρχίσει να φοβάται να κυκλοφορήσει στο κέντρο με το άνοιγμα των γραφείων. Ανησυχούν τα άτομα που αράζουν στις πλατείες για το αν θα τους την πέσουν ανα πάσα στιγμή. Η κατάσταση έχει ξεφύγει.

          Η άνοδος της Χ.A. στην βουλή και στις αμόρφωτες φτωχογειτονιές είναι συνεχής και ραγδαία. Δυστυχώς ο κόσμος δεν είναι έξυπνος, είναι χαζός και πονηρός, μιλώντας πάντα για την πλειοψηφία. Οι κουτοπόνηροι άνθρωποι είναι πραγματικά πολύ επικίνδυνοι, αυτούς πρέπει να τους φοβόμαστε γιατί είναι απρόβλεπτα ηλίθιοι, άρα απρόβλεπτα επικίνδυνοι. Η Χ.A. παίζει σωστά και οργανωμένα το παιχνίδι της, έχει μπει στην βουλή και μέσω αυτής ασκεί πίεση ενάντια των καταλήψεων, χρησιμοποιεί μακιαβελικές τακτικές, με σκοπό την εκμηδένιση του μόνου πραγματικού της εχθρού στην κοινωνία μας, το αντιφασιστικό/ αντιεξουσιαστικό κίνημα. Παρουσιάζουνε εντός βουλής τις αναρχικές δράσεις με πραγματικά φασιστικά παραληρήματα και το αστείο είναι ότι συγκεκριμένες δράσεις από αυτές που παρουσίασαν προκάλεσαν την μισή ζημιά από δικές τους δράσεις και ήτανε και αντίποινα για τα δικά τους μαχαιρώματα. Ένα ελληνικό αυτοκίνητο σπασμένο άλλωστε, έχει μεγαλύτερη αξία από έναν αναρχοάπλυτο νεκρό. Οι μπάτσοι είναι ενταγμένοι στους κύκλους τους, ασκούν πίεση μέσω βουλής, κάνουνε δράσεις ανενόχλητοι, έχουνε πάρει μεγάλο θάρρος οραματιζόμενοι μια νέα χούντα ή μια νέα Ναζιστική Γερμανία. Οι καιροί είναι δύσκολοι και στριμόκωλοι και ο εχθρός δεν πρέπει να υποτιμάτε, ούτε να παίρνετε στην πλάκα. Πριν την δράση υπάρχει η προετοιμασία και το σχέδιο εκτέλεσης. Αν κάποιος είναι να κάνει πράξη, πρέπει να την κάνει οργανωμένα, όχι άλλες σπασμωδικές κινήσεις.

          Πιστεύω ότι η αντιφασιστική δράση είναι ότι πιο σημαντικό μπορεί να γίνει αυτόν τον καιρό. Ξέρω ότι υπάρχει πολύς κόσμος που κινείται υπόγεια και δρα "τρομοκρατικά", ενάντια στο φασισμό. Αυτούς τους σέβομαι και έχουνε ένα ταπεινό ευχαριστώ από μένα για την προσφορά τους. Όσο μπορούμε συμμετέχουμε και στηρίζουμε. Αλληλεγγύη σε κάθε αντιφασίστα και αντιεξουσιαστή, για μια κοινωνία δίχως φασισμό, ρατσισμό και εκμεταλλευτές.

Παρασκευή, 2 Αυγούστου 2013

Καταστροφή και δημιουργία

Ελπίζω ότι ο κόσμος θα πεθάνει,
είναι η αρχή,
θέλω να είμαι εκεί στην απόλυτη καταστροφή.
Μετά την γη δεν θα τελειώσει η ζωή,
δεν ήμασταν ούτε είμαστε το συμβάν.
Το ανθρώπινο είδος δεν αξίζει να ζει,
(προφανώς μέσα σε αυτό είσαι και εσύ).
Δεν ζήτησα ποτέ μου θαυμαστή ή κοινωνική αποδοχή,
ήθελα ο κόσμος να δει πιο μπροστά από την μέση οπτική.
Η ζωή θα συνεχιστεί μακριά από το βρώμικο χέρι του ανθρώπου.
οι πλανήτες εκεί έξω εκμπέμπουνε φως και είναι ωμή.
Ειλικρινές δυνάμεις καταστροφής και ζωής, δημιουργία.
Τα πάντα μου φαίνονται ασήμαντα και αστεία.
Στα πάντα τους φαίνομαι ασήμαντος και αστείος.
Είναι ο κύκλος δημιουργίας και καταστροφής,
σήμερα ζεις και δυστυχείς ώστε σαν λίπασμα να χρησιμοποιηθείς.

Είσαι μικρός και εσύ που νομίζεις μεγάλος.
Είσαι μικρός μπροστά στο φως και ασήμαντος μπροστά στο χάος.
Είσαι ένα τίποτα μπροστά στην γνώση και στην τόση
ασχήμια και ομορφιά, που το μάτι σου δεν θα καταφέρει να αποτυπώσει.
Δεν υπάρχει καλό και κακό, δεν υπάρχει απόλυτο φως ούτε σκότος.
Η καταστροφή δεν υπάρχει χωρίς δημιουργία
και η δημιουργία είναι καταστροφή δίχως καταστροφή.
Πετώντας πάνω από τα σύννεφα, οι άνθρωποι μοιάζουν μυρμήγκια
και μια από τα ίδια οι ζωές.
Χίλιες ζωές έζησα και δέκα χιλιάδες θα ζήσω πριν μαζί σας αυτοκτονήσω.
Κουράστηκα να μιλάω και το διάβασμα
είναι πιο ελκυστικό πλέον από τους ανθρώπους.
Είναι όλοι βαρετοί, προβλέψιμοι και χειραγωγήσιμοι.
Ανάμεσα σε μαριονέτες δεν θέλω να ζω.

Κλεισμένος στο υπόγειο,
δουλειά, σπίτι, φαγητό, δουλειά.
Διαβάζω, περιμένω την αλλαγή, γίνομαι η αλλαγή.
Εκπροσωπώντας την καταστροφή και την δημιουργία μετά από αυτή.

Σάββατο, 4 Μαΐου 2013

Χαρίζω τσεκούρια

          Όλα είναι ήρεμα στο σπίτι, η δουλειά μπορεί να μην πηγαίνει καλά, αλλά μετά από πολλά χρόνια νιώθω ήρεμος. Δεν υπάρχουν φωνές, δεν υπάρχει φασαρία, δεν υπάρχει γκρίνια. Σχεδιάζω το μέλλον με κυματομορφές, χορεύω στους ρυθμούς μου και μόνο. Μετά από καιρό, βρίσκω αυτό που είχα χάσει στο μίσος, στα βιβλία, στην ματαιότητα και στην αδράνεια.

          Παρακινητικός εγωισμός. Είμαι, υπάρχω και αναγνωρίζω το εγώ μου, ως ύπαρξη και όχι ως ανώτερο ον. Από την στιγμή που υπάρχω, δεν έχει σημασία αν υπήρχε κάποιος σκοπός που δημιουργήθηκα, σημασία έχει να χτίσω έναν σκοπό και έναν λόγο για να αξίζει να υπάρχω. Κοιτώ λοιπόν καθρέφτη, - επανέλαβε τα βήματα - ανοίγω μάτια, κλείνω μάτια. Εισπνοή, εκπνοή. Τεντώνω χέρια, μαζεύω χέρια. Κάθομαι κάτω και σηκώνομαι. Γνωρίζω το σώμα μου και το μυαλό μου, ώστε να γνωρίσω το κόσμο γύρω μου και τον σκοπό μου.

          Μαθαίνω να μαθαίνω, από αυτούς που έρχονται σε μένα για να μάθουν. Μαθαίνω από το τίποτα και ουσιαστικά, δημιουργώ την γνώση και γίνομαι ο δάσκαλος μου. Παίζω σκάκι με τον εαυτό μου και με νικάω με σκοπό να γίνω καλύτερος για με νικήσω αύριο ξανά. Κύκλος, και ναι, είναι μάταιος, αλλά στ'αρχίδια μου.

          Δεν ασχολούμαι με την ματαιότητα, αλλά κατανοώ την ύπαρξη της. Γι'αυτό, επιλέγω να της δίνω όση σημασία της χρειάζεται, ώστε να μην την θεοποιώ. Ναι, όλα είναι μάταια, και; Όταν δεν περνάει από το χέρι μου, δεν ασχολούμαι. Υπάρχει θεός; Υπάρχει, δεν υπάρχει στ'αρχίδια μου. Όλα είναι μαθηματικά και βάση μαθηματικής λογικής, εγώ με δημιουργώ, άρα εγώ είμαι ο θεός μου.

          Η σχέση δασκάλου και μαθητή εναλλάσσονται. Ο μαθητής είναι ο συνεχιστής και ο μετέπειτα δάσκαλος. Χαρίζω τσεκούρια για να ανοίξετε τα κεφάλια γύρω σας. Το τσεκούρι είναι απλά ένα μέσο για να ανοίξεις ένα κεφάλι, σημασία όμως έχει τι θα βάλεις μέσα.

Κυριακή, 14 Απριλίου 2013

Οι μοναδικοί και το μίασμα

          Έχουν αλλάξει πολύ τα πράγματα από την τελευταία φορά που έγραψα. Τα συναισθήματα στο κεφάλι μου επίσης έχουν αλλάξει πολύ. Κάθε μέρα βασικά αλλάζεις, δεν γίνεσαι απαραίτητα καλύτερος, αλλά σίγουρα γίνεσαι διαφορετικός. Τα κείμενα και οι στίχοι μου είναι αυτοψυχανάλυση μου και έχω σταματήσει να γράφω. Κάποιοι σίγουρα χάρηκαν, αυτοί που θέλουν να καταστραφώ ή να πεθάνω σαν άτομο. Δυστυχώς για αυτούς, τελικά είμαι πάρα πολύ ανθεκτικός στην κατρακύλα και επιζώ, σαν να εκπαιδεύτηκα δίπλα στους πιο σαθρούς. Ακόμα εδώ, πιο καθαρός και νηφάλιος από ποτέ, το μίασμα. Η πτώση είναι καθημερινή, το θέμα είναι να σηκώνεσαι.

          Η αλήθεια είναι ότι έχω παρατήσει το rap, δεν ασχολούμαι όπως ασχολιόμουν. Δεν γράφω, δεν ραπάρω, δεν με νοιάζει και ούτε πιστεύω πως θα πρεπε. Δεν κυνήγησα από το rap κάτι, για να κυνηγήσει το rap έμενα. Άλλωστε η αφάνεια, ήτανε πάντα πολύ πιο ηθική στα μάτια μου, παρά ή δημόσιες προβολές.

          Αθήνα - Πάτρα - Γιάννενα δρομολόγια, ξέρω ότι μπαίνουνε μπάτσοι και εθνίκια μέσα στο blog μου. Ξέρω ότι μπαίνουνε πολλοί γνωστοί καργιόλιδες εδώ μέσα επίσης. Δεξιόστροφα και αριστερόστροφα φασισταριά. Ξέρω ότι το blog είναι μια μορφή ταυτότητας, αλλά επίσης ξέρω ότι δεν έχω να κρύψω κάτι διότι δεν μπορώ να κρυφτώ. Αν έχω σκοπό να ανατινάξω ή να σκοτώσω κάποιον, θα το ανακοινώσω πρώτα στο blog μου, οπότε το τμήμα παρακολούθησης τρομοκρατών δεν θα πρεπε να ασχολείται μαζί μου, όχι τίποτα άλλο, αλλά με προσβάλει το να ακούτε τα κομμάτια μου.

          Είμαι ένας φυσιολογικός πολίτης πλέον, ανεξαρτητοποιημένος από την βλακεία του κοινωνικού περίγυρου. Σπίτι, δουλειά, γυμναστική, σπίτι, δουλειά. Βγάζω τα νεύρα μου, τρέχοντας και κάνοντας βάρη. Γυμνάζω το σώμα μου και το μυαλό μου, ετοιμάζομαι για τον πόλεμο. Βλέπω την αλλαγή, γίνομαι η αλλαγή και έρχομαι να σας γαμήσω το σπίτι.

          Όσοι μπαίνετε και περίμενε μουσική από μένα και όχι απλά οργισμένα/παρανοϊκά/μαλακίες/φιλοσοφημένα κείμενα, δυστυχώς για άλλη μια φορά θα σας απογοητεύσω, όπως έχω συνηθίσει, θα ήταν μαλάκια να χαλάσω την παράδοση. Έχω πολλά πράγματα που τρέχουν και είναι πολύ σημαντικά και μεγαλύτερης προτεραιότητας από το να το παίζω rapper/επαναστάτης. Η επανάσταση δεν θα έρθει με το rap μου, ούτε με την εγωκεντρική πούτσα μου, αλλά με το να στρώσουμε όλοι το κώλο κάτω και να διαβάσουμε. Πρέπει να βρούμε τον εαυτό μας και η επανάσταση θα έρθει. Ξέρω οτι όλα αυτά είναι πολύ γενικά και ο καθένας θα σκεφτεί την μαλακία του, αλλά εγώ ξέρω σε ποιον μιλώ.

          Το κείμενο είναι γραμμένο για τους ξεχωριστούς, αυτούς που θα καταλάβουν. Αυτούς που θα καταπιούν τους αναλώσιμους και θα εξελιχτούν. Τους μοναδικούς.