Τετάρτη, 27 Ιουνίου 2012

Καλό ψόφο

          Όσο περίεργο κι αν ακούγεται ξαφνιάστηκα με το εκλογικό αποτέλεσμα. Δεν περίμενα να υπάρχει τέτοιος μαζοχισμός. Ήξερα ότι ο κόσμος γύρω μου, αποτελείται από ηλίθιους, αλλά δεν περίμενα να είναι και τόσο μαζόχες. Περαιτέρω σχολιασμοί περιττοί.

          Είμαι πλέον πεπεισμένος, ότι με το κοινωνικό επίπεδο που επικρατεί, δεν μπορώ να κάνω τίποτα, πέραν του να παίξω μπουνιές ή να λογομαχήσουμε. Η κουβέντα θα καταλήξει στην πιο ρηχή και ηλίθια φράση που έχω ακούσει ποτε : "Εντάξει, ο καθένας έχει την άποψη του". Όσοι θέλουν επανάσταση και κοινωνικές κατακτήσεις, λυπάμαι... Αλλά, όντως κοιτάτε ουτοπία. Υπάρχει τέτοια απέραντη ανθρώπινη βλακεία, που ξεπερνά οποιαδήποτε ιδεολογία. Θα αρχίσω να πετάω δάνεια από έναν γκρεμό, ελπίζω να ξεφορτωθώ πολύ ηλίθιο κόσμο γρήγορα και αναίμακτα.

          Βλέπουμε πρώτο κόμμα το γαμώχριστο, για άλλη μια φορά. Για άλλη μια γαμημένη φορα, κι από παντού ακούω ότι ψήφισαν ΣΥΡΙΖΑ. Eεε ποιός στο διάολο ψήφισε όλα τα υπόλοιπα; Εδώ, οι γονείς μου (φαντάσου που φτάσαμε) ΣΥΡΙΖΑ ψήφισαν. Επίσης, για να ξεκαθαρίζω και τα βασικά, το ΣΥΡΙΖΑ μόνο ριζοσπαστική αριστερά δεν είναι. Ουσιαστικά για ένα καινούργιο ΠΑΣΟΚ πρόκειται, κι όλοι ξέρουμε ότι το ΠΑΣΟΚ, μόνο αριστερά δεν είναι. Για να μην πιάσουμε τα διεφθαρμένα και γνωστά λαμόγια στελέχη του ΠΑΣΟΚ, που έχουν εισχωρήσει πλέον στον ΣΥΡΙΖΑ. Επίσης, μ'αρέσει αυτή η τάση που έχουν τα κόμματα στα ονόματα τους να ακούγονται έτσι ακραίοι και γαμάτοι, μα στις πράξεις τους να είναι για λιθοβολισμό και αποκεφαλισμό, πιο συντηρητικοί κι απο συντηρητικά. Προτείνω να ξαναφέρουμε την θανατική ποινή με δημοψήφισμα, αλλά να ισχύει μόνο για πολιτικούς. Μην ακούσω από αναρχικούς για αποχή στην ψήφιση του νομου, είναι που είναι και οι άλλοι ηλίθιοι, εσείς τους σιγοντάρετε. Κάποια στιγμή θα την ξεπεράσετε την βλακεία τους.

          Το μόνο καλό, είναι ότι το ΚΚΕ πήγε άπατο. Άντε να πάει στο διάολο το γαμημένο. Όντως έχει ξεχάσει να πεθάνει, καιρός είναι. Ελπίζω στις επόμενες εκλογές να κυβέρνησει η Χρύση Αυγή. Να αρχίσουν να εκτελούν τους πάντες και τα πάντα που διαφωνούν (μαζί και μένα), διότι μόλις μπει το μαχαίρι στο λαιμό και κινδυνεύσει άμεσα ο κώλος σου, μπαίνει σε λειτουργία το βασικό ένστικτο της επιβίωσης. Δυστυχώς, μόνο έτσι θα καταλάβει ο ηλίθιος κόσμος ότι απειλείται η άθλια και μίζερη ζωή του, μόλις του κολλήσουν μαχαίρι. Δεν φταίνε ούτε οι μετανάστες, ούτε οι τράπεζες, ούτε οι ευρωπαϊκές χώρες, ούτε η Αμερική, ο ελληνικός λαός φταίει, και καλά να πάθει για ότι θα πάθεί, και γαμώ το σπίτι του, και γαμώ την Ελλάδα του, και γαμώ το Χριστό του, και γαμώ το μουνί που τον τίναζε.

          Αυτά... Ελπίζω να μου δωθεί ευκαιρία να φύγω εξωτερικό, όσο το δυνατόν πιο γρήγορα. Καλό ψόφο, ηλίθιοι και άντε μου στο διάολο.

Κυριακή, 17 Ιουνίου 2012

Δεν είναι δικό μου πρόβλημα

          Κάπου στην Ρώμη. Ζύγωσε δώδεκα και ξεκίνησα να γυρίσω σπίτι με τις τελευταίες συγκοινωνίες. Χάσαμε τα λεωφορεία και πήραμε τα στενά να κόψουμε δρόμο. Από την πλατεία Εξαρχείων στην Αλεξάνδρας κι από την Αλεξάνδρας μέσα στα στενά για να βγούμε Γκύζη.

          Είχα καιρό να περπατήσω, συνήθως με τράβαγε το ΜΑΤΙ με το αμάξι από δω και από κει. Κακομαθημένος. Naggano στα ηχεία, βαράνε τα μπάσα και νιώθεις το υπέροχο συναίσθημα της ροής που κυλάει στα αυτιά σου, σε συνδυασμό με την εικόνα που εναλλάσσεται από το παράθυρο. Αμάξι και rap, από τα πιο υπέροχα συναισθήματα. Βασικά όλα άμα τους προσθέσεις λίγο rap γίνονται καλύτερα. Φαντάζομαι ότι θα 'ναι το δικό μου αλάτι στην ζωή.


          Που είχα μείνει... A ναι, στο δρόμο για το σπίτι. Κόβω σε ένα στενό και μου έρχεται μια βρώμα αλκοόλ από μακριά. Βλέπω μπροστά ένα τυπά γύρω στα σαρανταπέντε να περπατάει στην ίδια κατεύθυνση κρατώντας ένα κοριτσάκι από το χέρι και να το ψιλό τραβάει. Το κοριτσάκι ξανθούλη με κοτσιδάκι στα ροζ, γύρω στα έξι. Περπατούσα πιο γρήγορα κι έτσι τους έφτασα και άκουσα δυο κουβέντες πριν τους προσπεράσω.

Μπαμπάς;;;;;: Προχώρα!
Κοριτσάκι: Μην με τραβάς...
Μπάμπας;;;: ...

          Ο τύπος σχολίασε κάτι, αλλά δεν έβγαλα νόημα από την ανικανότητα του να αρθρώσει από την μέθη. Η κουβέντα για τα λίγα δευτερόλεπτα που ήταν στο ακουστικό μου πεδίο συνεχίστηκε.

Κοριτσάκι: Η μαμά που είναι; Πάμε στην μαμά;
Μπάμπας;;;: ....

          Σκέφτηκα τα χίλια μύρια για τον τύπο και για το τι σενάρια θα μπορούσα να εξελιχτούν. Το πρώτο που σκέφτηκα, ήταν ότι μπορεί να είναι πατέρας της ο μεθύστακας. Ενδιάμεσα σκέφτηκα τα πάντα. Ότι μπορεί να είναι από βιαστής, μέχρι έμπορος οργάνων. Στο κεφάλι μου πέρασαν ένα κάρο εικόνες. Την χτύπαγε με ζωστήρα, την βίασε και μετά την τεμάχισε. Το τελευταίο που σκέφτηκα είναι ότι δεν είναι δικό μου πρόβλημα. Ξύπνησε μέσα μου ο καθημερινός άνθρωπος.

         Δεν είναι δικό μου πρόβλημα. Όχι και αυτό. Δεν είναι δικό μου πρόβλημα, τ'άκους; Άκουσα πως τον γείτονα τον χτύπησαν δυο Έλληνες, έξω από την πολυκατοικία του για να του πάρουν 20 ευρώ, αλλά δεν είναι δικό μου πρόβλημα. Δεν θα μου το φορτώσεις. Έξω από το σπίτι μου.. Ναι και; Παντού μυρίζω αλκοόλ, μπάφο, πρέζα και αποσύνθεση, αλλά δεν με νοιάζει. Δεν είναι δικό μου πρόβλημα. Εγώ έκοψα από όλους και όλα. Άκουσα ότι ο κόσμος αυτοκτονεί, αλλά ούτε και αυτό είναι δικό μου πρόβλημα. Εγώ προσπαθώ, δεν φταίω σε κάτι και είμαι πιο απελπισμένος από ποτέ. 

Αγόρασα όπλο. Απλά να ξέρεις... Δεν είναι δικό μου πρόβλημα.

Δευτέρα, 11 Ιουνίου 2012

Ο Slavoj Zizek και το ΣΥΡΙΖΑ

          Δεν ξέρω αν γνωρίζετε τον Slavoj Zizek, αν όχι αξίζει να τον ψάξεις πριν δεις το παρακάτω video. Σε μια σύντομη κουβέντα είναι Ευρωπαίος διανοούμενος, καθηγητής στο επάγγελμα, γενικός μια σπουδαία σύγχρονη πολιτική-φιλοσοφική προσωπικότητα, έχει γράψει σπουδαία πολιτικά βιβλία όπως το "Βία" και προωθεί την σκέψη σε παγκόσμιο επίπεδο. Δίνει επαναστατικό μόρφωμα κατά καιρούς σε εκδηλώσεις, κοινωνικές παρεμβάσεις, συνεντεύξεις και συνελεύσεις που κατά καιρούς συμμετάσχει, όπως έκανε και στο κίνημα Occupy Wall Street.



          Δεν θα διαφωνήσω ότι οι ευρωπαϊκές τράπεζες και καπιταλιστές χρησιμοποιούν την Ελλάδα ως πειραματόζωο, ούτε θα διαφωνήσω στα πολιτικά δεδομένα που παρέδωσε στην παραπάνω ομιλία του, όσον αφορά την εκμετάλλευση και την εξαθλίωση που θέλει να φέρει το νέο-φιλελεύθερο ρεύμα, ρίχνοντας το επίπεδο ζωής ώστε να κάνει την Ελλάδα ουσιαστικά μια καινούργια Βουλγαρία με φθηνά εργατικά χέρια και πρόσφορο έδαφος στο κεφάλαιο να εκμεταλλευτεί και να κονομήσει περισσότερο. Ούτε θα διαφωνήσω στις πολιτικές του μπηχτές όσον αφορά το ΚΚΕ. Να πάει να γαμηθεί και το ΚΚΕ στην τελική, το περιμένω πως και πως να περιφρουρήσει ξανά την βουλή, το έκανε πιο αποδοτικά και από τα ΜΑΤ και ελπίζω την επόμενη φορά να 'μαι πιο μπροστά και να τους ανοίξω τα κεφάλια. Καλά ως εδώ, αλλά θα διαφωνήσω στο ότι μια τόσο σπουδαία προσωπικότητα όπως ο Zizek κάνει ένα τόσο τεράστιο δημόσιο τσιμπούκι, σε μια οπορτούνα του κερατά που τον βάφτισε και "Radical" -μη χέσω- τον φίλο-ευρωπαίο και υπέρμαχο του ανθρώπινου καπιταλισμού, αλλά παρόλα αυτά, "επαναστατικό", "ριζοσπαστικό", μελλοντικό μας ηγέτη, τον Αλέξη Τσίπρα.

          Δυστυχώς, από ότι κατάλαβα ο Zizek νομίζει ότι ο Τσίπρας είναι ριζοσπαστικός κομμουνιστής και κάργα επαναστάτης. Το οποίο από τις θέσεις και δράσεις του κόμματος του (ΣΥ.ΡΙΖ.Α. : Συνασπισμός Ριζοσπαστικής Αριστεράς) που ενώ δηλώνει αριστερά και μάλιστα ριζοσπαστική, εμπεριέχει μέχρι και δεξιές συνιστώσες, φαίνεται ξεκάθαρα ότι πλανάται πλάνην οικτράν. Δεν θα μπω σε εκτενέστερη κριτική ή κράξιμο όσων αφορά τον ΣΥΡΙΖΑ, όχι γιατί τον εκτιμώ ή γιατί πιστεύω στο ελάχιστο στον "επαναστατικό", "ριζοσπαστικό" του χαρακτήρα και αγώνα, αλλά απλά δεν είναι το θέμα μου στην παρούσα ανάρτηση.

          Το θέμα μου είναι ότι ήρθε να μιλήσει στην Ελλάδα, ένας από τους μεγαλύτερους μοντέρνους διανοητές, για να κάνει ένα μεγάλο δημόσιο τσιμπούκι στον Τσίπρα. Ουσιαστικά δεν άκουσα ούτε για κάποια πρόταση, αλλά ούτε για κάποια θέση. Δεν μου δώσε μόρφωμα. Άκουσα για το πόσο γαμάει ο Τσίπρας και την ριζοσπαστική πούτσα του ΣΥΡΙΖΑ. Επίσης, άκουσα πράγματα και παρομοιώσεις που είχα ξανακούσει σε παλιότερες και πολύ ανώτερες ομιλίες του Zizek. Προσωπικά απογοητευτικά, περίμενα πολύ περισσότερα από τον Zizek, διότι η κατάσταση στην παρούσα φάση στην Ελλάδα, είναι πολύ κρίσιμη και σηκώνει τρελές πολιτικές αναλύσεις, όχι μια ρηχή διαφήμιση στον ΣΥΡΙΖΑ. Φαντάσου είχα στεναχωρηθεί κιόλας που είχα χάσει την ομιλία. Ακολούθησε ένας κενός και ρηχός λόγος του Τσίπρα, που είπε τις συνηθισμένες πολιτικές φόρμες (πιο ευγενικά, πίπες) που πρέπει να ακουστούν μη ξεχνώντας να τονίσει πολλάκις το πόσο γαμάει ο Zizek που είπε ότι γαμάει ο Τσίπρας, άρα φαντάσου πόσο παίζει να γαμάει εν τέλει.

          Όσον αφορά τώρα τις τωρινές εκλογές, θεωρώ ότι είναι μια ενδιαφέρον περίοδος που κανείς δεν πρέπει να απέχει. Πρέπει οργανωμένα, να αρχίσουμε να ψηφίζουμε στρατηγικά -και όχι κομματικά- και να εκμεταλλευόμαστε αυτά τα πέντε λεπτά "δημοκρατίας" ανά τέσσερα χρόνια, διότι κάθε μέσο που μας δίνετε για να πολεμήσουμε το σύστημα, τις τράπεζες, τα αφεντικά, τον καπιταλισμό και το αστικό κράτος, πρέπει να αξιοποιείται στο έπακρο. Το επαναστατικό μόρφωμα δεν δίνετε από τα κόμματα αλλά από την καθημερινή συναναστροφή και συμμετοχή στις κοινωνικές παρεμβάσεις. Οπότε μην το περιμένεις από εκεί. Δίνετε από σένα σε μένα και από μένα σε σένα κάθε φορά που βάζουμε κάτω τις σκέψεις μας και στύβουμε τα μικρά μας μυαλά για να φτιάξουμε και να γεννήσουμε μεγάλες ιδέες.

          Προσωπικά, πολιτικά σαφώς και δεν με εκφράζει ούτε η κοινοβουλευτική δικτατορία που έχουμε, ούτε κανένα άλλο κόμμα που παρελαύνει στο τσίρκο των εκλογών και της εξουσίας. Αν κάτι ήταν πραγματικά επικίνδυνο, το ίδιο το σύστημα δεν θα το άφηνε να φανεί και να υψώσει κεφάλι. Παρόλα αυτά όπως προείπα, πρέπει να ψηφίζουμε στρατηγικά κάθε περίοδο. Πρέπει να σαμποτάρουμε το εθνικιστικό ρεύμα που έχει ανέβει τελευταία και να εντάξουμε όσο το δυνατόν περισσότερα μικρά αριστερά κόμματα μπορούμε εντός βουλής. Δυστυχώς, αυτήν την περίοδο και με τον τρόπο που κινείται η μάζα, κατέληξα ότι το καλύτερο που μπορώ να κάνω είναι να ψηφίσω το ΣΥΡΙΖΑ. Θέλοντας να βγει πρώτο κόμμα και να βγάλει όσο το δυνατόν μεγαλύτερο ποσοστό, ώστε να επηρεάσει την μάζα στο να απεγκλωβιστεί από το δίπολο ΝΔ-ΠΑΣΟΚ μέχρι και αυτό να αποτύχει. Να καταλάβει ο μέσος ηλίθιος πολίτης, ότι τα αφεντικά και τα κεφάλια αλλάζουν, από αυτό ίσως αργότερα καταλάβει ότι κόβονται κιόλας, τότε με χαρά ίσως να γίνει και ο δήμιος τους.

          Αν ήταν πάντως γενικότερα αν με ρώταγε κάποιος για το τι έγινε στις 03/06/2012 στην εκδήλωση του ΣΥΡΙΖΑ που κάλεσε τον Zizek, θα του έλεγα τα παρακάτω: Ξεκίνησε την ομιλία η παρουσιάστρια της φάσης, με μια αγχωμένη και κακή εισαγωγή, δίνοντας λόγο στον Δουζίνα, όπου με αλαζονεία έδειξε το πόσο κομματόσκυλο του ΣΥΡΙΖΑ είναι, προβάλλοντας στον Zizek σαν επαναστατική λύση και μόρφωμα το πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ, σαν απάντηση σε παλιότερη ομιλία και σχολιασμό του Zizek περί κοινωνικών αγώνων. Αστείο ότι πριν από λίγο ανέλυε για το πόσο ταπεινός και κατά της αλαζονείας είναι ο ΣΥΡΙΖΑ. Συνέχισε λέγοντας κάποια σωστά πράγματα, για τον τρόπο που οι ευρωπαϊκές τράπεζες πάνε να εκμεταλλευτούν την κατάσταση, τα οποία είπε καλύτερα και πιο δομημένα ο Zizek πιο μετά. Έδωσε τον λόγο στην αγχωμένη παρουσιάστρια που παρουσίασε τον Zizek πριν αρχίσει την ομιλία του. Ο Zizek μίλησε στα αγγλικά και είχε μια κακή διερμηνέα, συμπέρασμα που έβγαλα από τα πενιχρά αγγλικά που ξέρω εφόσον μετέφραζε πολλές φορές λάθος και άλλες φορές ελλιπής την ομιλία του Zizek, αλλά μου άρεσαν οι αλλεπάλληλοι οργασμοί της σε κάθε στοματικό που έκανε ο Zizek στον Τσίπρα. Προσωπικά με καύλωσε. Αφού τέλειωσε ο Zizek, τέλειωσε και η δερμηνέας (τέλειωσα και εγώ) και πήρε το λόγο ο Τσίπρας για να ανταποδώσει το τσιμπούκι και να πει τα συνηθισμένα κοινότυπα πράγματα που θα έπρεπε να πει ένας αριστερός πολιτικός κλείνοντας το πανηγύρι.

          Παραθέτω το video. Αν διάβασες το κείμενο μου, θεωρώ ότι οφείλεις να το δεις και το video, ώστε αν κάνω λάθος να με διορθώσεις. Έτσι μόνο θα γίνουμε καλύτεροι και θα εξελιχτούμε, ώστε να μπορούμε να δημιουργήσουμε μια καλύτερη και πιο ανθρωποκεντρική κοινωνία. Τα λέμε στους δρόμους.

Τρίτη, 5 Ιουνίου 2012

Χάνω την όραση

          Κάθε φορά που αντιμετωπίζεις ένα πρόβλημα και δεν μπορείς να βρεις μια λύση, εν τέλη καταλήγεις να ψάχνεις μια διαφυγή. Τις περισσότερες φορές, η διαφυγή σου είναι ρηχή και αυτοκαταστροφική. Άλλοι κουμπώνονται, άλλοι μπαφιάζουν, άλλοι καίγονται με video games και άλλοι πράττουν ότι μαλάκια τους κατέβει αλόγιστα. Η λίστα συνεχίζει και δυστυχώς, κάπου εκεί βρισκόμαστε και εμείς. Σαφώς, όλα έχουν το ίδιο αποτέλεσμα, το πρόβλημα παραμένει άλυτο. Κάθε φορά που αλλάζεις το βλέμμα σου από το στόχο σου, πέφτεις στην πλάνη και χάνεις την όραση.

Beat: BD Foxxxmoor.


ΤΟ ΜΙΑΣΜΑ

Φτιάχνοντας ποιήματα, από χτυπήματα,
ακόμη μια μέρα αγχωτική θα 'ναι και σήμερα.
Κοιτώντας θύματα, πέρα ως πέρα,
χάνω την όραση προσπαθώντας να πάρω αέρα.
Χάνοντας όραση, ψάχνω μια όαση,
κι αντί για δράση ψάχνω μια τρύπα για απόδραση.
Ένα κουμπί για κάθε βράδυ που 'ναι κόλαση
και μένω σκαλωμένος να χαζεύω στην τηλεόραση.


ΚΑΜΕΝΟ ΧΑΡΤΙ

Σιγά-σιγά χάνω την όραση,
ίσως να φταίνε οι ουσίες, ίσως να φταίει η απομόνωση.
Θέλω πολλά να πω, μα δεν έχω κανέναν να μιλήσω.
Κάνω τη δύσκολη επιλογή, δεν ξαναπάω πίσω.
Συνεχίζω το νόημα να μη βρίσκω.
Δεν ξέρω τι πιστεύεις, μα πιστεύω πως με έφαγε το ρίσκο.
Δεν παίζω τζόγο με λεφτά, δεν βγαίνω βασικά,
ποντάρω στο παιχνίδι όλη μου την καρδιά.
Δεν έχω απαιτήσεις, δεν ελπίζω πουθενά,
κι όταν χάνω απλά γελάω, ναι γελάω ειρωνικά.
Δεν ψάχνω κατανόηση, ούτε συμπόνοια φυσικά.
Έχω αράξει, περιμένω την επόμενη πουστιά,
κι ίσως δε δώσω σημασία, ίσως το λήξω οριστικά,
μα ίσως μπω και στο τριπάκι να στην παίξω εγώ διπλά.
Απρόβλεπτη αντίδραση, όχι απλά μαθηματικά.
Μόνη γνωστή παράμετρος: αν ξέμεινα ή όχι από ηρεμιστικά.
Κι όταν μπλέκω με ουσίες μένω μόνο στα ελαφρά,
κατατάσσω την ελπίδα στα πιο σκληρά ναρκωτικά,
ίσως δεν καίει το μυαλό σου, μα σε λιώνει ψυχικά.
Όταν ξυπνήσεις απ' την πλάνη και τα δεις ρεαλιστικά,
κι αν νομίζεις πως με νιώθεις γενικότερα,
μην προσπαθήσεις να βοηθήσεις,
μάλλον θα γίνουν χειρότερα τα πράματα.
Ποτέ μου δεν πίστεψα σε θεούς, γι' αυτό δεν περιμένω θαύματα.
Καταραμένος να αδειάζω την ψυχή μου στο χαρτί ως τα χαράματα,
ίσως πιστεύεις πως μου φέρθηκες σωστά, μα για τη γούνα σου έχω ράμματα.
Κράτα απόσταση ασφαλείας, μπας και γλιτώσεις τα κατάγματα.
Μην προσπαθείς να μ' αγαπήσεις,
θα βρεις εμπόδια ισχυρά σαν πυρωμένα οδοφράγματα.


ΜΑΤΙ

Το θαύμα αργεί να 'ρθει,
έκλεισα δυο 24ώρα δουλειάς και έχω εξασφαλίσει το ψωμί,
τηλέφωνα πολλά από αυτόν που θα εκμεταλλευτεί τον κόπο μας,
γαμώ τον στόχο μας, θέλω γιορτή.
Πλησιάζει η μέρα για την ποθητή φυγή,
να πάω αλλού, να δω πως γνώση άλλων γίνεται στα χέρια άλλων,
όπλο που τον ανταγωνισμό πυροβολεί,
μα εγώ ο χαζός την δίνω, αντί να την κλείσω σε κλουβί.
Ποιος με πληρώνει, να κάνω ότι ζητά
και προφανώς τι του καυλώνει, στα μάτια ρίχνω σκόνη.
Νομίζει ότι κουβέντα δεν σηκώνει, δικοί του κλώνοι,
απ'το άγχος πέφτουν για ύπνο όταν ξημερώνει.
Κι εγώ στη πρώτη γραμμή παραγωγής μια μηχανή,
με απόδοση υψηλή, δεν ξέρω κούραση τι θα πει,
κι από καύσιμα, σημαντικά πιο φθηνό είναι το φαΐ,
κι από λάδια μηχανής η στήριξη ψυχολογική.
Μα άκου να δεις, αν θέλω βγαίνω κι εκτός λειτουργίας,
"Έχει πολλούς.", θα πεις, "Μικρέ, είσαι άνευ σημασίας.".
Τα 'χει προβλέψει όλα ο σωστός επιχειρηματίας
και έχω αναλωθεί σαν χρήστης επικίνδυνης ουσίας.
Λοιπόν αποτοξίνωση! Δεν δίνω μια!
Για τις χαρές σου και τις ώρες που σε πιάνει υστερία.
Άσκοπη η βια,
Ενωθείτε και τραβάτε κέντρο για ομαδική αυτοκτονία.


ΤΟ ΜΙΑΣΜΑ

Μη με ρωτάς τα νέα μου, δεν έχω να σου πω τα ωραία μου.
Δεν έχω να σκεφτώ πολλά, κι η όρεξη μου 'πε πως είμαι στα τελευταία μου.
Κλεισμένος στο κλουβί, ψάχνω μια λύση πλαστική
για να μου δώσει ώθηση να βγω με την παρέα μου.
Όλα σκατά ρε, σου 'πα να μη με ρωτάς τα νέα μου.
Μια βιαστική επιλογή σπάει το πλάνο μου
και βγάζει όλη την πλασματική θλίψη από πάνω μου.
Και λέω βούρ, να κάνω ντου σε κάθε πίστα ή σκηνή παντού,
να πλακώσω την κάθε μαϊμού, που μολύνει την έκφραση μου,
κι όποιος ψήνεται ας μην δειλιάσει κι ας έρθει μαζί μου.
Οι στόχοι μου πολλοί, μα είναι πολλοί όπως κι οι εχθροί μου.
Γαμιέται η χρυσή αυγή και οι αμόρφωτοι αναρχικοί!!!
Στ'αρχίδια μου αν κινδυνεύει η ζωή μου.
Κομμένα τα ηρεμιστικά και την επόμενη φορά
γιατρέ δώσε μου συνταγή για εκρηκτικά, κι όλα καλά.
Αφού μου πήραν το χαμόγελο θα τους πάρω τα αυτιά.
Και η ζωή κάπως κυλά, παίρνω τηλέφωνα πολλά,
μα τα παιδιά έχουνε δουλειά. Μετράω συχνά
βράδια ρηχά στην απομόνωση. Χάνω την όραση,
δεν φταίνε οι ουσίες ρε, ίσως να φταίει η τηλεόραση.