Τρίτη, 21 Φεβρουαρίου 2012

Η κοπέλα απ'το φούρνο

Δευτέρα.

- Καλημέρα πείτε μου... / - Καλημέρα, τι κάνεις;
- ερμμ... Καλά, τι θα θέλατε; / - ερμμ...μισό κιλό φόρμα θα ήθελα.
- Με σουσάμι ή χωρίς; / - Χωρίς.
- Κάτι άλλο; / - εε...και μια τυρόπιτα σφολιάτα.
- ένα λεπταάκι...
"..."
- εσύ όλα καλά;
"..."
-Ναι. 1.60 παρακαλώ. / - Ορίστε... Ευχαριστώ, να 'σαι καλά και καλά να περνάς.

- Καλημέρα, παρακαλώ;



Τρίτη.

- Καλημέρα, τι θα θέλατε; / - Καλημέρα, τι κάνεις;
- Καλά... τι να σας βάλω; 

- Μισό κιλό φόρμα θα ήθελα χωρίς σουσάμι και μια τυρόπιτα σφολιάτα.
- Ένα λεπτάκι...
"..."
- Τι νέα;
"..."
- Καλά... Ορίστε... 1.60 παρακαλώ. / - Ευχαριστώ πολύ και καλή σου μέρα.
- Επίσης... Καλημέρα, πείτε μου;



Τετάρτη.

- Καλημέρα. / - Γεια σου, καλημέρα.
- Τι θα θέλατε; / - Μισό κιλό φόρμα και μια τυρόπιτα.
- Με σουσάμι ή χωρίς; / - Χωρίς.
- Τυρόπιτα σφολιάτα; / - Ναι.. ναι... 1.60 έτσι;
- Ναι, ευχαριστώ... περιμένετε η απόδειξη σας.

- Ναι 'νταξή, έτσι κι αλλιώς... Δεν έχει ιδιαίτερη σημασία. Καλή σου μέρα.
- Γεια σας... Παρακαλώ πείτε μου;


Πέμπτη.


- Καλημέρα, τι κάνεις; / - Καλημέρα, τι θα θέλατε;
- Μισό κιλό φόρμα και μια τυρόπιτα. / - Χωρίς σουσάμι έτσι;
- Ναι, ναι... άντε με έμαθες. / - χάχα
- Και μην μου μιλάς στον πληθυντικό δεν υπάρχει λόγος.
- εερμ, είναι κανονισμός του καταστήματος.
- Τέσπα, Όλα καλά; / - Ναι, καλά είμαι. Πολύ δουλειά μόνο.
- Αφού υπάρχει... καλό είναι. / - Ναι..1.60 είναι.
- Ορίστε... ευχαριστώ πολύ και καλά να περνάς..

- Παρακαλώ τι θα θέλατε;



Παρασκευή.

- Καλημέρα. / - Καλημέρα.
- Μισό κιλό φόρμα και μια τυρόπιτα. / - Ένα λεπτάκι.
"..."
- Όλα καλά;
"..."
- Ναι, εσύ;
- Επιζώ. / - χάχα, τι να κάνεις..
- Ορίστε. να 'σαι καλά.
- Καλημέρα... παρακαλώ;



Σάββατο.


- Καλημέρα. / - Γεια σου, μισό κιλό;
- Ναι, ναι... και μια τυρόπιτα... Τι νέα; Όλα καλά; / - Κ
αλά, εδώ δουλειά.
- Πω, κάθε μέρα εδώ σε βλέπω, πόσες ώρες δουλεύεις;
- Άστα, ο φούρνος είναι μπόλικες ώρες.
"..."
- Τουλάχιστον μένεις κοντά;
- Ναι, ναι... Έχω μετακομίσει πρόσφατα στην γειτονιά και βολεύει.
- Ναι ρε συ... τι να κάνεις; / "..." / Οοορίστε... εσύ εδώ κοντά αράζεις;

- Ναι, εδώ γύρω... αν και δεν πολύ βγαίνω. / - Ααα, οκ... Τέσπα καλά να περνάς.
- Επίσης...

Σάββατο, 18 Φεβρουαρίου 2012

Τρεις τελίτσες

          Κανένας δεν ενδιαφέρεται για τίποτα, κι όταν λέω κανένας, περιλαμβάνω πλέον μέσα και τον εαυτό μου. Δεν προσπαθώ για κάποια αλλαγή και για κανένα. Πραγματικά, στ'αρχιδια μου. Δεν προσπαθώ, ούτε να βάλω μυαλό σε κανένα. Όχι, ούτε αποσκοπώ στο να κάνω κανένα ζώο άνθρωπο. Έχω πιο σοβαρές δουλειές να κάνω όπως να παίξω video games. Κάθε πολιτική μου δράση, γίνετε μόνο όταν γουστάρω, και ΑΝ γουστάρω. Δεν χρωστάω τίποτα και σε κανέναν. Να πάτε όλοι στο διάολο. Καμία στήριξη λοιπόν. Άλλωστε, ποτέ κανείς δεν ενδιαφέρθηκε να δώσει στήριξη. Περιλαμβάνω σε αυτό το "κανένας" και εμένα. Ψευδαισθήσεις δεν έχω για τίποτα. Δεν με ενδιαφέρουν ούτε οι ψευδαισθήσεις και φυσικά ούτε οι ψευδό-σκοποί για ένα καλύτερο μέλλον. Δεν υπάρχει τίποτα πέραν από το μαύρο ορίζοντα που ξετυλίγεται και καταπίνει τους Ρωμαίους. Πάρε ποπ κορν και άραξε μαζί μου.

          Σκαλωμένος με την αντίδραση από μικρός. Όχι, δεν γουστάρω τίποτα και δεν είμαι ευχαριστημένος με τίποτα. Είμαι πολύ μαλάκας και στ'αρχίδια μου κιόλας. Έχω ταλέντο στο να μπορώ να σας κρατήσω όλους από τ'αρχιδια, αλλά δεν είμαι αρκετά ανήθικος για να το κάνω. Μην έχεις ψευδαισθήσεις, όταν λέω ταλέντο δεν μιλάω για το ραπ. Το ραπ είναι προσωπικότητα και λογική σκέψη. Απλά μαθηματικά. Έχω το ταλέντο να μπορώ να μετρήσω τον κόσμο γύρω μου και να τον κατανοήσω. Απλά δεν ψήθηκα ποτέ να τον ακολουθήσω. Δυστυχώς, δεν είμαστε όλοι ίσοι ταξικά, αλλά ούτε καν νοητικά. Κάποιοι είναι γεννημένοι ηλίθιοι και αναπαράγουν την βλακεία τους καθημερινά, εξαιτίας τον προβαλλόμενων προτύπων και κοινωνικών στερεοτύπων σε κάθε τους συναναστροφή. Έτσι ο δέκτης βλακείας, γίνετε και πομπός. Το σύστημα λειτουργεί τέλεια. Τελεία.

          Καταργήθηκε το κατώτατο όριο μισθού άκουσα. Πάρτε τ'αρχίδια μου. Ο καπιταλισμός γαμάει. Μάλλον μας γαμάει. Εγώ έχω φάει από μικρός το καυλί και πλέον άπλα χαίρομαι που ενοχλείστε και εσείς. Τουλάχιστον, τώρα τον τρώμε παρέα. Την βρίσκω με το κλάμα σας γαμιόλια. Δεν ξέρω πως σας φάνηκε, αλλά δεν νομίζω ότι θα έπρεπε να μας ενδιαφέρει και ιδιαίτερα. Αν απαγορεύσουν το κάπνισμα ή την χρήση καφέ, ίσως να γίνει και επανάσταση. Όποιος μου πειράξει το facebook τον γάμισα. Μέχρι τότε έχουμε ελευθερίες. Καλά είναι. Οι τράπεζες, σας γλιτώνουν από τα λεφτά και τα σπίτια σας χαζούλιδες. Τι θέλατε; Να σας τα πάρουν οι κομμουνιστές; Ξέρουν αυτοί και καταργούν ότι απλά δεν πρόκειται να μας νοιάξει. Τι με νοιάζει μωρέ αν δεν έχω σπίτι. Τουλάχιστον, άμα δουλέψω αρκετά, θα μπορώ να πάρω ότι σπίτι γουστάρω, κι όχι την τρύπα που θα μου παρείχε το κράτος σε ένα κομμουνιστικό σύστημα. Έξυπνος συλλογισμός. Για αρχή τώρα μείνε στο νοίκι. Μετά, προτείνω να αρχίσεις από τώρα να μαζεύεις λεφτά για να πάρεις δεύτερο αμάξι, κι ας μην έχεις ούτε πρώτο ακόμη, μπετόβλακα. Καλά είναι ρε. Θα τα μαζέψεις κάποια στιγμή. Σιγά, τι 600 ευρώ, τι 200. Και με τα δυο ποσά επιζείς αν συγκατοικείς με τους γονείς σου ή σε στηρίζουν. Η ελληνική κοινότητα βασίζεται καθαρά στην στήριξη της οικογένειας. Μένουμε μέχρι τα 30 με την μαμά και τον μπαμπά ή μας τα χώνουν. Παράλληλα, ζούμε την φοιτητικούλα μας ζωούλα, έχουμε γνώση και γνώμη για τα πάντα και λέμε ο καθένας ότι μαλάκια του κατέβει δίχως σκέψη, επεξεργασία και κριτική. Ονειρευόμαστε τα πρότυπα που μας τάισαν χαζοαμερικάνικες κωμωδίες, ξεχνώντας πως εμείς παίζουμε χρόνια σε τραγωδία. Κατάλοιπο από την αρχαία Ελλάδα μάλλον.

          Πιστεύω ότι η γενιά μας, θα φάει όλο το γαμίση. Πρώτα όμως χασίσι. Αφού τον πίνουμε που τον πίνουμε, ας αράξουμε με φού κι ας την πιούμε για να ηρεμήσουμε. Λέω να δοκιμάσω χασισοκέικ. Όποιος έχει συνταγή ας την μοιραστεί, θα φανεί χρήσιμη στο άμεσο μέλλον. Ευχαριστώ τον κόσμο ολόκληρο για την ζωή που μου πλασάρανε στο πιάτο να φάω και με καταδίκασαν σε έναν αργό και βασανιστικό άνετο θάνατο. Για κλείσ-emo, μέσα στις υπόλοιπες μαλακίες που σκέφτομαι, ας πω και μια απορία. Έτσι να περάσει η ώρα ρε σύντροφε. Στην Ελλάδα πότε θα γίνει επανάσταση;

Τετάρτη, 8 Φεβρουαρίου 2012

Ωραία τα καταφέραμε

          Ωραία τα καταφέραμε, και λέω τα καταφέραμε χωρίς ουσιαστικά να έχω το γενικό μερίδιο ευθύνης, παρά μόνο γιατί δεν έχω ακόμα τ'αρχίδια να πάρω ένα όπλο και να αρχίζω να θερίζω όποιον καταραμένο δω μπροστά μου. Άλλωστε ο δρόμος της τρομοκρατίας είναι δυστυχώς ο μόνος ηθικός δρόμος. Οι κυβερνήσεις και τα μπάσταρδα που κυβερνάνε, πολιτικοί και τραπεζίτες, μεγάλο επιχειρήσεις και νόμιμοι μεγάλο-μαφιόζοι, κατάφεραν με την όμορφη συγκαταβατική και δεκτική στάση τον πολιτών, να φτιάξουν ένα τόσο απάνθρωπο σύστημα και να το εξελίζουν καθημερινά με νέους και πιο απάνθρωπους νόμους, ενισχύοντας τα συμφέροντα τους.

          Ο καπιταλισμός, υποτίθεται είναι ένα σύστημα το οποίο προάγει την ελευθερία. Για αυτό και στο σχολείο, μας το έμαθαν με το δεύτερο τόσο γλυκό ονοματάκι του, "ελεύθερη αγορά". Περίεργο θα μου πεις, γιατί να μην το γράψουν καπιταλισμό. Όντως, άλλωστε να σου παρέχουν ουσιαστική μόρφωση θέλουν και όχι να σε κατευθύνουν και να σε παραπλανήσουν. Περιττό να αναφέρω ότι παρουσιαζόταν σαν ο μόνος τρόπος οικονομικής διαχείρισης στην διοίκηση επιχειρήσεων. Έτσι είναι δέξου το και λειτούργησε το και όποιος δεν γουστάρει να πάει στη βόρεια Κορέα.

          Πίσω στο θέμα λοιπόν. Οι μεγάλο επιχειρηματίες-μαφιόζοι-αστοί-καπιταλιστές-αφεντικά ελέγχουν και τους ανήκουν τα εργαλεία σου (τα μέσα παραγωγής) και εσύ τα χρησιμοποιείς για να παράγεις τα προϊόντα τους και τις υπηρεσίες τους έναντι μιας μικρής αμοιβής, ο λεγόμενος μισθός σου. Το κέρδος του αφεντικού σου, δηλαδή το προϊόν που παράγεις, λέγεται υπεραξία. Όσα και να παίρνεις, μπροστά στο κέρδος που παράγεις, πάντα παίρνεις λίγα. Οι επιχειρηματίες δεν λειτουργούν για φιλανθρωπικούς σκοπούς, αλλά με βλέψεις για ωμό κέρδος από τα εργατικά χεράκια σου. Αν η σκέψη ότι ας πούμε η αξίνα που χρησιμοποιείς 10-12 ώρες την ημέρα και σκάβεις, ανήκει σε κάποιον και επειδή του ανήκει, από τις 100 πέτρες που έβγαλες θα πάρεις την 1 και τις 99 θα τις πάρει αυτός δεν σε ξινίζει και σου αρέσει κιόλας, υπάρχει ένα κουμπάκι επάνω τέρμα δεξιά σε σχήμα "x", είναι για τους μαλάκες, πατα το, ή μείνε να ακούσεις τις κατάρες μου γαμώχριστε.

          Ο άνθρωπος λοιπόν, κατάφερε να κλειστεί μέσα σε ένα καταναλωτικό καβούκι και να μην μπορεί πλέον να ξεφύγει, γιατί κανείς δεν είναι πλέον αυτόνομος. Δηλαδή ο καπιταλισμός σου λέει ότι άμα δεν γουστάρεις, να πας σε ένα βουνό και να ζήσεις μόνος σε μια σπηλιά (ή στην βόρεια Κορέα). Που φαντάσου, ακόμη και αυτή η ψευδαίσθηση επιλογής, δεν ισχύει. Από την στιγμή που είσαι πολίτης μιας χώρας, αν εξαφανιστείς μια μέρα με το έτσι θέλω, οποιαδήποτε καινούργια μαλακία που θα σκεφτούν να πληρώσεις οι αξιαγάπητες επιχειρήσεις και τα κεφάλαια που μας κυβερνούν, θα την χρωστάς, άρα θα πρέπει να πληρώσεις και οι επιχειρήσεις δεν αστειεύονται με τα λεφτά τους, τα θέλουν, πάρε και κατάλαβε. Το σύστημα είναι αρκετά καλά δομημένο ώστε όσοι δεν τους αρέσει ο χορός και δεν θέλουν να συμβιβαστούν, εντέλει να πεθάνουν της πείνας, ή να χορέψουν για να επιβιώσουν. Καταφέραμε να γεννιόμαστε χρεωμένοι και ελεγχόμενοι. Πολίτες-καταναλωτές αποξενωμένοι από τα κοινά, χωρίς πολύ σκέψη και πολλά πολλά, πάρα μόνο αρκετή για να αυξηθεί η παραγωγή. Δεν υπάρχει πλέον επικοινωνία ανάμεσα στους ανθρώπους. Περπατάω στο δρόμο και σαν χαιρετήσω κάποιον που δεν ξέρω, ή ξέρω και δεν με θυμάται, θα τρομάξει ή θα ξινίσει σαν να του χάλασα τον διαλογισμό. Όλοι φοβούνται ακόμη και τον ίσκιο τους. Έξω από το κλουβί σου νιώθεις ευάλωτος και μέσα σ'αυτό περιορισμένος. Κάθε πορεία αντίδρασης καταλήγει στο να έχουμε σπασμένα μούτρα και χημικά στο σωθικά μας, ακόμη και αν διαδηλώναμε με πανό "Μην πειράζετε τις γάτες, εμπρός για ένα καλύτερο μέλλον για τα αιλουροειδή" για κάποιο λόγο θα έπεφτε χημικό, λυσσαλέο ξύλο στους εγκληματίες και στα media θα έπαιζαν φωτογραφίες από γάτες κουκουλοφόρους-τρομοκράτες. Μιάου.

         Ωραία τα καταφέραμε λοιπόν. Σιγά σιγά ερχόταν η ώρα να παρατήσουμε την ζωή έξω από το σπίτι, η καινούργια μας βόλτα λέγετε περιήγηση και η ανθρώπινη επικοινωνία πλέον λέγετε msn/skype. Το διαδίκτυο δεν πρόλαβαν να το ελέγξουν όσο ήτανε νωρίς, και αναπτύχθηκε αρκετά ώστε να μην συμφέρει την άρχουσα τάξη. Ο άνθρωπος βρήκε μια διαφυγή και μια ελευθερία έκφρασής των απόψεων του μέσα στο internet και τον πιο σημαντικό ρόλο σε αυτό έπαιξε η ανωνυμία. Βλέπεις στο internet, είσαι όποιος και ότι γουστάρεις και λες ότι θες σε όποιον θες, όπως θες. Άραγε, πως θα το έκανες αυτό στο καφενείο της γειτονίας σου χωρίς να στιγματίστεις; Δυστυχώς χρειαζόμαστε τους πανηλίθιους, οπισθοδρομικούς, καραγκιόζηδες, συμπολίτες μας για να επιβιώσουμε. Πίσω στο θέμα. Το διαδίκτυο εξελίχτηκε επικίνδυνα. Τώρα προσπαθούν να φιμώσουν και την τελευταία διέξοδο του ανθρώπινου είδους, το internet. SOPA, PIPA , ACTA και λοιπές καταστροφικές συμφωνίες-νόμοι επιχειρήσεων για το προσωπικό τους όφελος βγαίνουν από την οθόνη σου με ένα γκλοπ και θα σε χτυπάνε τώρα και στο σπίτι σου. Γρήγορο delivery για κάθε καλό πελάτη. Ανεχτείτε τους όπως κάνετε τόσα χρόνια για τα πάντα. Τέρμα το internet όπως το ξερες και το ξερα. Τέρμα τα download, τέρμα το youtube, τέρμα η ελεύθερη διακίνηση ιδεών και η αληθινή πληροφόρηση που ουσιαστικά καλύπτεται από την ανωνυμία. Γιατί αν έγγραφα όλα αυτά με το ονοματεπώνυμο μου και τα διάβαζε το επόμενο αφεντικό μου, θα είχα σίγουρα ακόμη μια λιγότερη ευκαιρία να βγω από την ανεργία.

          Φαντάσου που φτάσαμε να μην μπορούμε να μιλήσουμε ή να εκφραστούμε με το φόβο ότι θα πεινάσουμε, θα μας κλείσουν φυλακή ή θα μας σκοτώσουν. Όσοι σκέφτονται είναι τρομοκράτες και όσοι μιλάνε επικίνδυνοι. Χμμ και μετά αποκαλούν τον κομμουνισμό ολοκληρωτικό καθεστώς.

Τετάρτη, 1 Φεβρουαρίου 2012

Βαριά ποίηση

Έλα να νιώσεις καλλιτέχνης λοιπόν,
πάρε τα αμάξι και πάμε κάπου ψηλά για να δω,
τα φώτα της πόλης να τρέμουν και να χαζεύω από το βουνό
την κρύα νύχτα και τον πιο ψυχρό κόσμο που ζω.

Μια παρέα, ξέρεις τώρα επιφανειακά κι είναι όλα ωραία.
Μιλάμε όλοι μεταξύ μας μια χαρά,
μα βγάζουμε τα μάτια ο ένας του άλλο στα κρυφά, στα μουλωχτά.
Καθένας βλέπεις λειτουργεί με τα δικά του μυαλά και τα δικά του όνειρα.
Βρώμικα, μίζερα και για άλλους πονηρά.
Λακωνικά, πάντα έξω από την πραγματικότητα,
παιδιά που άλλα ονειρεύονται λεφτά και άλλα απλά την λευτεριά.
Άντε καλά και αράζουμε όλοι παρέα, λες και έχουμε κοινά,
αλλά στην τελική λες να έχει σημασία,
σήμερα ζούμε μαζί και αύριο θα ζήσουμε γονατιστοί μια κηδεία.
Ακόμα όλα στο πρόγραμμα συνχώρα μου το στόμα,
μα βγάζει αλήθειες δεν ξέρεις που έμπλεξες που μπήκες
δεν άκουσες ποτέ μα είπες. Κακές, οι εγωιστικές είναι τόσο κακές συνήθειες.
Κι άλλο τσιγάρο, δεν μου λες πιωμένος θα στουκάρω;
Τιμόνι δεν ξέρω να πάρω. Μα να 'χει νόημα; Ας τσακιστούμε.
Στην τελική σκοπό δεν είχαμε να ζήσουμε γιατί τ'αργούμε;

Έλα να νιώσεις καλλιτέχνης λοιπόν,
πάρε τα αμάξι και πάμε κάπου ψηλά για να δω,
τα φώτα της πόλης να τρέμουν και να χαζεύω από το βουνό
την κρύα νύχτα και τον πιο ψυχρό κόσμο που ζω.