Παρασκευή, 27 Ιανουαρίου 2012

Κοίτα, σεξιστικό κείμενο

          Έκανα μια βόλτα στα μαγαζιά να ψωνίσω καμιά γκόμενα. Λένε ότι όταν είσαι σκατά ψυχολογικά, απλά πρέπει να γαμήσεις. Έχω πολλούς ηλίθιους γνωστούς που προτείνουν αυτήν την φαρμακευτική αγωγή και είπα να την χρησιμοποιήσω. Βρήκα κάτι υπέροχες σε μια βιτρίνα και είπα να πάρω δυο για το σπίτι. Τόσο όμορφες και πλαστικές, ούτε ζωντανές να ταν. Αν άνοιγαν το στόμα και λέγανε πίπες θα ήταν "top models". Η τέλεια γκόμενα δίπλα σου. Πλαστική, κρύα και ηλίθια. Κάτσε να χτυπήσω λίγο το κεφάλι σου και το στήθος σου να δω αν έχεις τίποτα που να με ενδιαφέρει. Όπως το περίμενα. Κούφια σαν μια όμορφη κούκλα.

          Κολλητά ρούχα και πρόστυχη, φαντάζομαι όπως πάντα. Γεμάτη νάζια, ψεύτικη και μαύρη καρδιά, σαν την στριγκιά σου. Κάθομαι στο laptop μου και γράφω για σένα, ενώ πίσω μου κοιμάσαι μισόγυμνη και μεθυσμένη. Μπράβο καλή μου, μου τον σήκωσες. Χάρηκες; Έτσι και αλλιώς, σαβουρογάμης ήταν πάντα. Τι έγινε; Κομπλέ, τα κατάφερες; Επιβεβαιώθηκες; Τώρα που σε κοιτάω καλύτερα, ψιλό μπάζο είσαι. Αλλά θα μου πεις, η ομορφιά είναι εσωτερική. Καλή μου, μήπως για αυτό δείχνεις τόσο φρικτή χωρίς "make up". Ίσως θα πρεπε απλά να σου περάσω ένα πούτσο, να δώσω κι ένα νόημα στην συνάντηση μας. Αφού και εσύ εδώ για κουβέντα προφανώς και δεν ήρθες. Εγώ σε έφερα, γιατί δεν είχα κάτι άλλο καλύτερο να κάνω. Βασικά δεν είχα τίποτα απολύτως να κάνω. Κατάντια. Τώρα θα μου πεις " Γιατί δεν με γάμησες;" (αλλά μάλλον με λίγο πιο "σεμνό" τρόπο χαχα). Καλή ερώτηση. Πως να στο θέσω ευγενικά. Έχω μικροβιοφοβία. Εμμ δεν το κατάλαβες... καταλαβαίνω. Πως να στο πω. Γενικότερα δεν γαμάω. Φοβάμαι μην κολλήσω καμιά αρρώστια. Που κολλάει αυτό με σένα; Eε δεν φημίζονται οι γκόμενες της πάστας σου και για τέρατα ευφυΐας, αλλά για τέρατα ανασφάλειας. Όσο ικανοποιούσες τις ανασφάλειες σου και ξεσκιζόσουν με διάφορους μαλάκες για την επίτευξη του στόχου σου καλή μου, δεν ξέρω τι στο πούτσο κόλλησες και εγώ δεν ψήνομαι σε καμία περίπτωση να πεθάνω για έναν πούτσο. Πόσο μάλλον, ενώ δεν θα νιώσω και τίποτα, απλά θα το έκανα για να μπορώ να πω αύριο ότι σε γάμησα. Όμορφα πράγματα, άσχημη πραγματικότητα. Είμαι όσο σάπιος με κάνατε. Αν μου κάτσεις μετά έχω το απόλυτο όπλο. Κοίτα, σε γάμησα. Κοίτα, σε νίκησα χαχα. Κοίτα, σεξιστικό κείμενο. Δες την σεξιστική πραγματικότητα και την σεξιστική κοινωνία που χτίζεις. Τελικά είμαι και πολύ φαλλοκράτης, άλλωστε δεν παίζει με τίποτα οι κοπέλες να είναι εχθροί του ίδιου τους του φύλλου και απλά να προσπαθούν με μανία να τις υποτιμήσεις με κάθε καινούργια μαλακία που τους προβλήθηκε και ακολουθούν με κλειστά (αλλά βαμμένα) μάτια. Αν θες να σε σεβαστώ κοπελιά, απέδειξε μου ότι σκέφτεσαι και ότι έχεις χιούμορ. Μέτα το κουβεντιάζουμε. Τέσπα, βαρέθηκα.

          Εει μικρή, ξύπνα! Ντύσου! Πάρε 20 ευρώ, πάρε ταξί και σπίτι σου. Όπως το κατάλαβες, δεν θέλω να βλέπω τα μούτρα σου. Την επόμενη φορά που θα θέλω να καλύψω τις ανασφάλειες μου θα σε ξανακαλέσω. Το τηλέφωνο μου το 'χεις; Όχι; Καλύτερα. Γάμησε το, θα ψωνίσω καμιά άλλη κουκλίτσα από κάνα άλλο μαγαζί καμιά άλλη φορά και σε άλλο χρώμα μαλλιών, βαρέθηκα το μαύρο. Λέω την επόμενη φορά να ψωνίσω έτσι καμιά 20άρα, ξανθούλα ή καστανόξανθη. Θα περάσω αύριο από τον κρεοπώλη να δω τι παίζει. Και συ περαστικέ, αν έχεις τίποτα να προτείνεις, ρίχτο να πάει στο διάολο. Αφού έτσι και αλλιώς, έχουμε ακόμα δρόμο για συναισθήματα.

Παρασκευή, 20 Ιανουαρίου 2012

Ψαγμενιά

           Άλλη μια όμορφη μέρα ξεκινά στην Ρώμη και οι συγκρατούμενοι μου είναι παθητικοί και κατευθυνόμενοι. Όλοι είναι πιο αγαθοί και ευκολόπιστοι πριν τους γαμήσουν. Μετά το σοκ βλέπουν καλύτερα. Γενικότερα, είναι εύκολο πράγμα να σκέφτεσαι πιο μπροστά από τους άλλους. Δεν είσαι έξυπνος απλά εσύ στοχεύεις κάπου. Όλοι φαντάζομαι θα μπορούσαμε να κάνουνε ανάλογα κόλπα για να ανελιχτούμε κοινωνικά. Κατευθυντές και κατευθυνόμενοι. Απλά ο καθένας διαλέγει το δρόμο του και περπατάει όπου νιώθει πιο όμορφα. Μην με παρεξηγήσετε λοιπόν που βαδίζω μόνος.

          Βασικά δεν έχω πολύ όρεξη τελευταία. Ίσως να φταίει πως με κούρασαν και έτσι το κούρασα και ψόφησε. Η ζωή κυλάει και θα έπρεπε να ακολουθήσω την ροή της. Τι ακριβώς πρέπει να κάνω δεν ξέρω, αλλά σίγουρα ξέρω τι ακριβώς ΔΕΝ πρέπει να κάνω και αυτό είναι το να με καταπιέζω. Οι συμβιβασμοί στην κοινωνία μας είναι άπειροι (σαν την βλακεία γύρω μας ένα πράγμα) και αποφάσισα να μην κάνω κανένα. Ότι περίπου έλεγα και χτες, μα από την θεωρία περνάω στην πράξη. Οι περισσότεροι συμβιβάζονται για να πετύχουν πράγματα που θέλουν και από τους πολλούς συμβιβασμούς καταλήγουν στο να γίνουν απλά ένα κομμάτι από ότι ήθελαν να γίνουν και συνήθως δυστυχισμένο. Eε, ας είμαι μια εξαίρεση στον κανόνα. Ότι πιο "cool" μπορώ να καταφέρω.

          Χαμένος μεταξύ πραγματικότητας και φαντασίας, βγαίνω από το σπίτι για να δω όλο τον κόσμο σκυφτό και μουντό. Στα μάτια όλων, βλέπεις την απόλυτη απελπισία και θλίψη. Τυχαία έπεσε το μάτι μου στην αντανάκλαση των ματιών μου και με λυπήθηκα. Ίσως θα έπρεπε να χαμογελάω πιο συχνά για να μην ξεχάσω πως γίνετε. Αφήνω πίσω μου ότι με χαλάει και προχωράω μπροστά, εκεί που νιώθω καθαρός και ηθικός. Συγγνώμη όσους απογοήτευσα, αλλά θα με καταλάβουν αργότερα. Φιλική συμβουλή, τίποτα δεν είναι όπως φαίνεται. Πριν λοιπόν τελειώσει το πάρτυ θα με θα καταλάβεις. Δεν νίκησες, σε άφησα να νικήσεις. Αποσκοπούσα πάντα σε κάτι ανώτερο από την επιφάνεια.

Ψαγμένο κείμενο.

Δευτέρα, 16 Ιανουαρίου 2012

Μετενσάρκωση

"...Κρύο στις ψυχές σας, κρύο..."

          Η Αθήνα είναι πιο καταθλιπτική από ποτέ. Δεν μ'αρέσει να βγαίνω από το σπίτι. Κλεισμένος στον ψηφιακό κόσμο νιώθω ότι είμαι πολύ πιο ελεύθερος από το να κυκλοφορώ στο δρόμο ή με συγκοινωνία. Κρύβομαι από τους ελεγκτές και από τους μπάτσους για να μην με πιάσουν, όπως κρύβομαι από τον ηλίθιο κόσμο που με περιβάλλει για να μην με μολύνουν. Ποτέ μου δεν πληρώνω εισιτήριο. Διαφωνώ ιδεολογικά, αλλά έτσι και αλλιώς, δεν έχω την πολυτέλεια για να το πληρώσω. Αν την είχα μάλλον δεν θα χρησιμοποιούσα την συγκοινωνία, θα είχα δίπλωμα και αμάξι. Όσον αφορά τους μπάτσους, αηδιάζω με τα κτήνη και αν δεν κάνεις το ίδιο, αηδιάζω και με την πάρτη σου. Η εξακρίβωση στοιχείων είναι πολύ συνήθης φαινόμενο για τα μούτρα μου.

"...Προβληματικό παιδί από μιαν άλλη εποχή που οι συμβιβασμοί είναι συνώνυμοι με αϋπνίες..."

          Συνάντησα σήμερα έναν γερο που δυσκολευόταν να ανεβεί στο λεωφορείο. Έτσι σηκώθηκα για να κάτσει, μιας και θα ένιωθα άσχημα να τον βλέπω να ταλαιπωρείται αφού δεν υπήρχαν κενές θέσεις. Μου είπε "Ευχαριστώ, αλλά και εγώ νέος είμαι." και μου γέλασε. Δεν δέχτηκε να κάτσει και έτσι γρήγορα μια κότα, τσούκου-τσούκου θρονιάστηκε. Ο γερός μου έπιασε κουβέντα και μου είπε ότι έχω αγωγή και να την κρατήσω, γιατί έτσι θα πάω μπροστά. Του απάντησα με όλη την αισιοδοξία, ειλικρίνεια και ρεαλισμό που με διακατέχει "Σε αυτόν τον κόσμο, δεν πρόκειται ποτέ να πάω μπροστά, γιατί δεν είμαι ανήθικος". Βλέπεις δυστυχώς για μένα, είμαι άνθρωπος σε μια κοινωνία τεράτων. Μετά άρχισε να μου μιλάει για τον θεό, για την πίστη, για την μετενσάρκωση και για άλλα ωραία. Του εξήγησα ότι δεν έχω καμία σχέση με αυτά, ότι η λύση δεν είναι σε θεούς, αλλά στο να αλλάξεις το σύστημα και τον κόσμο γύρω μας. Μου είπε ότι μια χαρά είναι το σύστημα που έχτισε η γενιά του, κάτι που με ξάφνιασε αρκετά. Του απάντησα ευγενικά ότι δεν είναι, γιατί εμένα μου στέρησε κάθε όνειρο και κάθε ευκαιρία. Επέμεινε στο να πιστέψω στο θεό και να αποβάλω το σατανά, ώστε να βρω τον εαυτό μου. Ουσιαστικά καμία επικοινωνία, εκπέμπαμε σε άλλες συχνότητες. Η κουβέντα έκλεισε με ένα χαμόγελο και ένα "καληνύχτα". Κατέβηκα.

"...Γάμα την ηθική απλά δεν πάω φυλακή , μετατρέπω κάθε σχέση μου σε πελατειακή και ως εκεί..."

          Όμορφες ιστορίες από το κόσμο γύρω σου. Ευχαρίστως να αποβάλω το σατανά που έχω μέσα μου και λέγεται ηθική. Τότε θα είμαι αρκετά ανήθικος να τους γαμήσω όλους και να εκμεταλλευτώ όσο περισσότερο γίνετε για να πετύχω. Δυστυχώς όμως δεν μπορώ. Συγγνώμη για όσους απογοητεύω, αλλά θα παραμείνω αποτυχημένος από άποψη. Άλλωστε και η αποτυχία είναι κάτι υποκειμενικό. Στην τελική, απέτυχα κοινωνικά, αλλά πέτυχα κάτι πολύ πιο δύσκολο, να τα έχω καλά μαζί μου. Κάτι που σίγουρα δεν νομίζω να πέτυχες εσύ γέρο μου. Καλό σου βράδυ και εύχομαι τα ψώνια σου να είναι λιγότερο βαριά από τα χρόνια σου. Εγώ ελπίζω να μην φτάσω στην ηλικία σου. Έτσι σίγουρα δεν θα απελπιστώ αρκετά για να ψάχνω στήριγμα σε θεούς και μετενσαρκώσεις. Για την ώρα θα συνεχίσω να κυκλοφορώ στον άθλιο και μίζερο σας κόσμο παρασιτώντας. Μια τσάντα στην πλάτη, ένα βιβλίο, κάτι στίχοι, δέκα ευρώ και επιβίωση.

Κυριακή, 8 Ιανουαρίου 2012

Μια τελευταία γεύση

          Μες στο κελί, απολαμβάνοντας μια κούπα καφέ και ένα υπέροχο instrumental. Μια τελευταία γεύση. Άκουσα πως αύριο με αφήνουν ελεύθερο. Έξω από το κάγκελα θα μπορώ να φτιάξω λίγο την ζωή μου. Το μέλλον διαγράφεται χλωμό. Κοιτώ με μελαγχολία, όσα πράγματα πιθανόν να μου λείψουν από την έλλειψη ελευθερίας. Η πολυτέλεια της βαρεμάρας και της μελαγχολικής σκέψης. Η πολυτέλεια της ησυχίας και της καμίας υποχρέωσης πέραν του να εκτίσεις την ποινή. Να περάσουν τα χρόνια.

          Τώρα μπορώ να αρχίσω να τρέχω σαν παλαβός να προλάβω τους άλλους. Έλα και εσύ, τρέξε μαζί μου. Ξέρεις κάτι, δεν μ'αρέσει να συμβιβάζομαι. Δεν φεύγω από το κελί, για να μπω σε ένα άλλο και μάλιστα ξένο. Αυτό πλέον το οικειοποιήθηκα, τόσα χρόνια εδώ μέσα. Δεν έχω σκοπό να συμβιβαστώ, παρά μόνο σε ένα μικρό απαραίτητο βαθμό, στο να ανέχομαι τον κόσμο γύρω μου.

          Δεν καπνίζω, ούτε τρώω πολύ. Δεν κάνω ναρκωτικά κι ούτε πίνω. Γενικότερα είμαι πολύ οικονομικός τύπος. Δεν θέλω πολλά για να ζήσω, ούτε ψάχνω πολλά γενικότερα. Ικανοποιούμε πιο πολύ με τα ψυχικά αγαθά που δεν τα βρίσκεις στην αγορά. Όπως το να μην ντρέπομαι για μένα. Έχω ντραπεί πολλές φορές και έχω μετανιώσει για πολλά. Και έτσι δεν είμαι πλέον αυτός που τα έκανε και θα έπρεπε να νιώθει άσχημα για αυτά. Είναι άσχημες πράξεις από κάποιον ξένο που μου μοιάζει. Αυτό που δεν θέλω να γίνει και δυστυχώς το βλέπω σαν μια πιθανή έκβαση των πραγμάτων, είναι να μου λείψει το κελί. Τουλάχιστον εκεί έτρωγα και είχα μια κούπα καφέ τα πρωινά να κράξω το σύστημα.

          Αν έχεις χώρο σε καμία κατάληψή σύντροφε και θες να μοιραστείς μαζί μου ένα πιάτο φαΐ και ένα κρεβάτι για να κοιμηθώ, πες μου. Δεν έχω σπίτι. Από δω και από κει κοιμάμαι. Ευτυχώς υπάρχουν κάποια άτομα που με εκτιμάνε και παρασιτώ πάνω τους.

Σάββατο, 7 Ιανουαρίου 2012

Πρασινοσκούφης στο Ξυπόλυτο Τάγμα

          Δυστυχώς στην άθλια και γαμημένη χώρα που ζούμε και λέγεται Ελλάδα, είναι γνωστό σε όλους μας, ότι υπάρχει υποχρεωτική εννιάμηνη (παίζει να αυξηθεί) στρατιωτική θητεία. Όλοι όσοι μπαίνουν εδώ μέσα θέλω να πιστεύω, αναγνωρίζουν σαν πρόβλημα την ύπαρξη της. Πρώτο βήμα λοιπόν για την επίλυση του προβλήματος, είναι η αναγνώριση του. Η κατάργηση αυτού του φασιστικού θεσμού θα πρεπε να είναι άμεση, αλλά δυστυχώς η άνθρωπο-μάζα που μας περιβάλλει, είναι πολύ ηλίθια για να περιμένεις λύση από δαύτη. Εξάλλου ο στρατός, εξυπηρετεί συγκεκριμένα συμφέροντα, και αυτά δεν είναι ούτε τα δικά μου, ούτε τα δικά σου, αλλά τα συμφέροντα της άρχουσας τάξης.

          Έχει ξεκινήσει πρόσφατα μια προσπάθεια, από μια ομάδα ανθρώπων από τα Γιάννενα, με το όνομα "Ξυπόλυτο Τάγμα". Αντιμιλιταριστές και αρνητές ολικής στράτευσης. Παραθέτω link. Έχουν κάνει κάποιες προσπάθειες και κινητοποιήσεις που άξιζαν προσοχή κατά την άποψη μου, και θα έπρεπε να στηριχθούν από τον χώρο, αλλά δυστυχώς δεν είδα πολλούς, ούτε στις συνελεύσεις, ούτε στις πορείες που έγιναν. Αυτό είναι ντροπή για το κίνημα, αφού ο στρατιωτικός θεσμός και η ιδεολογία που καλλιεργεί και προάγει, μας αφορά όλους.

          Πρόσφατα, για την ακρίβεια στις 13/12/2011, έγινε το στρατοδικείου του ολικού αρνητή στράτευσης Γεράσιμου Κορωναίου. Παραθέτω link. Μαζευτήκαμε ένα λεωφορείο και δυο-τρία αμάξια κόσμος από την Πάτρα, για να πάμε ως αλληλεγγύη στο δικαστήριο. Έξω από το δικαστήριο αντικρίζουμε παραταγμένους της πουτάνας τους ματάδες. Αντιθέτως, εκτός της πατρινής συμμετοχής, παίζει να υπήρχαν καμία δεκαπενταριά, άντε είκοσι το πολύ αλληλέγγυοι από τα Γιάννενα (πιθανόν και κάνα πεντάρι μέσα σε αυτούς από Αγρίνιο). Τραγικό. Δεν γίνετε ρε φίλε να περνάει στρατοδικείο ένας ΠΟΛΙΤΗΣ και όλος ο αριστερός, αναρχικός, αντί-εξουσιαστικός χώρος να μην δίνει το γαμημένο παρόν, αλλά να είμαστε το πολύ εκατό νοματαίοι όλοι κι όλοι. Άθλιο. Απαράδεκτο της υπόθεσης επίσης, είναι ότι ο λόγος που ήρθαν τόσα πολλά άτομα από την Πάτρα, είναι γιατί ο Κορωναίος είναι πατρινός και "θαμώνας" στο παράρτημα. Δηλαδή αν ήταν από το Αγρίνιο, (τυχαία πόλη) θα είχαν έρθει άτομα από τις καταλήψεις του Αγρινίου και το υπόλοιπο κίνημα στ' αρχίδια του; Αν ήμουνα εγώ αυτός που το κανε; Ποιος θα ερχόταν ενώ δεν συμμετέχω σε κάποια κατάληψη; Μάλλον κανείς εε; Άρα στ' αρχίδια μας η ιδεολογία και η αλληλεγγύη ε; Μην ανησυχείτε, δεν περίμενα και κανέναν. Ούτε ήρθα για να κάνετε στο μέλλον το ίδιο για μένα. Δεν πιάνω τι σκατά σκέφτονται όλοι. Περιμένουν να δείξουν αλληλεγγύη και στήριξη στους φίλους τους και στους "συντρόφους" τους κοντόφθαλμα; Δεν γίνετε να έχει γίνει της πουτάνας στο internet, να διαβάζω σε sites θα σκάσει λεωφορείο από Αθήνα, λεωφορείο από Θεσσαλονίκη και να μην βλέπω κανέναν. Εγώ είχα ετοιμαστεί ψυχολογικά για μακελειό σαν πήγαινα επάνω (προφανώς το ίδιο και οι ματάδες). Μπράβο σύντροφοι, τρολάρατε την εξουσία με τις διαδικτυακές σας ποζεριές, αλλά από αλληλεγγύη, τα αρχίδια μου. Ενημερωτικά αξίζει να πούμε ένα ευχαριστώ στους ματάδες που τίμησαν με την παρουσία τους πιο πολύ την απόφαση του Κορωναίου από το ίδιο το κίνημα (αφού ήτανε περισσότεροι από μας). Προσωπικά δεν τον ξέρω τον Κορωναίο, ούτε αράζω ιδιαίτερα στο παράρτημα αλλά ακόμη και μπουνιές να είχα παίξει μαζί του, σε αυτήν του την επιλογή θα τον στήριζα και θεωρώ ότι οποιοσδήποτε έχει λίγο μυαλό θα έπρεπε να τον στηρίξει, αυτόν και κάθε άτομο που δείχνει την πολιτική όψη του κέρματος. Αξίζει να διαβάσεις την επιστολή που έστειλε ο Γεράσιμος Κορωναίος στο στρατολογικό γραφείο της Πάτρας. Παραθέτω link.


          Βέβαια, για να μην πλέουμε σε πελάγη ευτυχίας, με το να δηλώσεις αρνητής ολικής στράτευσης, ποτέ δεν παίρνεις χαρτί ότι τελείωσες την στρατιωτική σου θητεία (το χαρτί δηλαδή που παίρνεις όταν πας κανονικά ή όταν κάνεις εναλλακτική θητεία ή όταν παίρνεις Ι5 απαλλαγή). Αυτό σημαίνει πως πάντα θα το έχεις σαν πρόβλημα και δεν ξεμπερδεύεις. Η εναλλακτική θητεία είναι τραγική, (δεκαοκτάμηνη) χάνεις τον διπλάσιο χρόνο από την ζωή σου. Το Ι5 θα σου προκαλέσει οικονομικό πρόβλημα αύριο και δυσκολίες στην αγορά εργασίας. Βέβαια αν έχεις κάποια στρωμένη δουλειά ή λεφτά πίσω σου στο συνιστώ ανεπιφύλακτα. Το να πας και να τον φας στην μάπα, έχει ως αποτέλεσμα να χάσεις εννέα μήνες από την ζωή σου και να σε γαλουχήσουν με τις σκατένιες αξίες τους. Διάβασε την μπροσούρα του ξυπόλυτου τάγματος, τα λέει πιο αναλυτικά και μαζεμένα. Παραθέτω link. Άρα καταλαβαίνεις πιστεύω, πως ουσιαστική λύση δεν υπάρχει και η κατάργηση του θεσμού είναι αναγκαία.

          Για όσους πιθανόν στρατόκαυλους έτυχε να το διαβάσουν και βιάστηκαν να μιλήσουν και να πούνε την μαλακία τους, ναι έχω πάει στρατό και έγινα "άντρας". Ξέρω τον θεσμό πάρα πολύ καλά εκ τον έσω. Δεν διαφέρει καθόλου από έναν κουβά γεμάτο σκατά. Ίσα ίσα, εγώ τον είδα και με πολύ χειρότερο μάτι. Υπηρέτησα την γαμημένη αυτή σημαία και το γαμημένο αυτό κράτος εννέα μήνες από την ζωή μου στις ειδικές δυνάμεις. Όχι δεν πιστεύω στο έθνος. Όχι, δεν θα σκότωνα για τα συμφέροντα των αφεντικών, που μου έραψαν το γαμημένο εθνόσημο στο μπράτσο και μου έδωσαν ένα M-16 ασορτί με τα φασιστικά, ρατσιστικά, εθνικιστικά, χουντικά τους συνθήματα. Αν μπορούσα να τους σκότωνα όλους, θα ήμουνα πρώτος και καλύτερος. Και δυστυχώς πιο μπροστά από σένα φίλτατε άναρχο-εναλλακτικέ-σύντροφε που βιαστικές και εσύ να πεις την μαλακία σου. Φαίνεται αυτός που νιώθει και αυτός που παίρνει πόζες από χιλιόμετρα. Όταν σας πλησιάζω αηδιάζω και φταρνίζομαι. Έχω αλλεργία στα ποζέρια.

          Επειδή βλέπω γενικότερα ότι απασχολεί πολλούς το θέμα, θα το αναλύσω. Πήγα στρατό για να τελειώνω, όντας παιδί που δεν έχει στρωμένη δουλειά, ούτε λεφτά πίσω του. Βλέπεις, η κοινωνία μας απαρτίζεται από πολύ μεγάλα ζώα και το να μην πας στρατό είναι κοινωνικά κατακριτέο. Αύριο στην αγορά εργασίας θα έχεις προβλήματα με το να μην έχεις εκπληρωμένες στρατιωτικές υποχρεώσεις. Δεν σε παίρνουν εύκολα για δουλειά. Με μια απαλλαγή βλέπεις, είσαι ή τρελός ή ναρκομανής. Άσχετο αν είμαι τρελός και ναρκομανής, πρόσθεσε και το πούστης. Ναι, μάλιστα, πούστης πρασινοσκούφης. Άλλα, όπως μου είχε πει κάποτε και ο gadfly "Να ξέρεις Jan, Όταν μιλάς με βατράχια καταντάς στο να κάνεις κουάξ-κουάξ.".

          Πιο αναλυτικά, ο λόγος που πήγα ειδικές δυνάμεις (μιας και έχω δεκτή επιθέσεις από τον αναρχικό χώρο για αυτό, να το εξηγήσω και γραπτά) χωρίζεται σε δυο μέρη: ο πρώτος πολιτικός και ο δεύτερος κοινωνιολογικός. Πρώτον, αφού έκανα που έκανα τον συμβιβασμό να πάω στρατό, θεώρησα ότι θα μπορούσα να επωφεληθώ και να πάρω κάποιες πολεμικές/στρατιωτικές γνώσεις που πιθανόν να μου ήταν χρήσιμες. (Ενημερωτικά, για τον ίδιο λόγο προτείνει το ΚΚΕ να πας στρατό, αλλά εν τέλει είναι ΑΠΟΛΥΤΑ ΛΑΘΟΣ σαν συλλογισμός. Δεν παίρνεις καμία στρατιωτική γνώση, ούτε καν στις ειδικές δυνάμεις.). Σκέφτηκα από την μια "Τι σκατά πρασινοσκούφης πάω. Τουλάχιστον θα μάθω να σκοτώνω.". (Πράγμα που δεν έμαθα, διότι ο στρατός, εξυπηρετεί καθαρά ιδεολογικούς σκοπούς. Σε βάζει σε ένα κλίμα ιεραρχίας, συμβιβασμού, εγωκεντρισμού, μικροαπατεωνιάς, λούφας, συνολικής αδιαφορίας και κομπίνας. Σε βάζει σε μια ουσιαστικά καπιταλιστική σχέση εργασίας με σένα σαν τυπικό εργάτη/σκλάβο/εργαζόμενο/δούλο και τον μόνιμο/στέλεχος/ανώτερο σαν εργοδότη/αφεντικό/γαμιά του σπιτιού σου. Κοινώς δημιουργεί μικρούς, πειθήνιους και φοβισμένους ανθρώπους.). Από την άλλη σκέφτηκα "Αν δεν μπορώ να αντέξω ψυχολογικά εννέα μήνες βυθισμένος στα σκατά, θα αντέξω ψυχολογικά το μακελειό μιας επανάστασης.". Ο δεύτερος λόγος, ήταν να τεστάρω τον εαυτό μου σε μια ακραία κατάσταση. Κλεισμένος σε ένα χώρο γεμάτο εθνίκια, φασιστάκια, μελλοντικούς ειδικούς φρουρούς και χρυσαυγιτάκια, θα ήταν μια ευκαιρία να ψυχολογήσω και να γνωρίσω καλύτερα τον εχθρό.


          Ο τρόπος που βλέπω τον στρατό, περιγράφεται εύκολα και γρήγορα στο παραπάνω short-film. Για να πω και μια μεγάλη αλήθεια μετάνιωσα που πήγα στρατό γιατί για μένα ήταν ένας τεράστιος συμβιβασμός και επέδρασε πάρα πολύ αρνητικά στην ψυχική μου υγεία και στην σωματική μου κατά επέκταση. Κοινώς ο στρατός με γάμησε. Τώρα θα έπαιρνα ένα I5 λόγο ναρκωτικών, που είναι και εύκολο να το πάρεις. Τέλος με μένα, στην τελική πολλά εξήγησα για άτομα τα οποία είναι πολύ στενά για να με ακούσουν και να με καταλάβουν. Άλλωστε αν δεν ήταν, δεν θα δεχόμουν επίθεση και κριτική από τους "true" επαναστάτες, ενώ συμμετείχα σε μια αντιμιλιταριστική πορεία. Αντικινηματικές συμπεριφορές και δυστυχώς κυκλοφορούν πολλοί τέτοιοι βολεμένοι, ψευτοεπαναστάτες στο κίνημα. Για κλείσιμο, θα βάλω ένα κομμάτι που ταξίδευε η σκέψη μου σχεδόν κάθε μέρα στο στρατιωτικό κελί.


ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΕ ΚΑΘΕ ΟΛΙΚΟ ΑΡΝΗΤΗ ΣΤΡΑΤΕΥΣΗΣ.

Παρασκευή, 6 Ιανουαρίου 2012

The Chess Game (short-film) by Erik Olin Wright

          Μιας και πιάσαμε τα short-film, ένα απίστευτα γαμάτο που έτυχε να πέσει μπροστά μου πριν καιρό, είναι το "The Chess Game" από τον Erik Olin Wright. Μπορώ να πω ότι όταν το είδα, με γάμησε ψυχολογικά πολύ περισσότερο από το "More". Είδα σε αυτό βλέπεις, την πιο πιθανή εξέλιξη του μακελειού που πιστεύω ότι σύντομα θα ξεκινήσει στην Αθήνα. Πιστεύω δυστυχώς, πως εμείς θα την πληρώσουμε για τα λάθη τον προηγουμένων και μάλιστα με την ζωή μας.

          Θα πω δυο λόγια, αλλά θα είναι φτωχά μπροστά στο παρακάτω δημιούργημα. Για αρχή, λατρεύω το σκάκι. Μπορώ να περάσω ώρες ατέλειωτες παίζοντας σκάκι. Λατρεύω τα επιτραπέζια παιχνίδια γενικότερα, αλλά θαυμάζω ιδιαίτερα το σκάκι. Όταν είδα αυτό το video, με έκανε να σιχαθώ το σκάκι για ένα διάστημα πραγματικά. Έδωσε ζωή σε όλα αυτά τα άβουλα πιονάκια, που για στρατηγικούς λόγους, θυσιάζουμε για να πετύχουμε έναν παραπάνω στόχο. Όπως ακριβώς κάνει η άρχουσα τάξη, στα χαμηλότερα κοινωνικά στρώματα στο βωμό του κέρδους. Το παρακάτω video είναι πραγματικά ένδειξη ταλέντου. Πως γίνετε χωρίς πολλά πολλά, πως γίνετε από το τίποτα, να δημιουργούνται αριστουργήματα. Επεξεργάσου τα ερεθίσματα.


          Το παραπάνω λοιπόν short-film δείχνει, πως ακόμη και να γίνει επανάσταση, (αυτό το γαμημένο μακελειό που περιμένουμε, για να πεθάνουμε με το κεφάλι ψηλά) αν δεν καταργήσεις το ίδιο το σύστημα, την ίδια την σκακιέρα, δηλαδή την δομή του καπιταλισμού και δεν φέρεις μια ριζική αλλαγή, δεν θα αλλάξει κάτι. Τα πιόνια παράμειναν πιόνια του συστήματος. Άλλαξαν οι εκμεταλλευτές, μέχρι την επόμενη αποτυχημένη επανάσταση, που θα ξαναέφερνε τους προηγούμενους εκμεταλλευτές. Και η πλάνη συνεχίζεται.

Τροφή για σκέψη.

          Αξίζει να διαβάσεις πέντε πράγματα για τον Erik Olin Wright. Είναι μαρξιστικός αναλυτής, που ψάχνει εναλλακτικά συστήματα για να αντικαταστήσουν τον καπιταλισμό. Αν μη τι άλλο, είναι σίγουρα ενδιαφέρον να τον ψάξεις.

Τρίτη, 3 Ιανουαρίου 2012

More (short-film) by Mark Osborne

          Το More είναι μια μικρού μήκους ταινία του Mark Osborne, που είχα δει πριν κάποια χρόνια και με είχε αφήσει κυριολεκτικά άφωνο. Πιστεύω ότι είναι με διαφορά από τα καλύτερα short-film/animation που έχω δει και έχω δει πολλά. Πολύ δυνατές εικόνες, πολύ βαθύ μήνυμα. Επεξεργάσου τα ερεθίσματα.

Κυριακή, 1 Ιανουαρίου 2012

Παράνομη διακίνηση τρομοκρατικού υλικού (demo)

          Χρόνια πολλά και καλή χρόνια. Επειδή η προηγουμένη χρονιά ήταν για τον πούτσο. Αποφάσισα φέτος να σας χαρίσω περισσότερα ψυχολογικά, να έχετε να κλαίγεστε μαζί μου. Οπότε με πιάσατε, είναι αυτό που καταλάβατε από τον τίτλο. Διακινώ παράνομο τρομοκρατικό υλικό.

          Το πρώτο demo από μια σειρά από demos που θα βγάλω προς τα έξω και θα λέγονται "Ξένος στην Ρώμη". Μην ρωτάς πολλά, κομμάτια υπάρχουν άπειρα. Τον στήνω και αρχίζω να τον μοιράζω μέσα στο 2012. Θα βρείτε κομμάτια από το 2007 μέχρι και το 2011.

          Στις παραγωγές θα βρούμε τα πιο γνωστά ξένα ονόματα, άρρητα συνδεδεμένα με τον μεγαλύτερο παραγωγό που υπάρχει στο ελληνόφωνο hip hop. Αυτόν που εισήγαγε έναν καινούργιο και δικό του τρόπο (ανα)παραγωγής μουσικής. "...Υποδεχθείτε τον big daddy και το νου σας...".

Τέρμα η πλάκα. Τα χειρότερα έπονται. Διαδώστε το.
Απ'τα υπόγεια της Ρώμης με μίσος κι οργή.
το μίασμα