Τετάρτη, 31 Οκτωβρίου 2012

Κατάθλιψη στέγης

Άλλη μια μέρα, θολή ματιά και μουδιασμένη σκέψη,
ο κόσμος γύρω μου έχει βαλθεί να με καταστρέψει.
Έφτιαξα δικό μου στρατόπεδο κι εσύ φύγε από δω πλουσιόπαιδο.
Οι μόνες διαφορές που έχουνε οι άνθρωποι μεταξύ τους,
είναι οι σκέψεις τους και το χρήμα μέσα στην τσέπες τους.
Όλα γύρω σου είναι μαθηματικά,
ένα και ένα ίσον...εεε... Ότι μου πούνε τ'αφεντικά.
Η αγορά είναι σκληρή και μέσα σ'αυτή,
όποιος θέλει να επιβίωση,
πρέπει να την χειριστεί και να εκμεταλλευτεί.
Όλα είναι δρόμος και ότι περισσεύει lifestyle,
που στο προβάλουν μέσα από ένα κουτί...
ή μια κατάληψη.

Εκπροσωπώ μια ακόμη κατάθλιψη,
ένα ακόμη παιδί στο περιθώριο από την οικονομική σας κατάσταση,
από την ιδεολογική σας άφεση και ανάπαυση,
της κοινωνικής σας αποσύνθεσης
και της πολιτικής σας συνείδησης την παραδοχή, ανάπλαση.
Περιμένω την δράση και την αντίδραση, την πράξη και την άρνηση,
κλεισμένος στο κλουβί μέχρι να γίνει επανάσταση.

Μέσα από το βυθό αναδύομαι και ωρύομαι,
απλώνω τα χέρια μου στο λαιμό σου
για να σου δείξω γαμιόλη πως ήταν να πνίγομαι.
Πάρ'το από πρώτο χέρι,
είμαι το απόλυτο άναρχο-κομμουνιστικό ποζέρι.
Ζωσμένος με ιδεολογικά εκρηκτικά,
έστησα έξω απ'το σπίτι σου πούστη καρτέρι.
Όλα είναι μάταια και όσα δεν είναι, ακόμη πιο μάταια.
Μην το λες παραέξω, η τεχνολογική εξέλιξη μας έχει βγάλει τα μάτια.
Οι αγορές ελέγχονται από τους δυνατούς,
ή μάλλον όσους ήτανε αρκετά τυχεροί να γεννηθούν
ανάμεσα σε ανήθικους ανθρώπους, στους κατάλληλους καιρούς.
Τα πράγματα κυλάνε κάπως έτσι...

Σάββατο, 13 Οκτωβρίου 2012

Casus Belli (short-film) by Γιώργος Ζώης

          Το "Casus Belli" είναι λατινική έκφραση και ουσιαστικά σημαίνει "Αιτία πολέμου", δηλαδή ο λόγος για να κηρύξεις πόλεμο σε κάποιον. Εν αντιθέσει με την ιμπεριαλιστική νοοτροπία που συνήθως το casus belli είναι μια πρόφαση και άλλοτε ένα τέχνασμα, για να κηρυχτεί κάποιος πόλεμος για οικονομικά συμφέροντα και εδαφική κυριαρχία (παραδείγματα υπάρχουν άπειρα στην αρχαία εποχή, αλλά και στο σήμερα), στο συγκεκριμένο short-film περιγράφει το πιο καθημερινό και λογικό αίτιο πολέμου, την κοινωνική εξαθλίωση, που πηγάζει από την ταξική ανισότητα.


          Όλα είναι ένας γαμημένος κύκλος και όσοι δεν το ξέρουν, καλό θα ήτανε να το χωνέψουν. Η πτώση είναι καθημερινή και δεν θα αργήσει η ώρα, που παρέα με τους μισθούς, θα πέφτουν και κεφάλια.

          Την ταινία μου την πρότεινε το καμένο χαρτί, δεν την βρήκα μόνος και δεν έχω ξανακούσει ή δει κάτι από τον συγκεκριμένο σκηνοθέτη. Αν κάποιος έχει στα υπόψη του κάτι καλό, ας το μοιραστεί.

Τετάρτη, 10 Οκτωβρίου 2012

Κοινωνικό μακελειό

Λόγια και λόγια, λόγια και μονο λόγια.
Πίσω καπιταλόσκυλα, έχω αμολήσει μπόγια.
Δαγκώνω πιο πολύ, όταν πεινάω πιο πολύ.
Μιλάω πιο πολύ, όταν επικρατεί σιωπή.

Να ακουστώ θέλω, μες στην οχλαγωγία,
ψάχνω ένα τρόπο, θέλω
ν'ανατινάξω το μπουρδέλο
που ζω, να βάλω φουρνέλο και θέλω
να φέρω μια αλλαγή προς μια ζωή αληθινή.

Βλέπεις, ψάχνω να βρω, κοιτώ ψηλά να δω.
Ψάχνω ουρανό, έχω δύο μάτια που ελπίζουνε να σωθώ.
Δεν έχω θεό, έχω δύο χέρια και προσπαθώ,
να χτίσω ένα καλύτερο κόσμο να ζεις και να ζω.

Ήρθε η στιγμή για να κριθείς και να κριθώ.
Ακουσα κόψανε το ρεύμα στον διπλανό
και ο απέναντι δουλεύει στην ΔΕΗ,
τι να πω....
Παλιά βγαίναν μαζί την κυριακή για φαγητό.

Δευτέρα, 1 Οκτωβρίου 2012

Ίσα που προλαβαίνω

Ρωτάς συχνά τι γίνετε απλά, δεν γίνετε αυτό,
και πίστεψε με είναι κι αυτό, τόσο αυτοκαταστροφικό,
και που είμαι στο επόμενο βήμα μου για να πιαστώ,
να εξελιχθώ, πέφτω στον πάτο κι από τον βυθό σε χαιρετώ.
Μου λες "Τι γίνετε;" και εγώ ψάχνω σκοινί για να πιαστώ.
Σου λέω "Εδώ, σκατά. Εσύ, καλά;", μου λες "Είναι έτσι κι έτσι.",
σου λέω αν παίζει κάποια σκέψη καλή για να με γιατρέψει,
το χάος ν'ανατρέψει.

Να βάλει ρυθμό και μια τάξη, τριγύρω στάχτη και σκόνη, ένταξη!
Έκοψα από πολλά, μα είμαι εθισμένος στην πράξη.
Κενά μυαλά μόνο μπροστά,
τίποτα δεν βλέπω στο αύριο μου να έχει αλλάξει.
Βαθιές αναπνοές, μέρες κενές και εσύ στο χθες,
μου γνέφεις και μου λες ότι με θες και δεν μ'αφήνεις.
Έχω να αλλάξω το κόσμο που ζω, μα εσύ με πνίγεις.
Να μην σ'αφήσω πίσω προσπαθείς, μα μου είναι δύσκολο.
Μυαλό μου αδίστακτο, κοιτάς και καταστρέφεις.
Προσπάθησαν πολλοί, μα δεν βγήκα ποτέ μου ψεύτης.

Ήμουνα πάντα ο κακός.
Ήμουνα πάντα αυτός, που έπρεπε να δείχνουνε
και να μισήσουνε, ώστε να διαδοθεί με το μίσος το φως.
Ο κόσμος σας είναι σαθρός και εγώ το μίασμα,
ακόμα ζωντανός, σπέρνω την μόλυνση με τα κριτήρια του καθενός.
Δεν με καταλαβαίνετε, μα το καταλαβαίνω.
Έχω έναν φόνο στο μανίκι μου, να με τρέμετε...
Ίσα που προλαβαίνω.

Παρασκευή, 21 Σεπτεμβρίου 2012

Σκοτάδι, μόνο σκοτάδι

Χωρίς ρυθμό, μέτρο. Σκοτάδι, μόνο σκοτάδι.

          Μια βόλτα στον έξω κόσμο, για να νιώσω ότι ακόμη ζω ανάμεσα τους. Φωνές και γέλια, κόρνες, αυτοκίνητα και καφετέριες, πόρνες, ναρκωτικά. Σκοτάδι, μόνο σκοτάδι. Όλα γύρω μου είναι ευδιάκριτα κι ας μην υπάρχουν φώτα. Δυστυχώς βλέπω καθαρά, για αυτό δώσε μου να πιω. Κανε τον κόσμο να γυρίσει ανάποδα. Θέλω να πέσουμε από ψηλά και να βυθιστούμε στο ατέρμονο χάος.

          Κλεισμένος σε τέσσερις τοίχους κουμπώνομαι, περιμένω την αλλαγή, νιώθω την αλλαγή, γίνομαι η αλλαγή, αλλά κανένας δεν το κατάλαβε. Πονάει το κεφάλι μου πιο συχνά και τα ημερολόγια που γράφω κατά καιρούς λογοκρίνονται από εμένα. Το διάβασμα μου κάνει καλό ή κακό; Όσο διαβάσω γίνομαι όλο και πιο απελπισμένος. Βλέπω την κατάσταση με το τρίτο μάτι.

          Όλοι γελάνε και χαίρονται, όσο ένα καινούργιο πραξικόπημα ετοιμάζεται. Όλοι γελάνε και χαίρονται, όσο κάποιοι σε ένα δωμάτιο πεθαίνουμε από τα φρικτά τους γέλια. Ο κόσμος θα πρεπε να πονάει. Ο κόσμος θα πρεπε να λυσσάει και να σκοτώνει. Δεν πρέπει να ξαναβγώ από το σπίτι. Δεν μπορώ να ακούσω άλλα γέλια.

          Δώσε μου πλαστικό φαγητό και πλαστικές ασχολίες, να κοιμάμαι στον ξύπνιο μου, μέχρι να έρθει η αλλαγή. Και αν δεν έρθει; Το ξέρεις και το ξέρω, ότι η αλλαγή που χρειαζόμαστε, δεν θα έρθει ποτέ. Χάσαμε την μάχη και περιμένουμε να χάσουμε τον πόλεμο.

Χωρίς ρυθμό, μέτρο. Σκοτάδι, μόνο σκοτάδι.

Σάββατο, 15 Σεπτεμβρίου 2012

Οι δύο μασόνοι

Σε ένα υπόγειο κάπου στην Ρώμη,
ζούσανε δυο μασόνοι.
Συζήταγαν πολύ και μισούσανε την σιωπή.

Εκεί στο υπόγειο στην Ρώμη,
ο ένας ζήτησε συγγνώμη,
ώστε να ξεχαστεί και η κουβέντα να συνεχιστεί.

Μα στο υπόγειο στην Ρώμη,
ο άλλος άλλαξε γνώμη,
το γύρισε στα λεφτά και όλα πήγανε σκατά.

Στο υπόγειο στην ρώμη,
δεν μένουνε πια μασόνοι,
Μα η κουβέντα εξελίσσεται,
από αυτόν που γνώριζε τι πάει να πει συγγνώμη.

Πέμπτη, 13 Σεπτεμβρίου 2012

Προχώρα μπροστά

          Κοιμάσαι γυμνή στο κρεβάτι μου, γλυκιά και υπέροχη όταν κοιμάσαι. Βασικά είσαι πολύ όμορφη, πολύ πιο όμορφη από όσο μπορείς να πιστέψεις, μάλλον γιατί δεν σε έχεις δει ποτέ να κοιμάσαι. Κάθομαι και χαζεύω το πρόσωπο σου, σε κάποιες φάσεις, ψιλό ξυπνάς και μου χαμογελάς. Το πρωί δεν θα τα θυμάσαι.

          Έχει ήδη περάσει ένας μήνας που είσαι εδώ. Όλη μέρα γκρινιάζεις, αλλά το αστείο είναι ότι θα μου λείψεις όταν φύγεις. Μακάρι να μην γκρίνιαζες τόσο, όλα θα ήταν πιο ήρεμα. Βασικά δεν θα θελα να φύγεις, αλλά ο καθένας πρέπει να συνεχίσει το πρόγραμμα. Εγώ έχω δουλειά και εσύ να προχωρήσεις την ζωή σου και να εξελιχθείς. Μη φοβάσαι όλα είναι ένας κύκλος, προχώρα μπροστά και θα με βρεις. Προχώρα μπροστά.

          Αύριο θα είναι καλύτερα δεν λένε; Όλοι κάνουμε όνειρα και σχέδια, αλλά πάντα λογαριάζουμε χωρίς τον ξενοδόχο. Να σου, αποκοιμήθηκες και μαζί σου αποκοιμήθηκε και η αισιοδοξία μου. Με κάνεις πιο χαρούμενο από ότι είμαι συνήθως, μου δίνεις όρεξη να κάνω σχέδια που δεν θα έκανα μόνος. Μα η απαισιοδοξία μου, είναι η λογική και η αισιοδοξία ένα συναίσθημα. Όταν όλα δείχνουν ότι θα πάνε σκατά είναι λογικό να είσαι απαισιόδοξος.

          Ποιο ήτανε το θέμα του κειμένου; Ούτε εγώ ξέρω. Βασικά δεν υπάρχει θέμα, ούτε έχω να πω κάτι ιδιαίτερο. Μου είχες πει ότι θα ήθελες να κάνουμε κάτι που δεν θα το ξεχάσω ποτέ και θα το θυμάμαι για πάντα. Μην ψάχνεις άδικα, δεν θα ξεχάσω ποτέ τα βράδια που σε έπαιρνα αγκαλιά για να κοιμηθούμε, το πως χτύπαγε η καρδιά σου και το πόσο όμορφα ένιωθα δίπλα σου. Ήσουν και θα 'σαι πάντα μοναδική για μένα.

Σάββατο, 8 Σεπτεμβρίου 2012

Προσωπικές ιστορίες

          Μετά από πολλά χρόνια μίλησα με την μάνα μου. Είναι από τις λίγες φορές που με άκουσε και την άκουσα. Είναι ουσιαστικά μια περίεργη στιγμή που δίνεις μια παραπάνω ευκαιρία στον εαυτό σου, να αναδιατυπώσει μια ήδη τεκμηριωμένη, με πολλά παραδείγματα και επιχειρήματα άποψη. Τελικά δεν είναι ηλίθια, αλλά κάνει την ηλίθια. Ίσως να είναι πολύ συχνό φαινόμενο για τον σημερινό άνθρωπο.

          Όλοι συμβιβάζονται με πολλά και εν τέλει χάνουν τα όμορφα. Κατάλαβα ότι καταλαβαίνει πολύ περισσότερα από όσα μπορεί να εκφράσει και επειδή εγώ είμαι υπερβολικά απότομος άνθρωπος, δεν καταφέραμε ποτέ να μιλήσουμε. Ίσως να είναι και η πρώτη κουβέντα που κάνω μαζί της. Μισό φταίξιμο δικό της, μισό δικό μου.

          Θα πρότεινα σε όλους να κάνουν ένα βήμα πίσω και να μιλήσουνε με τους δικούς τους, όχι για να τσακωθούνε ή για να βγάλουν κάτι ή κάπου δίκιο, αλλά να κατανοήσουν την σκέψη τους και να τους ψυχολογήσουν. Ξέροντας το πως σκέφτεται ο συνομιλητής σου, καταλαβαίνεις κάθε πράγμα που λέει πολύ καλύτερα και εν τέλει, εξελίσσεσαι εσύ. Κατά την ταπεινή μου άποψη, δεν υπάρχει τίποτα πιο ιερό από την εξέλιξη της σκέψης σου και της αντίληψης σου.

Σώσε τον κόσμο, σκέψου περισσότερο.

υ.γ.
Είχα να πω περισσότερα, αλλά δεν γαμιέται...

Παρασκευή, 7 Σεπτεμβρίου 2012

Χάσιμο χρόνου

          Μέρες παίρναν μέρες κυλάν, μέρες χάνονται μέσα σε μέρες, και εγώ ακόμη δεν έχω παρατηρήσει που βρίσκομαι, γιατί βρίσκομαι και αν θα έπρεπε να βρίσκομαι όπου βρίσκομαι. Νιώθω άσχημα που δεν έχω αρχίσει να σκοτώνω αλλά, πάντα υπάρχει ένα αλλά, ομολογώ πως πλέον και αυτό μάταιο μου φαίνεται. Είμαι ένας και έχω να σκοτώσω όλο τον υπόλοιπο πλανήτη, αντικειμενικά δεν προλαβαίνω και μέσα στην φόρα που θα πάρω σίγουρα θα την πληρώσουν και αθώοι.

Μα κάτι μου λέει πως δεν υπάρχουν αθώοι.

          Στα μάτια μου ο άνθρωπος είναι πιο βρώμικος από ποτέ. Με κοιτάζω στον καθρέφτη και αναρωτιέμαι πως γίνετε ένα γαμημένο πιθήκι, να σκέφτεται ότι σκέφτεται, και να σκέφτεται ότι σκέφτεται τόσο πολύ, σε σύγκριση με τα άλλα πιθήκια και να χαίρεται, ενώ και αυτό πιθήκι είναι. Κάτι δεν πιάνω σωστά. Μετά σκέφτομαι τα άλλα πιθήκια και νιώθω μπροστά τους άνθρωπος. Βέβαια το να νιώθεις ανώτερος συγκρίνοντας τον εαυτό σου σε τόσο χαμηλωμένο πήχη, δεν είναι και ιδιαίτερα κολακευτικό. Πρέπει πρώτα να ανατινάξω το μυαλό μου και έχω ξεμείνει από όνειρα.

Ψευδαίσθηση δημιουργικότητας, μηδαμινής παραγωγικότητας χάσιμο χρόνου.

υ.γ.
ο Αύγουστος ήτανε νεκρός, ο Σεπτέμβρης θα 'ναι κρύος.

Σάββατο, 28 Ιουλίου 2012

Η μουσική σε δεύτερη μοίρα

          Αν μπαίνεις εδώ μέσα και νιώθεις αυτά που γράφω και σε εκφράζουν αυτά που ακούς κατά καιρούς, είμαι σίγουρος πως δεν είσαι καλά και η ζωή σου συνεχίζει να πηγαίνει κατά διαόλου. Αν με καταλαβαίνεις σε καταλαβαίνω, εδώ καταλαβαίνω και αυτούς που δεν με καταλαβαίνουν. Μαλακία ικανότητα να μπορείς να βλέπεις βαθιά στα μάτια των ανθρώπων, να διαβάζεις το σώμα και τις μυρωδιές. Γαμημένη ψυχολογία.

          Προφανώς για να με νιώθεις, βλέπεις ότι δεν παίζουν λεφτά, δεν παίζουν δουλειές, δεν παίζει μέλλον. Έχουμε χάσει την ικανότητα να ονειρευόμαστε το οτιδήποτε. Περιμένουμε μια αλλαγή, μια αλλαγή ρε κι ότι να'ναι. Να αλλάξει το γαμημένο μουντό πλάνο που ζούμε. Προφανώς και η αλλαγή δεν θα έρθει μόνη της. Αλλά, όλοι προσπαθούμε να επιβιώσουμε στην τελική. Είμαστε κατσαρίδες σε μια κατεστραμμένη απολίτιστη γη, πνιγμένη στην ραδιενέργεια.

          Δουλεύεις για να δουλεύεις, τον τελευταίο μήνα πληρώθηκες; Εγώ πάντως όχι, κι έτσι έφυγα απλήρωτος. Τουλάχιστον να μην με πηδάνε και τσάμπα. Έχει κι η πουτάνα τα όρια της. Εδώ τίθενται θέματα βασικών αναγκών και επιβίωσης, θα μιλάμε για έκφραση και μουσική; Σκέψου την πυραμίδα του Maslow. Έχω τρία επίπεδα να καλύψω με βασικές και συνεχόμενες ανάγκες πριν αρχίσω να εκφράζομαι και να σκέφτομαι παραπέρα. Κουβεντιάζω να φύγω για εξωτερικό, ελπίζω να τα καταφέρω.



          Μέχρι να μπορώ να καλύψω ένα βασικό επίπεδο ζωής που να μου επιτρέπει να αναπτυχθώ, να σκεφτώ και να εξελιχθώ, κάθε δημόσια δημιουργία-έκφραση μου αναβάλλεται. Η μουσική μπαίνει σε δεύτερη μοίρα. Κάθε σχέδιο και στόχος μου αναβάλλεται επ' αόριστον.

υ.γ.
Καλή συνέχεια στους "τυχερούς".



-Ave, Caesar, morituri te salutant.

Τρίτη, 24 Ιουλίου 2012

Χορεύοντας παιδί σε παιδικό πάρτυ

Σκάσε και νιώσε τις κραυγές,
παιδάκια με μάσκες σκοτώνουν το ένα το άλλο.
Έχουν στα πόδια τους μπάρες και σέρνουν την μόλυνση σε νέες αγκάλες.
Έχουνε χείλη ραμμένα και εμείς χέρια δεμένα.
Έχω το κόσμο ανάγκη, όσο αυτός έχει ανάγκη εμένα.
Δώσε μου στόχο μεγάλο, να βλέπω ψηλά, να προσπαθώ να τον φτάσω.
Να φτύσω μια λέξη και σίγουρα το στόχο να ρίξω, να τον τσακίσω!
Είμαι εδώ πέρα ένα καινούργιο κόσμο να χτίσω.
Ο υπεράνθρωπος.

Είμαι τα πάντα, είμαι το τίποτα.
Κάθε μου ερώτηση και προσβολή, κάθε μου πρόταση και ένα απάντα.
Κρύος και ενοχλητικός σαν την φάτσα σου βλάκα.
Δεν σκύβω κεφάλι, αδυνατώ έτσι το στύβω,
σηκώνω ένα μέτωπο καθαρό και εκπνέω σκέψεις στον ουρανό.
Κρατάω την ιδέα και τον σκοπό αληθινό και ζωντανό.
Δεν με πιάνεις!
Εισέπνευσε το μίασμα, εισέπνευσε τον κόκκινο καπνό.

Δες πως παραμορφώνονται οι σκέψεις σαν μπλεχτούν με τα συναισθήματα.
Οι σκέψεις είναι πάντα πολύ πιο απλές, πολύ πιο σκοτεινές,
μα τα συναισθήματα σημαίνουν πολύ περισσότερα
και δείχνουν εσένα στο σήμερα, στο αύριο, στο χτες.
Δεν ξέρω, μα μπροστά στο φόβο φωνάζω,
τον διώχνω, σωπαίνω και δυο φορές πίσω τον νιώθω, τον φέρνω.
Τότε έφτυσα το σκοτάδι, κι οι μάσκες ξεπρόβαλαν χωρίς τα παιδιά .
Χορεύουν ενώ τα παιδάκια στολίζουν νεκρά την γωνία, χωρίς πρόσωπα.
Είναι όλα τους τόσο όμορφα και βουβά.
Χορεύτε... Χορεύτε γαμημένα, χορεύτε και γελάστε για μένα.

Πέμπτη, 19 Ιουλίου 2012

Εθισμένος στα video games

          Ακόμη μια νύχτα στο κλουβί περνά, και δεν έχω κάτι να κάνω για να περάσει η ώρα μου. Όταν αποφάσισα να απομονωθώ από τους ανθρώπους και τους κύκλους που είχα γύρω μου, άρχισα να παίζω video games, έτσι περνούσε ευχάριστα η μέρα μου. Από το να κάνεις πρέζα, μπάφο ή κόκα είναι καλύτερο πάντως, αν είναι να αρχίσεις κάτι από τα άλλα, άρχισε κάνα MMORPG. Άντε μέχρι να πιάσουμε καμιά δουλειά.

          Σαν παιδιά κάποτε στην γειτονιά παίζαμε στα χώματα, χτυπάγαμε, τρέχαμε και κάναμε άπειρες καφρίλες και συνήθως πολύ επικίνδυνες. Μακριά από το μάτι της μαμάς και του μπαμπά. Εγώ τα πρόλαβα, έχω σπάσει τα μούτρα μου, με έχουν απειλήσει, με έχουνε πλακώσει και έχω πλακώσει κόσμο. Ωμή βία, μιας ωμής πραγματικότητας. Αυτό δημιουργεί χαρακτήρες με καλύτερη αντίληψη των πραγμάτων. Καλύτερη αντίληψη των καταστάσεων και των πράξεων που πρέπει να γίνουν αναλόγως την φάση. Τώρα τρέχουμε, τώρα χτυπάμε. Η διαπαιδαγώγηση της γειτονιάς και του δρόμου, με αυτόν τον τρόπο όμως, έχει τελειώσει.

          Σήμερα, η συντριπτική πλειοψηφία των παιδιών, ασχολούνται στον προσωπικό τους χρόνο, μόνα ή και με παρέα, με video games. Αυτό σημαίνει ότι, είτε θα βρίσκονται σε ένα net-cafe, ή σπίτι τους και θα παίζουν. Και στις δυο περιπτώσεις, είναι υπό την επίβλεψη κάποιου. Μια το μάτι του μπαμπά και της μαμάς, στο σπίτι, μια το μάτι το δικό μου ή το δικό σου, που δουλεύουμε στο net-cafe σαν μαλάκες όλη μέρα και τα προσέχουμε, ανοίγουμε τα PC και καιγόμαστε μαζί τους. Οι γονείς είναι χαρούμενοι και ήρεμοι, τα παιδιά ασφαλής και αποβλακωμένα, οι πλατιές και οι δρόμοι γεμάτα περιθώριο.

          Το περιθώριο σήμερα είναι πολύ διαφορετικό από παλιά. Κάποτε περιθώριο ήτανε ΚΑΙ ένα παιδί που δεν ενοχλούσε, μπορεί απλά να άκουγε Active Member και Βαβυλώνα. Τώρα περιθώριο είναι ένα παιδί που την πίνει ή τρυπάει, φτιάχνει και φτιάχνεται. Δεν υπάρχει περιθώριο μη πραγματικά προβληματικό. Σε κάθε γειτονιά και ένας μαλάκας. Κάποτε αν ήσουν πρεζόνι και ζήταγες λεφτά με επιθετικό τόνο, η νοοτροπία των παιδιών, θα ήτανε να σε πλακώσουν, κι ας τους έσκαγες τέσσερα χρόνια και δεκαπέντε πόντους. Τώρα, θα σου στήσουν και κώλο άμα πας να τα φερμάρεις, γιατί δεν μάθαν τον κόσμο ωμό, όπως είναι, αλλά κάτω από το προστατευτικό τρίτο μάτι.

          Έρχομαι στο κύριο θέμα μου σαν κλασικός κολλημένος άνθρωπος. Αυτό που βλέπω σαν πρόβλημα δεν είναι ότι κάθε γενιά γίνετε όλο και πιο ακραία προς μια πλευρά, φλωριάς, μαλθακότητας, αλητείας, ψευτομαγκιάς ή καμμενιάς. Με ενοχλεί που κάθε νέα γενιά, δεν βλέπει την ωμή πραγματικότητα σφαιρικά. Καμία από τις παραπάνω κατηγορίες, δεν έχει την σωστή αντίληψη για το τι παίζει και τι γίνετε. Η μια πλευρά γιατί δεν βρώμισε ποτέ αρκετά, και οι άλλοι γιατί δεν ζήσανε ποτέ αρκετά καθαροί. Μόνο όταν δεις σφαιρικά τον κόσμο που ζεις, μπορείς να έχεις και την κατάλληλη επίγνωση των πραγμάτων. Πως θα αλλάξεις τον κόσμο που ζεις αν δεν μπορείς να κατανοήσεις πως ακριβώς λειτουργεί;

          Η ανθρώπινη παιδεία είναι στο δρόμο και στην γειτονιά, στην άμεση επικοινωνία με τους ανθρώπους. Στο δάσος και στην πόλη. Στις πλατείες και στις καταλήψεις. Στις οργανώσεις και στις βιβλιοθήκες. Αλλά όλα αυτά, δεν είναι η απόλυτη αλήθεια που πρέπει να ακολουθήσεις, παρά μόνο μερικά ερεθίσματα που πρέπει να πάρεις, να επεξεργαστείς, να τα αξιοποιήσεις, να τα κατανοήσεις και με την σειρά να τα απορρίψεις, για να δημιουργήσεις εσύ, την δικιά σου αντίληψη των πραγμάτων, από όλα τα ερεθίσματα που πήρες. Να μπορείς να διαβάσεις δέκα πολιτικά βιβλία και να νιώθεις την ωμή πραγματικότητα, την άσχημη ωμή πλευρά του κόσμου, έχοντας αρκετά καθαρό μυαλό για να πλάσεις εσύ με την σειρά σου κάτι καλύτερο. Απόλυτη αλήθεια δεν υπάρχει.

Η επανάσταση θα έρθει μέσω της σκέψης.

υ.γ.
Η επανάσταση αργεί και τα video games γαμάνε..

Κυριακή, 15 Ιουλίου 2012

Η ανθρώπινη επικοινωνία γαμάει

Άλλη μια μέρα, ψάχνω αγάπη.
Μ'ακούς περαστηκέ; Μη μου γυρνάς την πλάτη!
Θέλω σε κάποιον να μιλήσω,
μα αποφεύγω τα πολλά πολλά, ώστε να μην τον βρίσω.
Και πάλι μένω, κλεισμένος στο κλουβί το γαμημένο.
Περιμένω μια αλλαγή που θα με κάνει να χαρώ,
να πιστέψω σε κάτι και κάθε βράδυ
χωρίς μάτι να κλείσω, κάτι να δημιουργώ

Παίρνω πηλό και χτίζω ανθρώπους.
Προσπαθώ να τους αναπτύξω μέσα τους το καλό.
Το ηθικό και να τους κάνω να χαμογελάν
για να χαμογελώ, όλοι παρέα να κάνουμε κάτι δημιουργικό.
Πιάσ'τα χαρτιά, φέρνω το χόρτο.
Σπάσ'τo και στρίψ'το, να πιούμε, να είμαστε μόκο.
Όπως πάντα, άλλωστε,
τι είχαμε εμείς να πούμε μεταξύ μας ρε μάγκα;
Σωπαίνεις, ρουφάς, κι είμαι ζάντα.

Η ανθρώπινη επικοινωνία γαμάει...
Κάθε βράδυ chat-άρω με πόρνες στο internet.
Διαλέγω πιο κρέας θα σκεφτώ ότι γαμάω.
Τελικά είμαι πολύ άντρας.
Τώρα την μπουκώνω και τώρα την πληρώνω.
Πόσα που δεν είναι για πούλημα,
μπορείς να αγοράσεις με την κατάλληλη προσφορά;
Όλα είναι μαθηματικά.
Η εξουσία στον καταπιεσμένο εργάτη το κτήνος γεννά.

Τετάρτη, 27 Ιουνίου 2012

Καλό ψόφο

          Όσο περίεργο κι αν ακούγεται ξαφνιάστηκα με το εκλογικό αποτέλεσμα. Δεν περίμενα να υπάρχει τέτοιος μαζοχισμός. Ήξερα ότι ο κόσμος γύρω μου, αποτελείται από ηλίθιους, αλλά δεν περίμενα να είναι και τόσο μαζόχες. Περαιτέρω σχολιασμοί περιττοί.

          Είμαι πλέον πεπεισμένος, ότι με το κοινωνικό επίπεδο που επικρατεί, δεν μπορώ να κάνω τίποτα, πέραν του να παίξω μπουνιές ή να λογομαχήσουμε. Η κουβέντα θα καταλήξει στην πιο ρηχή και ηλίθια φράση που έχω ακούσει ποτε : "Εντάξει, ο καθένας έχει την άποψη του". Όσοι θέλουν επανάσταση και κοινωνικές κατακτήσεις, λυπάμαι... Αλλά, όντως κοιτάτε ουτοπία. Υπάρχει τέτοια απέραντη ανθρώπινη βλακεία, που ξεπερνά οποιαδήποτε ιδεολογία. Θα αρχίσω να πετάω δάνεια από έναν γκρεμό, ελπίζω να ξεφορτωθώ πολύ ηλίθιο κόσμο γρήγορα και αναίμακτα.

          Βλέπουμε πρώτο κόμμα το γαμώχριστο, για άλλη μια φορά. Για άλλη μια γαμημένη φορα, κι από παντού ακούω ότι ψήφισαν ΣΥΡΙΖΑ. Eεε ποιός στο διάολο ψήφισε όλα τα υπόλοιπα; Εδώ, οι γονείς μου (φαντάσου που φτάσαμε) ΣΥΡΙΖΑ ψήφισαν. Επίσης, για να ξεκαθαρίζω και τα βασικά, το ΣΥΡΙΖΑ μόνο ριζοσπαστική αριστερά δεν είναι. Ουσιαστικά για ένα καινούργιο ΠΑΣΟΚ πρόκειται, κι όλοι ξέρουμε ότι το ΠΑΣΟΚ, μόνο αριστερά δεν είναι. Για να μην πιάσουμε τα διεφθαρμένα και γνωστά λαμόγια στελέχη του ΠΑΣΟΚ, που έχουν εισχωρήσει πλέον στον ΣΥΡΙΖΑ. Επίσης, μ'αρέσει αυτή η τάση που έχουν τα κόμματα στα ονόματα τους να ακούγονται έτσι ακραίοι και γαμάτοι, μα στις πράξεις τους να είναι για λιθοβολισμό και αποκεφαλισμό, πιο συντηρητικοί κι απο συντηρητικά. Προτείνω να ξαναφέρουμε την θανατική ποινή με δημοψήφισμα, αλλά να ισχύει μόνο για πολιτικούς. Μην ακούσω από αναρχικούς για αποχή στην ψήφιση του νομου, είναι που είναι και οι άλλοι ηλίθιοι, εσείς τους σιγοντάρετε. Κάποια στιγμή θα την ξεπεράσετε την βλακεία τους.

          Το μόνο καλό, είναι ότι το ΚΚΕ πήγε άπατο. Άντε να πάει στο διάολο το γαμημένο. Όντως έχει ξεχάσει να πεθάνει, καιρός είναι. Ελπίζω στις επόμενες εκλογές να κυβέρνησει η Χρύση Αυγή. Να αρχίσουν να εκτελούν τους πάντες και τα πάντα που διαφωνούν (μαζί και μένα), διότι μόλις μπει το μαχαίρι στο λαιμό και κινδυνεύσει άμεσα ο κώλος σου, μπαίνει σε λειτουργία το βασικό ένστικτο της επιβίωσης. Δυστυχώς, μόνο έτσι θα καταλάβει ο ηλίθιος κόσμος ότι απειλείται η άθλια και μίζερη ζωή του, μόλις του κολλήσουν μαχαίρι. Δεν φταίνε ούτε οι μετανάστες, ούτε οι τράπεζες, ούτε οι ευρωπαϊκές χώρες, ούτε η Αμερική, ο ελληνικός λαός φταίει, και καλά να πάθει για ότι θα πάθεί, και γαμώ το σπίτι του, και γαμώ την Ελλάδα του, και γαμώ το Χριστό του, και γαμώ το μουνί που τον τίναζε.

          Αυτά... Ελπίζω να μου δωθεί ευκαιρία να φύγω εξωτερικό, όσο το δυνατόν πιο γρήγορα. Καλό ψόφο, ηλίθιοι και άντε μου στο διάολο.

Κυριακή, 17 Ιουνίου 2012

Δεν είναι δικό μου πρόβλημα

          Κάπου στην Ρώμη. Ζύγωσε δώδεκα και ξεκίνησα να γυρίσω σπίτι με τις τελευταίες συγκοινωνίες. Χάσαμε τα λεωφορεία και πήραμε τα στενά να κόψουμε δρόμο. Από την πλατεία Εξαρχείων στην Αλεξάνδρας κι από την Αλεξάνδρας μέσα στα στενά για να βγούμε Γκύζη.

          Είχα καιρό να περπατήσω, συνήθως με τράβαγε το ΜΑΤΙ με το αμάξι από δω και από κει. Κακομαθημένος. Naggano στα ηχεία, βαράνε τα μπάσα και νιώθεις το υπέροχο συναίσθημα της ροής που κυλάει στα αυτιά σου, σε συνδυασμό με την εικόνα που εναλλάσσεται από το παράθυρο. Αμάξι και rap, από τα πιο υπέροχα συναισθήματα. Βασικά όλα άμα τους προσθέσεις λίγο rap γίνονται καλύτερα. Φαντάζομαι ότι θα 'ναι το δικό μου αλάτι στην ζωή.


          Που είχα μείνει... A ναι, στο δρόμο για το σπίτι. Κόβω σε ένα στενό και μου έρχεται μια βρώμα αλκοόλ από μακριά. Βλέπω μπροστά ένα τυπά γύρω στα σαρανταπέντε να περπατάει στην ίδια κατεύθυνση κρατώντας ένα κοριτσάκι από το χέρι και να το ψιλό τραβάει. Το κοριτσάκι ξανθούλη με κοτσιδάκι στα ροζ, γύρω στα έξι. Περπατούσα πιο γρήγορα κι έτσι τους έφτασα και άκουσα δυο κουβέντες πριν τους προσπεράσω.

Μπαμπάς;;;;;: Προχώρα!
Κοριτσάκι: Μην με τραβάς...
Μπάμπας;;;: ...

          Ο τύπος σχολίασε κάτι, αλλά δεν έβγαλα νόημα από την ανικανότητα του να αρθρώσει από την μέθη. Η κουβέντα για τα λίγα δευτερόλεπτα που ήταν στο ακουστικό μου πεδίο συνεχίστηκε.

Κοριτσάκι: Η μαμά που είναι; Πάμε στην μαμά;
Μπάμπας;;;: ....

          Σκέφτηκα τα χίλια μύρια για τον τύπο και για το τι σενάρια θα μπορούσα να εξελιχτούν. Το πρώτο που σκέφτηκα, ήταν ότι μπορεί να είναι πατέρας της ο μεθύστακας. Ενδιάμεσα σκέφτηκα τα πάντα. Ότι μπορεί να είναι από βιαστής, μέχρι έμπορος οργάνων. Στο κεφάλι μου πέρασαν ένα κάρο εικόνες. Την χτύπαγε με ζωστήρα, την βίασε και μετά την τεμάχισε. Το τελευταίο που σκέφτηκα είναι ότι δεν είναι δικό μου πρόβλημα. Ξύπνησε μέσα μου ο καθημερινός άνθρωπος.

         Δεν είναι δικό μου πρόβλημα. Όχι και αυτό. Δεν είναι δικό μου πρόβλημα, τ'άκους; Άκουσα πως τον γείτονα τον χτύπησαν δυο Έλληνες, έξω από την πολυκατοικία του για να του πάρουν 20 ευρώ, αλλά δεν είναι δικό μου πρόβλημα. Δεν θα μου το φορτώσεις. Έξω από το σπίτι μου.. Ναι και; Παντού μυρίζω αλκοόλ, μπάφο, πρέζα και αποσύνθεση, αλλά δεν με νοιάζει. Δεν είναι δικό μου πρόβλημα. Εγώ έκοψα από όλους και όλα. Άκουσα ότι ο κόσμος αυτοκτονεί, αλλά ούτε και αυτό είναι δικό μου πρόβλημα. Εγώ προσπαθώ, δεν φταίω σε κάτι και είμαι πιο απελπισμένος από ποτέ. 

Αγόρασα όπλο. Απλά να ξέρεις... Δεν είναι δικό μου πρόβλημα.

Δευτέρα, 11 Ιουνίου 2012

Ο Slavoj Zizek και το ΣΥΡΙΖΑ

          Δεν ξέρω αν γνωρίζετε τον Slavoj Zizek, αν όχι αξίζει να τον ψάξεις πριν δεις το παρακάτω video. Σε μια σύντομη κουβέντα είναι Ευρωπαίος διανοούμενος, καθηγητής στο επάγγελμα, γενικός μια σπουδαία σύγχρονη πολιτική-φιλοσοφική προσωπικότητα, έχει γράψει σπουδαία πολιτικά βιβλία όπως το "Βία" και προωθεί την σκέψη σε παγκόσμιο επίπεδο. Δίνει επαναστατικό μόρφωμα κατά καιρούς σε εκδηλώσεις, κοινωνικές παρεμβάσεις, συνεντεύξεις και συνελεύσεις που κατά καιρούς συμμετάσχει, όπως έκανε και στο κίνημα Occupy Wall Street.



          Δεν θα διαφωνήσω ότι οι ευρωπαϊκές τράπεζες και καπιταλιστές χρησιμοποιούν την Ελλάδα ως πειραματόζωο, ούτε θα διαφωνήσω στα πολιτικά δεδομένα που παρέδωσε στην παραπάνω ομιλία του, όσον αφορά την εκμετάλλευση και την εξαθλίωση που θέλει να φέρει το νέο-φιλελεύθερο ρεύμα, ρίχνοντας το επίπεδο ζωής ώστε να κάνει την Ελλάδα ουσιαστικά μια καινούργια Βουλγαρία με φθηνά εργατικά χέρια και πρόσφορο έδαφος στο κεφάλαιο να εκμεταλλευτεί και να κονομήσει περισσότερο. Ούτε θα διαφωνήσω στις πολιτικές του μπηχτές όσον αφορά το ΚΚΕ. Να πάει να γαμηθεί και το ΚΚΕ στην τελική, το περιμένω πως και πως να περιφρουρήσει ξανά την βουλή, το έκανε πιο αποδοτικά και από τα ΜΑΤ και ελπίζω την επόμενη φορά να 'μαι πιο μπροστά και να τους ανοίξω τα κεφάλια. Καλά ως εδώ, αλλά θα διαφωνήσω στο ότι μια τόσο σπουδαία προσωπικότητα όπως ο Zizek κάνει ένα τόσο τεράστιο δημόσιο τσιμπούκι, σε μια οπορτούνα του κερατά που τον βάφτισε και "Radical" -μη χέσω- τον φίλο-ευρωπαίο και υπέρμαχο του ανθρώπινου καπιταλισμού, αλλά παρόλα αυτά, "επαναστατικό", "ριζοσπαστικό", μελλοντικό μας ηγέτη, τον Αλέξη Τσίπρα.

          Δυστυχώς, από ότι κατάλαβα ο Zizek νομίζει ότι ο Τσίπρας είναι ριζοσπαστικός κομμουνιστής και κάργα επαναστάτης. Το οποίο από τις θέσεις και δράσεις του κόμματος του (ΣΥ.ΡΙΖ.Α. : Συνασπισμός Ριζοσπαστικής Αριστεράς) που ενώ δηλώνει αριστερά και μάλιστα ριζοσπαστική, εμπεριέχει μέχρι και δεξιές συνιστώσες, φαίνεται ξεκάθαρα ότι πλανάται πλάνην οικτράν. Δεν θα μπω σε εκτενέστερη κριτική ή κράξιμο όσων αφορά τον ΣΥΡΙΖΑ, όχι γιατί τον εκτιμώ ή γιατί πιστεύω στο ελάχιστο στον "επαναστατικό", "ριζοσπαστικό" του χαρακτήρα και αγώνα, αλλά απλά δεν είναι το θέμα μου στην παρούσα ανάρτηση.

          Το θέμα μου είναι ότι ήρθε να μιλήσει στην Ελλάδα, ένας από τους μεγαλύτερους μοντέρνους διανοητές, για να κάνει ένα μεγάλο δημόσιο τσιμπούκι στον Τσίπρα. Ουσιαστικά δεν άκουσα ούτε για κάποια πρόταση, αλλά ούτε για κάποια θέση. Δεν μου δώσε μόρφωμα. Άκουσα για το πόσο γαμάει ο Τσίπρας και την ριζοσπαστική πούτσα του ΣΥΡΙΖΑ. Επίσης, άκουσα πράγματα και παρομοιώσεις που είχα ξανακούσει σε παλιότερες και πολύ ανώτερες ομιλίες του Zizek. Προσωπικά απογοητευτικά, περίμενα πολύ περισσότερα από τον Zizek, διότι η κατάσταση στην παρούσα φάση στην Ελλάδα, είναι πολύ κρίσιμη και σηκώνει τρελές πολιτικές αναλύσεις, όχι μια ρηχή διαφήμιση στον ΣΥΡΙΖΑ. Φαντάσου είχα στεναχωρηθεί κιόλας που είχα χάσει την ομιλία. Ακολούθησε ένας κενός και ρηχός λόγος του Τσίπρα, που είπε τις συνηθισμένες πολιτικές φόρμες (πιο ευγενικά, πίπες) που πρέπει να ακουστούν μη ξεχνώντας να τονίσει πολλάκις το πόσο γαμάει ο Zizek που είπε ότι γαμάει ο Τσίπρας, άρα φαντάσου πόσο παίζει να γαμάει εν τέλει.

          Όσον αφορά τώρα τις τωρινές εκλογές, θεωρώ ότι είναι μια ενδιαφέρον περίοδος που κανείς δεν πρέπει να απέχει. Πρέπει οργανωμένα, να αρχίσουμε να ψηφίζουμε στρατηγικά -και όχι κομματικά- και να εκμεταλλευόμαστε αυτά τα πέντε λεπτά "δημοκρατίας" ανά τέσσερα χρόνια, διότι κάθε μέσο που μας δίνετε για να πολεμήσουμε το σύστημα, τις τράπεζες, τα αφεντικά, τον καπιταλισμό και το αστικό κράτος, πρέπει να αξιοποιείται στο έπακρο. Το επαναστατικό μόρφωμα δεν δίνετε από τα κόμματα αλλά από την καθημερινή συναναστροφή και συμμετοχή στις κοινωνικές παρεμβάσεις. Οπότε μην το περιμένεις από εκεί. Δίνετε από σένα σε μένα και από μένα σε σένα κάθε φορά που βάζουμε κάτω τις σκέψεις μας και στύβουμε τα μικρά μας μυαλά για να φτιάξουμε και να γεννήσουμε μεγάλες ιδέες.

          Προσωπικά, πολιτικά σαφώς και δεν με εκφράζει ούτε η κοινοβουλευτική δικτατορία που έχουμε, ούτε κανένα άλλο κόμμα που παρελαύνει στο τσίρκο των εκλογών και της εξουσίας. Αν κάτι ήταν πραγματικά επικίνδυνο, το ίδιο το σύστημα δεν θα το άφηνε να φανεί και να υψώσει κεφάλι. Παρόλα αυτά όπως προείπα, πρέπει να ψηφίζουμε στρατηγικά κάθε περίοδο. Πρέπει να σαμποτάρουμε το εθνικιστικό ρεύμα που έχει ανέβει τελευταία και να εντάξουμε όσο το δυνατόν περισσότερα μικρά αριστερά κόμματα μπορούμε εντός βουλής. Δυστυχώς, αυτήν την περίοδο και με τον τρόπο που κινείται η μάζα, κατέληξα ότι το καλύτερο που μπορώ να κάνω είναι να ψηφίσω το ΣΥΡΙΖΑ. Θέλοντας να βγει πρώτο κόμμα και να βγάλει όσο το δυνατόν μεγαλύτερο ποσοστό, ώστε να επηρεάσει την μάζα στο να απεγκλωβιστεί από το δίπολο ΝΔ-ΠΑΣΟΚ μέχρι και αυτό να αποτύχει. Να καταλάβει ο μέσος ηλίθιος πολίτης, ότι τα αφεντικά και τα κεφάλια αλλάζουν, από αυτό ίσως αργότερα καταλάβει ότι κόβονται κιόλας, τότε με χαρά ίσως να γίνει και ο δήμιος τους.

          Αν ήταν πάντως γενικότερα αν με ρώταγε κάποιος για το τι έγινε στις 03/06/2012 στην εκδήλωση του ΣΥΡΙΖΑ που κάλεσε τον Zizek, θα του έλεγα τα παρακάτω: Ξεκίνησε την ομιλία η παρουσιάστρια της φάσης, με μια αγχωμένη και κακή εισαγωγή, δίνοντας λόγο στον Δουζίνα, όπου με αλαζονεία έδειξε το πόσο κομματόσκυλο του ΣΥΡΙΖΑ είναι, προβάλλοντας στον Zizek σαν επαναστατική λύση και μόρφωμα το πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ, σαν απάντηση σε παλιότερη ομιλία και σχολιασμό του Zizek περί κοινωνικών αγώνων. Αστείο ότι πριν από λίγο ανέλυε για το πόσο ταπεινός και κατά της αλαζονείας είναι ο ΣΥΡΙΖΑ. Συνέχισε λέγοντας κάποια σωστά πράγματα, για τον τρόπο που οι ευρωπαϊκές τράπεζες πάνε να εκμεταλλευτούν την κατάσταση, τα οποία είπε καλύτερα και πιο δομημένα ο Zizek πιο μετά. Έδωσε τον λόγο στην αγχωμένη παρουσιάστρια που παρουσίασε τον Zizek πριν αρχίσει την ομιλία του. Ο Zizek μίλησε στα αγγλικά και είχε μια κακή διερμηνέα, συμπέρασμα που έβγαλα από τα πενιχρά αγγλικά που ξέρω εφόσον μετέφραζε πολλές φορές λάθος και άλλες φορές ελλιπής την ομιλία του Zizek, αλλά μου άρεσαν οι αλλεπάλληλοι οργασμοί της σε κάθε στοματικό που έκανε ο Zizek στον Τσίπρα. Προσωπικά με καύλωσε. Αφού τέλειωσε ο Zizek, τέλειωσε και η δερμηνέας (τέλειωσα και εγώ) και πήρε το λόγο ο Τσίπρας για να ανταποδώσει το τσιμπούκι και να πει τα συνηθισμένα κοινότυπα πράγματα που θα έπρεπε να πει ένας αριστερός πολιτικός κλείνοντας το πανηγύρι.

          Παραθέτω το video. Αν διάβασες το κείμενο μου, θεωρώ ότι οφείλεις να το δεις και το video, ώστε αν κάνω λάθος να με διορθώσεις. Έτσι μόνο θα γίνουμε καλύτεροι και θα εξελιχτούμε, ώστε να μπορούμε να δημιουργήσουμε μια καλύτερη και πιο ανθρωποκεντρική κοινωνία. Τα λέμε στους δρόμους.

Τρίτη, 5 Ιουνίου 2012

Χάνω την όραση

          Κάθε φορά που αντιμετωπίζεις ένα πρόβλημα και δεν μπορείς να βρεις μια λύση, εν τέλη καταλήγεις να ψάχνεις μια διαφυγή. Τις περισσότερες φορές, η διαφυγή σου είναι ρηχή και αυτοκαταστροφική. Άλλοι κουμπώνονται, άλλοι μπαφιάζουν, άλλοι καίγονται με video games και άλλοι πράττουν ότι μαλάκια τους κατέβει αλόγιστα. Η λίστα συνεχίζει και δυστυχώς, κάπου εκεί βρισκόμαστε και εμείς. Σαφώς, όλα έχουν το ίδιο αποτέλεσμα, το πρόβλημα παραμένει άλυτο. Κάθε φορά που αλλάζεις το βλέμμα σου από το στόχο σου, πέφτεις στην πλάνη και χάνεις την όραση.

Beat: BD Foxxxmoor.


ΤΟ ΜΙΑΣΜΑ

Φτιάχνοντας ποιήματα, από χτυπήματα,
ακόμη μια μέρα αγχωτική θα 'ναι και σήμερα.
Κοιτώντας θύματα, πέρα ως πέρα,
χάνω την όραση προσπαθώντας να πάρω αέρα.
Χάνοντας όραση, ψάχνω μια όαση,
κι αντί για δράση ψάχνω μια τρύπα για απόδραση.
Ένα κουμπί για κάθε βράδυ που 'ναι κόλαση
και μένω σκαλωμένος να χαζεύω στην τηλεόραση.


ΚΑΜΕΝΟ ΧΑΡΤΙ

Σιγά-σιγά χάνω την όραση,
ίσως να φταίνε οι ουσίες, ίσως να φταίει η απομόνωση.
Θέλω πολλά να πω, μα δεν έχω κανέναν να μιλήσω.
Κάνω τη δύσκολη επιλογή, δεν ξαναπάω πίσω.
Συνεχίζω το νόημα να μη βρίσκω.
Δεν ξέρω τι πιστεύεις, μα πιστεύω πως με έφαγε το ρίσκο.
Δεν παίζω τζόγο με λεφτά, δεν βγαίνω βασικά,
ποντάρω στο παιχνίδι όλη μου την καρδιά.
Δεν έχω απαιτήσεις, δεν ελπίζω πουθενά,
κι όταν χάνω απλά γελάω, ναι γελάω ειρωνικά.
Δεν ψάχνω κατανόηση, ούτε συμπόνοια φυσικά.
Έχω αράξει, περιμένω την επόμενη πουστιά,
κι ίσως δε δώσω σημασία, ίσως το λήξω οριστικά,
μα ίσως μπω και στο τριπάκι να στην παίξω εγώ διπλά.
Απρόβλεπτη αντίδραση, όχι απλά μαθηματικά.
Μόνη γνωστή παράμετρος: αν ξέμεινα ή όχι από ηρεμιστικά.
Κι όταν μπλέκω με ουσίες μένω μόνο στα ελαφρά,
κατατάσσω την ελπίδα στα πιο σκληρά ναρκωτικά,
ίσως δεν καίει το μυαλό σου, μα σε λιώνει ψυχικά.
Όταν ξυπνήσεις απ' την πλάνη και τα δεις ρεαλιστικά,
κι αν νομίζεις πως με νιώθεις γενικότερα,
μην προσπαθήσεις να βοηθήσεις,
μάλλον θα γίνουν χειρότερα τα πράματα.
Ποτέ μου δεν πίστεψα σε θεούς, γι' αυτό δεν περιμένω θαύματα.
Καταραμένος να αδειάζω την ψυχή μου στο χαρτί ως τα χαράματα,
ίσως πιστεύεις πως μου φέρθηκες σωστά, μα για τη γούνα σου έχω ράμματα.
Κράτα απόσταση ασφαλείας, μπας και γλιτώσεις τα κατάγματα.
Μην προσπαθείς να μ' αγαπήσεις,
θα βρεις εμπόδια ισχυρά σαν πυρωμένα οδοφράγματα.


ΜΑΤΙ

Το θαύμα αργεί να 'ρθει,
έκλεισα δυο 24ώρα δουλειάς και έχω εξασφαλίσει το ψωμί,
τηλέφωνα πολλά από αυτόν που θα εκμεταλλευτεί τον κόπο μας,
γαμώ τον στόχο μας, θέλω γιορτή.
Πλησιάζει η μέρα για την ποθητή φυγή,
να πάω αλλού, να δω πως γνώση άλλων γίνεται στα χέρια άλλων,
όπλο που τον ανταγωνισμό πυροβολεί,
μα εγώ ο χαζός την δίνω, αντί να την κλείσω σε κλουβί.
Ποιος με πληρώνει, να κάνω ότι ζητά
και προφανώς τι του καυλώνει, στα μάτια ρίχνω σκόνη.
Νομίζει ότι κουβέντα δεν σηκώνει, δικοί του κλώνοι,
απ'το άγχος πέφτουν για ύπνο όταν ξημερώνει.
Κι εγώ στη πρώτη γραμμή παραγωγής μια μηχανή,
με απόδοση υψηλή, δεν ξέρω κούραση τι θα πει,
κι από καύσιμα, σημαντικά πιο φθηνό είναι το φαΐ,
κι από λάδια μηχανής η στήριξη ψυχολογική.
Μα άκου να δεις, αν θέλω βγαίνω κι εκτός λειτουργίας,
"Έχει πολλούς.", θα πεις, "Μικρέ, είσαι άνευ σημασίας.".
Τα 'χει προβλέψει όλα ο σωστός επιχειρηματίας
και έχω αναλωθεί σαν χρήστης επικίνδυνης ουσίας.
Λοιπόν αποτοξίνωση! Δεν δίνω μια!
Για τις χαρές σου και τις ώρες που σε πιάνει υστερία.
Άσκοπη η βια,
Ενωθείτε και τραβάτε κέντρο για ομαδική αυτοκτονία.


ΤΟ ΜΙΑΣΜΑ

Μη με ρωτάς τα νέα μου, δεν έχω να σου πω τα ωραία μου.
Δεν έχω να σκεφτώ πολλά, κι η όρεξη μου 'πε πως είμαι στα τελευταία μου.
Κλεισμένος στο κλουβί, ψάχνω μια λύση πλαστική
για να μου δώσει ώθηση να βγω με την παρέα μου.
Όλα σκατά ρε, σου 'πα να μη με ρωτάς τα νέα μου.
Μια βιαστική επιλογή σπάει το πλάνο μου
και βγάζει όλη την πλασματική θλίψη από πάνω μου.
Και λέω βούρ, να κάνω ντου σε κάθε πίστα ή σκηνή παντού,
να πλακώσω την κάθε μαϊμού, που μολύνει την έκφραση μου,
κι όποιος ψήνεται ας μην δειλιάσει κι ας έρθει μαζί μου.
Οι στόχοι μου πολλοί, μα είναι πολλοί όπως κι οι εχθροί μου.
Γαμιέται η χρυσή αυγή και οι αμόρφωτοι αναρχικοί!!!
Στ'αρχίδια μου αν κινδυνεύει η ζωή μου.
Κομμένα τα ηρεμιστικά και την επόμενη φορά
γιατρέ δώσε μου συνταγή για εκρηκτικά, κι όλα καλά.
Αφού μου πήραν το χαμόγελο θα τους πάρω τα αυτιά.
Και η ζωή κάπως κυλά, παίρνω τηλέφωνα πολλά,
μα τα παιδιά έχουνε δουλειά. Μετράω συχνά
βράδια ρηχά στην απομόνωση. Χάνω την όραση,
δεν φταίνε οι ουσίες ρε, ίσως να φταίει η τηλεόραση.

Δευτέρα, 28 Μαΐου 2012

Καμένο μυαλό

          Το "καμένο μυαλό" είναι το πρώτο ολοκληρωμένα προσωπικό μου κομμάτι. Είναι η πρώτη παραγωγή μου, που πατάω και είναι από τα λίγα κομμάτια που με αντιπροσωπεύουν αισθητικά. Χωρίς πολλά-πολλά, σαν να αντιπροσωπεύει τον εσωτερικό μου κόσμο. Πολλά συναισθήματα, σκέψεις και αλληλοσυγκρούσεις. Πειραματισμός από όλες τις απόψεις. Στα όρια μεταξύ spoken word, rap και ηχορύπανσης.


γυρίζω σελίδα... 

Καμένο μυαλό με καμένα τα κύτταρα.
Άκουσα πως το αύριο θα έρθει πιο βίαιο από το σήμερα.
Όλα γύρω μου στενεύουν.
Δεσμά και κύκλοι, συμβιβασμοί, φίλοι και άτομα καθημερινά.
Δουλεύω τα πρωινά σαν το σκυλί και βγάζω ψίχουλα
Η μάνα μου πάντα μου έλεγε να μην αγχώνομαι,
το μέλλον μου χαράζεται πανέμορφο στον ορίζοντα.
Δεν ξέρω γιατί, μα πάντα μου το λεγε ήρεμα.
Έχει ήδη σπάσει το δέρμα μου από τον ήλιο.
Κοιτώ τις πρώτες εργατικές μου ρυτίδες και νιώθω ράκος.
Δεν ξέρω γαμώτο τι γίνετε και κανείς προφανώς δεν θα μου εξηγήσει κάτι.
Ποτέ κανείς δεν μου εξήγησε τίποτα.
Δεν γεννήθηκα με σπείραν και φύτρωσα.
Ζω και αναπνέω, αγκαλιάζω το χάος και επιζώ,
έχοντας χρόνια και σοβαρή σχέση με την μοναξιά.
Χειμώνα-καλοκαίρι, καλοκαίρι-χειμώνα και στο ενδιάμεσο
κάτι μήνες που δεν ξέρω που να τους εντάξω.
Απόψε σταμάτησα να προσπαθώ...και απλά...

γυρίζω σελίδα...

Απόψε πετάω όλα μου τα παιχνίδια από το παράθυρο.
Κι αυτό γιατί ποτέ δεν με γέμιζαν και αποφάσισα
να είμαι ειλικρινής και μια φορά με την πάρτη μου.
Όποιος δεν με χωνεύει έχει απόλυτο δίκιο
και όποιον συμπαθώ είναι δυο φορές για σκότωμα.
Σε όποιον βλέπω κοινά μαζί μου έχει πρόβλημα.
Κάτι δεν πάει καλά και το πρώτο βήμα για την επίλυση του προβλήματος
είναι η αναγνώριση του. Προφανώς το οποίο είμαι εγώ.
Χάνω τον εαυτό μου καθημερινά στα χαλάσματα.
Προσπαθώ να βρω γαλήνη μα μάταια. Όλα γύρω μου σαθρά
και πρώτος και καλύτερος εγώ. Σάπιος ως στο κόκκαλο.
Ακουμπώ και χαράζω πορεία, όπου βαδίζω χαρίζω την σκόνη.
Απόψε σταμάτησα να περπατώ... και απλά...

γυρίζω σελίδα..

Ποιος είναι ο σκοπός;
Υποτίθεται πως παλεύω για να κάνω την ζωή μου καλύτερη έτσι δεν είναι;
Αν πάω να τραβηχτώ πιο ψηλά, πρέπει πρώτα να μάθω να πατώ πάνω σε κεφάλια.
Κάποιος άλλος πατάει στο δικό μου και πονάει τώρα εγώ θα κάνω το ίδιο;
Δεν έχω καλή ισορροπία θα τσακιστώ
και πρέπει να μάθω να κοιμάμαι τα βράδια πιο βρώμικος.
Η ταξική ανέλιξη είναι ο σκοπός;
Και εγώ ακόμη είμαι μικρός για αυτό φωνάζω;
Αύριο αν καταφέρω να βγάλω λεφτά θα μπορώ ακόμη να μιλώ;
Ο δρόμος προς την επιτυχία είναι μονόδρομος και συνώνυμο της εκμετάλλευσης.
Κάποτε έτρωγα ξύλο από τα αφεντικά και τώρα θα γυρίσω εγώ να εκμεταλλευτώ;
Αλλά θέλω και εγώ να ζήσω, κουράστηκα να μην μπορώ να ονειρευτώ.
Βρες μου μια λύση. Αύριο θα βαδίζω στο μέλλον πιο βρώμικος.
Κανείς δεν ήταν ποτέ εκεί για να με σταματήσει.
Απόψε σταμάτησα να ελπίζω... και απλά...

γυρίζω σελίδα...

υ.γ.
Όλα είναι μάταια, αλλά μην το λες παραέξω.

Σάββατο, 26 Μαΐου 2012

Λοβοτομή

          Είναι μπρος γκρεμός και πίσω εκμετάλλευση. Είναι όλα επιλογές τελικά, έτσι δεν είναι; Σε τι διαφέρει ο συνειδητοποιημένος εκμεταλλευτής με τον εκμεταλλευτή που αναγκάζεται να εκμεταλλεύεται για να επιζήσει; Το αναρχόμετρο τι λέει; Ποιόν εκτελούμε σύντροφοι; Αντιπαθώ τα αφεντικά, αλλά ξέρω πως εν τέλει, αν θέλω να επιβιώσω πρέπει και εγώ να γίνω ένα από αυτά. Κάθε ανέλιξη στο καπιταλιστικό σύστημα είναι συνώνυμο της εκμετάλλευσης. Άλλο ένα βράδυ που καίω το κεφάλι μου. Γαμώ την ταξική συνείδηση μου.

         Πφφφ, έξω βρέχει -γαμώ το Χριστό του- και παίρνω τηλέφωνα τους φίλους μου να βγω να αράξουμε. Μα μετά κατάλαβα, πως δεν ψήνομαι εν τέλει να αράξω με άνθρωπο. Σάββατο βράδυ κι εγώ θα κάθομαι να του μιλάω για καπιταλισμούς και για εσωτερικές αναζητήσεις. Τι μου φταίει ο κόσμος που εγώ είμαι ανάποδος. Κανονικά έπρεπε χρόνια τώρα να είχα συμβιβαστεί και να είχα λεφτά, θα είχα το κεφάλι μου τουλάχιστον ήσυχο. Λοβοτομή... Πουφ, ακολουθεί χαμόγελο αποβλάκωσης. :)

          Μπλα, μπλα, μπλα... Συνεχίζω να μιλάω και να μιλάω χωρίς να ακούσω. Εγώ ξέρω τα πάντα στην τελική. Νιώθω ζωντανός μονάχα όταν βρίσκομαι σε μια σκηνή και ερμηνεύω. Γεννημένος ηθοποιός. Έχω ανάγκη το κοινό και κάπου να μιλήσω. Έχω ανάγκη να με πιάσουν μετά όλοι τους και να τους γνωρίσω, να νιώθω ότι υπάρχω ανάμεσα τους και δεν με γράψαν στ'αρχίδια τους.

"Παιδιά με ψυχολογικά. Μιάου!"

          Βαριά νοήματα, θα πάω να πάρω μια coca-cola και θα βάλω διπλό πάγκο να με ταρακουνήσουν οι φυσαλίδες. Ουυυ, φυσαλίδες... Άλλο ένα βράδυ θεωρώ πως όλα είναι μάταια και πρώτα από όλα η θεώρηση μου.

Τέλος.

Παρασκευή, 25 Μαΐου 2012

Τα νέα μου Vol. I

Χχμμ... Καλησπέρα.

          Σχεδόν μας έπιασε Ιούνιος και ακόμη δεν έχω αξιωθεί να τελειώνω με το "Ξένος στην Ρώμη Ι". Στην αρχή λίγο η δουλειά, λίγο τα λεφτά που δεν παίζουν. Τώρα λίγο τα ψυχολογικά, πάντα υπάρχει μια μαλακία να σε κρατάει πίσω. Σε δουλειά να βρίσκετε το κεφάλι σου δηλαδή και να καίγεται χωρίς λόγο. Για όσους το περιμένουν ξεκαθαρίζω ότι δεν το ξέχασα και ότι κρατάω το λόγο μου. Γράφω συχνά κομμάτια, οπότε αν καταφέρω να βάλω σε μια τάξη το κεφάλι μου θα δοθεί αρκετό υλικό προς τα έξω. Ενημερωτικά για όσους ενδιαφέρονται, συζητάω και σχεδιάζω ένα live πριν την κυκλοφορία του "Ξένος στην Ρώμη I", όπου θα παίξω και το demo. Επίσης έχω στα σκαριά για να βγάλω προς τα έξω αυτήν την περίοδο 2-3 σκόρπια κομμάτια. Μετά από αυτά ξεκινάω και παίρνω πιο ζεστά το "Ξένος στην Ρώμη I". Τα χειρότερα έπονται.

Απ'τα υπόγεια της Ρώμης με μισος και οργή.

Δευτέρα, 14 Μαΐου 2012

Κυνηγάω λάμψεις

Έχω στο σώμα μου μια τρύπα για να βάζετε κέρματα,
να ανεβαίνουν τα παιδιά των τεράτων επάνω μου και να τα πηγαίνω βόλτες,
στα ίδια βρωμερά στενάκια που ξέρασα την ψυχή μου κάπου στο 2004.
Στο δίπλα στενό ακούμε γέλια, γελάνε τα παιδιά,
τα ίδια παιδιά που με χτυπάγανε στο σχολείο.
Τα ίδια παιδιά που με σπρώξαν απ'την ταράτσα
για να έχω σήμερα ένα γαμημένο ραγισμένο κρανίο.

Η θλίψη θαμπώνει τα χρώματα γύρω μου...

Στο μουντό και ασπρόμαυρο ορίζοντα βλέπω κάτι λάμψεις.
Άλλες φορές τρεμοσβήνουν, άλλες φορές πεθαίνουν πριν τις ακουμπήσω
και τις χειρότερες τις σκοτώνω μόλις τις πιάσω. Κάλπικες!!
Καλέ μου φίλε μου έλειψες,
κι έλαμπες σαν το πιο φωτεινό αστέρι στο σκοτάδι μέρα μεσημέρι.
Μα μόλις σε χαιρέτησα, χαράκωνα την μάσκα σου σε κάθε μου συλλαβή.
Δάκρυζα κάθε φορά που απάνταγα και έκρυβα κάθε μου θλίψη για το προσωπείο σου.
Γύρισα το πρόσωπο μου στο κενό ορίζοντα
και μια λάμψη πετάχτηκε κάποια χιλιόμετρα μακριά,
κι έτρεχα να την πιάσω, και βρήκα τον πατέρα μου.
Δεν ξέρει πόσο μου έχει λείψει.
Άπλωσα τα χέρια μου να τον πάρω αγκαλιά,
αλλά έγινε στάχτη σαν έκλεισα τα χέρια μου.
Μαμά ελπίζω να φωτίσεις γρήγορα κάπου γιατί νιώθω μόνος.
Νιώθω πολύ μόνος. Ένιωθα και θα νιώθω μόνος.
Μάλλον γιατί, πάντα ήμουνα μόνος.

Λυγίζω και πέφτω στο χώμα απ'τό βάρος.
Τράβα και σφύρα στο τέρας πως τέλειωσαν τα κέρματα,
ζήτα του 5 ευρώ για να σου πουλήσω την ψυχή μου τυπωμένη.
Σήμερα θα φάω μήπως κι αύριο φτάσω το φως.

Κυνηγάω λάμψεις.

Πέμπτη, 3 Μαΐου 2012

Εμπόλεμη ζώνη

          Βρισκόμαστε σε μια εμπόλεμη ζώνη. Τα πλάνα και τα σχέδια που τόσα χρόνια είχανε βάλει μπροστά, έρχονται εις πέρας. Ο κόσμος καταστρέφεται και κάποιοι πλουτίζουν. Η ηλιθιότητα των πολλών, εκμηδενίζει κάθε έξυπνη σκέψη στους χώρους συγκέντρωσης. Η κοινωνικές μειονότητες σκέψης, στην προσπάθεια τους να ενταχθούν και να μην πεινάσουν, παραδίδουν τα όπλα και συμβιβάζονται με συναισθήματα ανίας και απόγνωσης. Πάνω από όλα η σαθρή μας επιβίωση. Μιζέρια. Κάπου εκεί βρισκόμαστε σήμερα.

          Το rap είναι η έκφραση μου και η αντιπρόταση μου σε ότι με πνίγει. Είναι ο λόγος μου και τα συναισθήματα μου. Με ενοχλεί όποιος κάνει rap και δεν έχει λόγο. Με ενοχλεί όποιος κάνει rap και το χρησιμοποιεί καπιταλιστικά, φτιάχνοντας το για συγκεκριμένα συμφέροντα και target groups(και αν με νιώθεις εδώ παίρνει πολύ κόσμο η μπάλα για τον απαριθμήσω). Πάρα πόλυς κόσμος του κύκλου λοιπόν, εκμεταλλεύεται στο έπακρο την οφθαλμοφανής σκατά οικονομική κατάσταση για την προσωπική του προβολή. Πως αλλιώς εξηγείς την αύξηση των -και καλά- πολιτικοποιημένων ραπάδων, λες και βγαίνουν από γαμημένο εργοστάσιο. Κοινότυπες απόψεις και καλά αντί-συστηματικές. Οργή και μίσος, θλίψη, απόγνωση και φραπές. Όλα σε ένα και συμφέρει. Μου θυμίζουν τα μεγάλο-καθάρματα που σου γλείφουνε 2 μήνες τον πούτσο για ένα ψήφο, ώστε να μπορούν να σε παρτουζώνουν 4 χρόνια συνεχόμενα. Εδώ μπαίνεις εσύ, ο μαλάκας, που προφανώς το ευχαριστιέσαι και πράττεις ανάλογα. Έτσι και οι rappers σήμερα. Δημαγωγοί, σου γλείφουν τ'αρχίδια για να τους στηρίξεις και να ικανοποιήσουν τα κομπλεξικά τους συναισθήματα, μπας και φανούν (οι πιο άρρωστοι), ή απλά για να βγάλουν λεφτά (οι λογικοί καπιταλιστές της κατάστασης.). Τώρα ξάφνου θυμήθηκαν όλοι ότι όλα είναι σκατά και φταίει το σύστημα για αυτό, μέχρι χτες μίλαγαν για χόρτα και styles και τώρα ξάφνου πολιτικοποιήθηκαν με μικροαστικές και δεξιές προκαταλήψεις. Rappers που πολιτικοποιηθήκανε από το "παραμύθι" τον FF.C. ή απλά rappers που κατάλαβαν ότι αυτό πουλάει αυτή την περίοδο; Βλέπε τις πολιτικές συνεντεύξεις που έδωσε ο κάθε ποζεράς/ανάπηρος στο THHF, υπάρχουν στο youtube. Είναι βιντεοσκοπημένη η βλακεία τους. Κάνε ένα διάλειμμα και απόλαυσε το δράμα, τσέκαρε τους και περιμένω να σχολιάσουμε παρέα. Έτοιμος; Ψσςς, πολιτικοποίηση. Σήμερα γαμώ το σύστημα και αύριο γαμώ mcs. Πάντως, είσαι ακόμη κοντά στο κεντρικό σου θέμα. Ότι γαμάς. Αυτό δεν σηκώνει αμφισβήτηση, σαθρέ απολιτίκ, ψευτοεπαναστάτη, ραπά μου.

          Να ξέρεις πάντα, ότι η βλακεία υποκλίνεται στην βλακεία, κι αφού όλοι αυτοί οι βλάκες έχουνε ένα κάρο ζώα να τους χειροκροτάνε, όταν από την μια κράζουν mcs για το style και από την άλλη κράζουν το σύστημα, δημιουργούν και καλλιεργούν μια νοοτροπία "αντισυστηματική", χωρίς στόχο και κατεύθυνση, με αποτέλεσμα τα άτομα αυτά να είναι πολιτικά εύθραυστα σε παραστρατήματα. Δηλαδή να συνδυάσουν αργότερα την αναρχία με την ναρκωκουλτούρα, την πολιτική παρέμβαση με την καταστροφή και την "αλητεία" ή να επηρεαστούν από πιο "ψαγμένους" καραγκιόζηδες -βλέπε Αρτέμη- και να το γυρίσουν στον εθνοσοσιαλισμό ή πατριδοκαυλισμό. Οπότε όπως καταλαβαίνεις όχι μόνο καλό δεν γίνετε που προβάλλονται στην μάζα όλα αυτά τα πουλημένα και σαθρά σκουπίδια, αλλά μόνο καταστροφή είναι. Η πολιτικοποίηση χρειάζεται και συνείδηση, διότι η ημιμάθεια είναι χειρότερη από την αμάθεια. Η σκέψη είναι όπλο και αυτοί το μπουκώνουν, πυροβόλα και θα σου ανατιναχτεί το κεφάλι. Παίζουν καλά τον ρόλο τους εξυπηρετώντας το σύστημα, κάθε προσπάθεια πολιτικού rap πνίγεται από αυτές τις μαϊμούδες του τσίρκου. Χορεύτε άλλο λίγο σε πολιτικούς ρυθμούς μπας και πάρετε και σεις καμιά μπανάνα. Άλλωστε από χιλιόμετρα πάντα φαινόταν ο σκοπός σας.

          Κάπου εδώ μπαίνει ο ρόλος μου και γιατί δεν με βλέπεις πουθενά. Γιατί δεν χωνεύω κανέναν και γιατί δεν γουστάρω να ενταχθώ στους κύκλους τους. Αρνούμαι να παίζω με καραγκιόζηδες. Αρνούμαι να κάνω δημόσιες σχέσεις και να γλύφω αρχίδια. Ψώνιο για προβολή είχα στα 15 μου. Μεγαλώσαμε πια και έχουμε βάλει μυαλό. Δεν ψάχνω προβολή, ούτε αποδοχή, δεν ψάχνω να ηγηθώ. Ωριμάσαμε. Ούτε ψάχνω μαλάκες να με πληρώνουνε. Μέχρι κάποιος να μου αποδείξει ότι είναι αθώος για μένα είναι ένοχος, οπότε ο επόμενος rapper που θα μου έρθει να μου μιλήσει και να με προσεγγίσει, ας έχει αποδείξει με τις πράξεις του τον πολιτικό του λόγο και ταυτότητα ή τουλάχιστον να έχει την ικανότητα να τον εκφράσει σωστά και όχι με γενικολογίες.

          Έγραψα πολλά και κάπου έχασα το θέμα. Όλοι γαμιέστε και δεν μιλάω με ονόματα γιατί δεν έχω εξαιρέσεις. Είπα όλοι, πάρ'το προσωπικά.

Δευτέρα, 23 Απριλίου 2012

Σκέψεις

          Βασικά, νιώθω αρκετά μόνος, αλλά το τελευταίο πράγμα που θα έκανα θα ήταν να σου μιλήσω. Με κουράζεις και με εκνευρίζεις απίστευτα. Έχω βαρεθεί να παριστάνω τον μεγαλύτερο και τον πιο ώριμο ενώ δεν είμαι. Δεν μπορώ να κουβεντιάζω με έναν άνθρωπο και να νιώθω το συναίσθημα της νοητικής υπεροχής. Όπου και να διαφωνήσουμε θα έχω δίκιο και τα επιχειρήματα για να το στηρίξω. Με εκνευρίζει αυτό, διότι με κρατάει πίσω. Αν μπορούσες να με εκμηδενίζεις κάθε φορά που μιλάμε ή έστω να μου έβαζες έντονα ζιζάνια ότι αυτά που λέω δεν ισχύουν, τότε το κεφάλι μου θα έκανε διπλές στροφές να βρει τι παίζει και θα γινόμουν καλύτερος. Τώρα απλά το μυαλό μου αράζει στον καναπέ και βλέπει τηλεόραση, το ίδιο γαμημένο ιδεολογικό πρόγραμμα. Σε λίγα χρόνια αν συνεχίσω να συναναστρέφομαι με ανθρώπους που δεν έχουν να μου πουν πράγματα, αλλά περιμένουν να ακούσουν, περιμένουν τον ηγέτη, όταν με το καλό βρεθεί αυτός που έψαχνα για να τραβηχτούμε μπροστά, θα είμαι ήδη πολύ στενόμυαλος για να τον πιάσω. Κάτι πρέπει να κάνω.

Σάββατο, 14 Απριλίου 2012

Μετανάστευση και επανάσταση

          Σήμερα βροχή. Εξήμισι ώρα στο πόδι. Στις επτά, δουλειά στο χωράφι. Επτάμισι, μούσκεμα και βουτηγμένος στην λάσπη, χώματα και κακό. Παρακαλάς τον πούστη το θεό, μπας και βγάλει ήλιο αλλά μάταια. Καλύτερα να δουλεύεις με τον ήλιο κατακούτελα, παρά με την βροχή στα πόδια σου. Κουβάλημα στις λάσπες, γλίστρημα και τούμπες. Βασανίζεσαι οχτώ ώρες την ημέρα για 25 ευρώ. Εμένα μου φτάνουν για να επιβιώσω και είμαι πλήρως συμβιβασμένος στην ιδέα ότι δεν έχω ζωή. Οπότε είναι σειρά σου να κάνεις επανάσταση. Κοιτά πόσο ωραίο είναι να σου πετάνε το μπαλάκι.

"...Σώστε το περιβάλον μόνοι σας, τραβάτε γαμηθείτε αν δεν τα καταφέρετε. Να πεθάνετε όλοι, δεν με νοιάζει τίποτα..." 

          Κατά καιρούς μιλάω με ξεχασμένα άτομα στους κύκλους μου περί πολιτικής. Ότι πιο αστείο θα μπορούσα να κουβεντιάσω, γνωρίζω. Ο καθένας ακόμη λέει το μακρύ του και το κοντό του. Η εργατική τάξη πρέπει να ξεσηκωθεί, πρέπει να κάνει, πρέπει να ράνει και να προπαγανδίζουμε στους χώρους εργασίας. Οι μετανάστες δεν είναι πρόβλημα. Οι μετανάστες είναι αδέρφια μας και όλα τα υπόλοιπα γραφικά. Εγώ προσωπικά, δεν έχω αδέρφια, ούτε συντρόφους και επειδή τα έχετε κάνει όλα πουτάνα στο κεφάλι σας. Ο μετανάστης δεν φοράει φωτοστέφανο, ίσα ίσα που φοράει και ένα μανδύα αμορφωσιάς στην πλειοψηφία του, που τον καθιστά δέκα φορές πιο επικίνδυνο από τον αντίστοιχο βλάκα αυτόχθονα. Διότι δεν γνωρίζει την γλώσσα για να επικοινωνήσει και να υπάρχει ελπίδα ανέλιξης μορφωτικού επιπέδου. Οπότε η δράση του θα παραμείνει αντί-επαναστατική όντας κάργα λούμπεν προλεταριάτο. Έχω ζήσει τους μετανάστες εκ τον έσω και έχω φάει πολλές μέρες από την ζωή μου δουλεύοντας σε σκατοδουλειές μαζί τους. Απάνθρωπα ωράρια και συνθήκες εργασίας. Μαύρη εργασία και γίνετε όλο και πιο μαύρη όσο βαράει κατακούτελα ο ήλιος ενώ κουβαλάς σαν το ζώο. Οπότε μην βιαστείς να μου βάλεις ταμπελίτσα, έχω μοιραστεί φαγητό και νερό με βρώμικους "παράνομους" ανθρώπους που θα σιχαινόσουν να κάτσεις και να φας μαζί τους, μικροαστέ επαναστάτη.

          Αν περιμένουμε να αποκτήσουν ταξική συνείδηση οι μετανάστες και να ενταχθούν κοινωνικά, ώστε να μπορέσει να γίνει η επανάσταση, άρχισε να κλαις από τώρα. Ο άλλος μου λέει, "Προπαγανδίζεις καθόλου στην δουλειά σου;". Ναι σίγουρα, ανάμεσα στα "Εγώ πάω εδώ" και στο "Εσύ αυτό πάρε" συνοδευόμενο από απλή νοηματική, σίγουρα χωράει και η εξής παράγραφος στο λεξιλόγιο του συντρόφου Πακιστανού. "Πρέπει να καταλάβεις ότι ο καπιταλισμός είναι ένα σύστημα εκμετάλλευσης και όσο υπάρχει, θα υπάρχουν εκμεταλλευτές και εκμεταλλευόμενοι. Δεν είναι σωστό και ηθικό να πατάς πάνω στους συνανθρώπους σου για την κοινωνική σου ανέλιξη και την οικονομική σου υπεροχή. Δεν θα πρεπε να βάζεις το προσωπικό σου όφελος πιο πάνω από τους άλλους, αλλά να κοιτάς τον συνάνθρωπο σου με σεβασμό και αλληλεγγύη, ώστε να χτίσετε μαζί μια καλύτερη κοινωνία από την κοινωνία εκμετάλλευσης που ζούμε. Σιγά σιγά, πρέπει να οργανωθούμε και να απαιτήσουμε τουλάχιστον ασφάλιση. Κάποια ένσημα για να μπορούμε να εξασφαλίσουμε έστω και αυτό το ταλαίπωρο ταμείο ανεργίας. Λίγη αξιοπρέπεια ρε παιδιά, μας γαμήσανε. Να βγάλουμε μια αντιπροσωπεία και να κουβεντιάσουμε με το αφεντικό αφού έχουμε ξεκαθαρίσει τα αιτήματα μας. Αν δεν γίνουν δεκτά θα προχωρήσουμε σε απεργία και σαμποτάζ στην παραγωγή." Ααα... Μια μικρή σημείωση, είναι λαθρομετανάστες. Υπό την έννοια ότι δεν έχουν χαρτιά για να είναι στην χώρα όπως ορίζουν οι νόμοι, άρα δεν μπορούν να ασφαλιστούν.

          Φαντάσου τώρα, να προσπαθούσα να ειρωνευτώ κιόλας την όλη κατάσταση και να υπερέβαλα, πόσο περισσότερο εξωπραγματικό θα φαινόταν. Οπότε ο επόμενος που θα έρθει να μου πει να προπαγανδίσω στους χώρους εργασίας και ότι οι μετανάστες δεν είναι πρόβλημα, να κατασκευάσει έναν αυτόματο μεταφραστή σε σχήμα ντουντούκας και να το μοιράσει σε κάθε χώρο εργασίας, ώστε η προέλευση και η γλώσσα πλέον να μην παίζει κανένα απόλυτος ρόλο. Μέχρι τότε οι μετανάστες είναι πρόβλημα, γιατί θα είναι μέρος του κοινωνικού συνόλου που θα υποθάλψουν την επανάσταση (όταν με το καλό γίνει (λέμε και καμιά μαλακία που και που να περάσει η ώρα)). Άλλωστε αν δεν βλέπεις ότι οι μετανάστες δεν ήρθαν εδώ για να πεθάνουν, μπας και χτίσουν την αταξική κοινωνία, αλλά για να εκμεταλλευτούν τις καλύτερες συνθήκες διαβίωσης και την αγορά εργασίας για την οικονομική τους επιβίωση/ανάπτυξη από τις πιο απάνθρωπες συνθήκες του τόπου τους, είσαι ένα ακόμη βήμα πιο κοντά στην απέραντη ανθρώπινη βλακεία. Σιγά μην κάτσει να πεθάνει ο Μπαγκλαντέζος για να σου κάνει εσένα αταξική κοινωνία που ονειρεύεσαι στην Ελλάδα, για να γαμάς χίπησες και να πίνεις μπάφους όλη μέρα και να χαίρεσαι. Ταραμά, εε ταραμά. Τράβα φτιάξε καμιά τζίβα σε καμιά παραλία ουρακοτάγκε. Μαλάκα εξεγερμένε.

"...Πάλι καλά που υπάρχει η επανάσταση και δεν θα κλείσουν ποτέ τα τσιπουράδικα..."

          Τραβάει πολύ, αλλά και πολλά το θέμα. Το αστείο είναι ότι υπάρχει ο τρομονόμος στους πολιτικούς χώρους. Τρομάζεις να πεις την άποψη σου καθαρά και ανοιχτά, ενώ ο συλλογισμός σου είναι ουσιαστικά να βρεις μια λύση και έναν συντομότερο δρόμο στην επίτευξη του κοινού σας στόχου -που είναι η αταξική κοινωνία/κομμουνισμός, όπως θέλω τουλάχιστον να πιστεύω- είτε τον πετύχεις με Έλληνες, είτε με Πακιστανούς, είτε με Αλβανούς, είτε με εξωγήινους. Διότι, αν εκφράσεις οποιαδήποτε αντίρρηση ή ερώτηση σχετικά με ένα θέμα ταμπού -όπως είναι το μεταναστευτικό- εκτός πολιτικής ορθότητας, κινδυνεύεις να σε αποκαλέσουν με το καλημέρα, φασίστα, δεξιό, χρυσό αυγό και ξέρω γω τι άλλο. Μου θύμισαν την έκθεση στο σχολείο που μας καλούσαν να γράψουμε έκθεση για την παράδοση, κι όταν έκραξα στην έκθεση μου την αστεία για μένα ύπαρξη της και ότι καλλιεργεί συνειδήσεις εθνικιστικές και ρατσιστικές με τον τρόπο που γίνετε (και αυτό την καθιστά επικίνδυνη και μπλα-μπλα-μπλα... με τα επιχειρήματα μου), με μηδένισαν. Δυστυχώς για μένα, έχω ακόμη τις απόψεις μου και δεν τις κρύβω.

          Τέσσσσππαα. Πολύ το κούρασα και κουράστηκα. Φαντάζομαι τώρα εγώ θα είμαι ένας εργάτης πουλημένος, εχθρός της τάξης μου, που δεν ξέρει τι λέει και τι του γίνετε, σωστά; Ή είμαι δεξιός, καργιόλης φασίστας. Δεν γαμιέται. Πιο παλιά δεν έκανα πράγματα γιατί δεν είχα λεφτά, τώρα δεν έχω ούτε χρόνο, ούτε λεφτά, αλλά ούτε και όρεξη για να κάνω πράγματα. Αναρωτιέμαι εν τέλει, τι είναι καλύτερο, άνεργος ή να δουλεύεις; Η λύση είναι μια κλασικά, να γίνει επανάσταση. Όταν με το καλό ενδιαφερθεί όλος ο υπόλοιπος κόσμος και την ξεκινήσει, κι αστός να είμαι αρκετά κωλόφαρδος και να έχω καταφέρει να γίνω θα συμμετάσχω και πάλι σαν "εχθρός της τάξης μου". Όπως συμμετέχω και τώρα στους κοινωνικούς αγώνες.

"...Ακόμη ένα βράδυ κενό, κλεισμένος στο κλουβί. Περιμένω μια αλλαγή καλή ή κακή να μου δώσει ζωή..."

          Σήμερα πληρώθηκα. Περίεργο συναίσθημα να κρατάς πολύτιμα χαρτονομίσματα με λασπωμένα χέρια. Γεμάτος χώματα και ιδρώτα, ηλιοκαμένος και κουρασμένος απέναντι στο "λευκό" και "καθαρό" αφεντικό. Πήρα τα λεφτά με ένα δειλό συναίσθημα λες και δεν μου ανήκαν και σχόλασα. Γύρισα σπίτι, έκανα ένα μπάνιο και κάθισα να σκεφτώ. Κάτι δεν μου κάθεται καλά.

          Η αναγνώριση του προβλήματος είναι η αρχή της επίλυσης του. Οι μετανάστες είναι πρόβλημα και καλά θα κάνει το κίνημα να το δεχτεί σιγά σιγά, μπας και προτείνει μια σοβαρή και ανθρώπινη λύση. Πριν η Ευρωπαϊκή Ένωση και το κράτος, μας εφαρμόσει τις δικές τους απάνθρωπες λύσεις. Τώρα φτιάχνουν στρατόπεδα συγκέντρωσης για τους μετανάστες, σε λίγα χρόνια θα είναι για όσους σκέφτονται. Σκεφτείτε όσο προλαβαίνετε, αργότερα θα απαγορεύεται.

Κυριακή, 8 Απριλίου 2012

Κατρακύλα

          Το κατρακύλα ηχογραφήθηκε το 2011. Είχα ανεβεί πάνω στα Γιάννενα για ένα δικαστήριο και εφόσον πέφταν κοντά τα γενέθλια μου, είπα να μείνω για λίγο. Με φιλοξένησε ο Πίπης, όπου σπίτι του ηχογραφήθηκε και το κομμάτι. Συγκεκριμένα έφτιαξα το κατρακύλα, με σκοπό να είναι το κομμάτι που θα έδινα προς τα έξω για την επέτειο της Ρώμης. Έτσι το έδειξα στην κολεκτίβα και τους είπα τις σκέψεις μου και τι θα κάνω. Πήρα μια θερμή απάντηση από τον gadfly και μου ζήτησε να γράψει αυτός το δεύτερο κουπλέ και εν τέλει να το φτιάξουμε όλοι παρέα. Έτσι αντί να βγάλω το κατρακύλα, ηχογράφησα το κουπλέ μου στο χρονικό της ανίας και το έβγαλα προς τα έξω. Ένα από τα πολλά πεταμένα κομμάτια της Ρώμης.

          Πάμε στο σήμερα που το δίνω προς τα έξω, σαν ένα ακόμη σκόρπιο κομμάτι. Έτσι και αλλιώς, εφόσον πλέον δεν είμαι στην κολεκτίβα, ακόμα ένα χαμένο και ξεχασμένο κομμάτι μου έγινε. Πάρτε το να πάει στο διάολο και αυτό. Το beat είναι του Τρελογικού και τα scratch από το σφάλμα. Η κατρακύλα είναι ένα κομμάτι διαχωρισμού από όλη την υπόλοιπη σαπίλα που μας περιβάλλει στην πολιτική και μουσική σκηνή. Είναι το δικό μου άντε γαμήσου.


Μην μου μιλάς περαστηκέ, δεν σε γουστάρω ρε!
Κινούμε από συνήθεια στα ίδια μονοπάτια με
τον κάθε βλάκα. Για όσους με πήρανε στην πλάκα,
θα σπάσω τα κεφάλια σας για κάθε σας ατάκα.
Αηδιάζω με τα μούτρα σας και το κάθε σας βήμα.
Ντρέπομαι όταν σας συναντώ στο τμήμα.
Ντρέπομαι όταν μπερδεύουν την φάτσα μου με την ράτσα σας.
Χωμένος για αντίσταση κι εσείς μέσα απ'τά ντράγκια σας.
Ναρκω-κουλτούρα, γαμώ την ώρα που σας πότισαν με τζούρα.
Ήσασταν ζώα από την κούνια.
Σας έπεισαν πως είναι cool να μην σκέφτεσαι,
αλλά να κάνεις ότι, για το κεφάλι σου ταρακούνα.
Αυτοσκοπός κι αυτοπραγμάτωση σου, η εμφάνιση σου.
Το "αναρχοστύλ" σου, στην γαμημένη ζωή σου.
Κανε ότι θες, μα όταν μιλάς πρώτα θα ξέρεις,
γιατί ότι λες χρεώνεσαι, μπάσταρδε άντε γαμήσου!
Γαμήδια, μπερδέψατε τον κόσμο ότι το κίνημα ισούται
με μπάχαλα άνεργα κι αργόσχολα μαλακιστήρια.
Εναλακτίλα, κι όποιος έμπλεξε μαζί σας
βυθίστηκε μέσα στην ατέρμονη σας κατρακύλα.
Γαμώ τα χάπια που παίρνεις για να τριπάρεις στην κατάντια σου,
πληρώντας απ'τά λεφτά της μάνας σου.
Αλήτη! Εξαιτίας σας δεν βγαίνω από το σπίτι.
Φοβάμαι μην με δουν με σας και μου φλωρέψει η φήμη.
Κατρακυλώντας λοιπόν, σου ρίχνω μια να πας στο διάολο.
Έκοψα με τα ζώα κάθε διάλογο.
Ποτέ μου δεν σας πήρα σοβαρά, ούτε το κοινό σας.
Σε κάθε live κατέβαζα αγίους και τον Χριστό σας.
Ακόμα προκαλώ, έχεις πρόβλημα βρώμα;
Κατάγομαι απ'τής Ρώμης τον καπνό, τα δακρυγόνα.
Κι ακόμα εδώ! Ακόμα εδώ! Ακόμα! Ακόμα!
Ακόμα το ίδιο μίασμα με το βρώμικο στόμα.

Τρίτη, 3 Απριλίου 2012

το μίασμα

          Το μίασμα σας γράφει στ'αρχίδια του. Το μίασμα δεν έχει συναισθήματα για κανέναν. Το μίασμα δεν νοιάζεται για όσους δεν νοιάζονται. Το μίασμα γαμά το Χριστό σου. Το μίασμα δεν δίνει αξία στην ανθρώπινη ζωή. Το μίασμα αγαπά το μίσος του. Το μίασμα είναι κομπλέ. Το μίασμα δεν νοιάζεται για ότι λες και για ότι σκέφτεσαι. Αν σκέφτεσαι. Το μίασμα είναι ελεύθερο πνεύμα, στενεμένο και οριοθετημένο από τις ανασφάλειες του. Το μίασμα είναι εντάξει με αυτό. Το μίασμα πέρασε πολλά. Το μίασμα δεν έχει φίλους. Το μίασμα είναι μωβ. Το μίασμα παίρνει ηρεμιστικά. Το μίασμα έκανε απόπειρα αυτοκτονίας σε μικρή ηλικία. Το μίασμα φοβάται τα ύψη και το σκοτάδι. Το μίασμα έχει μισό ραγισμένο κρανίο. Το μίασμα μεγάλωσε στο περιθώριο. Το μίασμα λέει πολλά ψέμματα, μα πιο πολλές αλήθειες. Μην εμπιστεύεσαι το μίασμα. Το μίασμα είναι μυθομανής. Το μίασμα δεν αγαπά τους ανθρώπους. Το μίασμα έχει χαμηλή αυτοπεποίθηση και κρίση ταυτότητας. Το μίασμα είναι παρανοϊκός. Το μίασμα έκανε διάφορα ναρκωτικά. Το μίασμα έχει κλειστεί δυο χρόνια σε κέντρο αποτοξίνωσης. Το μίασμα δεν θέλει φίλους. Το μίασμα έχει χρόνια μανιοκατάθλιψη. Το μίασμα μεγάλωσε υπό περιορισμό. Το μίασμα δεν γνώρισε γονείς. Το μίασμα είναι αντιπαθητικός. Το μίασμα είναι εκκεντρικός. Το μίασμα δεν σε χωνεύει. Το μίασμα θέλει το κακό σου. Το μίασμα έχει πολλά ψυχολογικά. Το μίασμα βαδίζει μόνος. Το μίασμα σιχαίνεται τον κόσμο. Το μίασμα δεν είμαι εγώ. Εσύ είσαι το μίασμα.

Δευτέρα, 26 Μαρτίου 2012

Μπα

Ψάχνω μια καλή αρχή για να σου γράψω.
Ακόμη ένα βράδυ κενό, κλεισμένος στο κλουβί.
Περιμένω μια αλλαγή καλή ή κακή να μου δώσει ζωή.
Τι κάνεις εσύ; Ακόμα αποτυχημένος, ψάχνεις το νόημα;
Δεν βαριέσαι περαστηκέ, κι εγώ μια από τα ίδια.
Ακόμα γράφω στιχάκια και τα φυλάω σαν χρυσάφι στο χαζοκούτι μου.
Δηλαδή, τίποτα απολύτως δεν κάνω.
Ακόμα ψάχνω να φτιάχνω ένα πλάνο, μα χάνω καιρό,
σ'ένα δωμάτιο κενό, κλεισμένος και ενώ
είναι το μέλλον φρικτό, ακολουθώ, ψυχρή ζωή, μοναχική,
ακόμη δεν έχω επαφή με τον κόσμο αυτό.
Κατά καιρούς παιδιά με πιάνουνε και μου λένε,
για το πόσο ταλέντο είμαι και το πόσο το χαραμίζω.
Θαρρώ πως τίποτα παραπάνω από την αφάνεια δεν αξίζω,
την αγάπη του κόσμου αυτού ευχάριστα στην χαρίζω.
Τα πάντα είναι μάταια, υπενθυμίζω.

Απέναντι μου έχω την αντανάκλαση του προσωπείου μου
της σαθρής αυτής μάσκας οργής που φορώ και θαρρώ,
πως εγώ την φοβάμαι πιο πολύ από τον καθένα σαν ξεσπώ.
Κανόνας πρώτος.
Μείνε μακριά μου, σεβάσου την ελευθερία μου να σε σιχαίνομαι.
Βλέπεις, άτομα του περιθωρίου δεν έχουνε κάτι να χάσουν.
Έχω πιάσει ήδη πολύ πάτο για να μπορέσω να σηκωθώ.
Δυστυχώς, εξακολουθώ εθισμένο να με κρατώ ζωντανό.
Επιβιώνω σαν μια ακόμη κατσαρίδα στην πόλη. Μολύνοντας.
Μολύνω ότι ακουμπώ και σε μολύνω σαν σου μιλώ.
Ελπίζω να εξαπλώνω τον ιό και μονο που γύρω τον κόσμο κοιτώ.
Η μόλυνση είναι το μίσος που με μπολιάσατε σαν ήμουν μικρό.
Είναι χαζό ότι παρόλο που αγαπώ τόσο πολύ, χρόνια το κρύβω.

Οι δάσκαλοι μίλαγαν για προβληματική συμπεριφορά,
μάλλον ναρκωτικά είναι εφηβεία.
Η γειτόνισσα έβλεπε μελανιές και μίλαγε για κακοποίηση.
Πάντα ο καθένας έλεγε την μπούρδα του.
Αν με ρώταγαν εμένα, θα έλεγα να πάτε όλοι στο διάολο.
Ο κόσμος σας βρωμάει αποσύνθεση
και κάθε επίθεση στο σύστημα είναι η πιο υπέροχη μου σύνθεση.
Όποιος δεν έχει πρόβλημα στον κόσμο που ζούμε έχει πρόβλημα σοβαρό.
Σκέψου το...
Γράφω που και που και κάνα στίχο καλό.
Μετράω πολλούς φίλους λιγότερους και πιο πολλούς ονειροβάτες.
Άτομα που μοιραζόμουν κάποτε κοινούς στόχους και θέλω.
Μην τους παρεξηγείς, εγώ άλλαξα και δεν με ενδιαφέρει κανείς και κανένας.
Πάντα πρέπει να υπάρχει και ένας κακός,
απλώς ελπίζω σε αυτό το παραμύθι να είμαι ο "cool" αντί-ήρωας.
Τώρα θα γράψω και μια ρίμα εσκεμμένα.
Μπα...

Κυριακή, 11 Μαρτίου 2012

Ψυχεδελικός εμετός

          Έπιασε Μάρτιος. Έχω τρεις βδομάδες κλεισμένος στο κλουβί κι ούτε που το κατάλαβα. Λες και ο κόσμος έχει σταματήσει να γυρνάει. Βασικά νιώθω σαν να μην με ενδιαφέρει τίποτα και κανένας, μα έρχονται οι στίχοι μου πάντα βιαστικοί να με βγάλουν ψεύτη. Η πιο συχνή ερώτηση που μου κάνω είναι αν θα πρεπε. Κατά καιρούς, φίλοι προσπαθούν να με βγάλουν έξω, αλλά δεν παίζει σάλιο. Τελικά τσοντάρουν και τα καταφέρνουν. Είχα να κουβεντιάσω καμιά βδομάδα με άνθρωπο και τελικά η ανθρώπινη επικοινωνία γαμάει. Σου γυρνάει το κεφάλι χωρίς μιλιά, σκέφτεσαι περισσότερο. Παρόλα αυτά, δεν ψήνομαι και για τρελές κουβέντες. Μακάρι να μου βγαίναν. Η πολύ σκέψη ακονίζει το μυαλό και κάπου με τρύπησα. Λίγη παρέα θα μου πεις, φτιάχνει την διάθεση. Χμμ, τόσα χρόνια περπατώ αναμεσά σας κι ακόμη μόνος νιώθω. Τι λέγαμε; Ααα, ναι! Για το κομμάτι. Το beat είναι του Graouzel. Εεε, ηχορύπανση είναι. Περαιτέρω μπλα-μπλα στον υπόνομο. Εγώ δεν ξέρω και πολλά, είμαι κουρασμένος και δουλεύω αύριο. Γάμησε με.


GRAOUZEL

Εμετίλα, μουντίλα, γεύεσαι την σκατίλα.
Αφήνεσαι αφομοιώνεις όλη την σαπίλα.
Αηδία, να μπω στον χώρο σας σιχαίνομαι.
Κοντά είμαι στην φωτιά, όμως δεν καίγομαι.
Ο καθένας κάνει τις επιλογές του.
Δικιά του η ζωή, αν την θέλει σάπια κι άδεια
δεν μου καίγεται καρφί. Πεταμένε!
Μην 'ρθείς να μου μιλήσεις,
με την τρύπια σου κατάσταση μόνο θέλω να παίξω.
Σε δουλεύω και νιώθω σαν παιδί
και νομίζεις πως μου έδωσες μια ηλίθια ηδονή.
Ανθρωπάκι αδύναμο, χωρίς κόπο σε πατώ.
Δεν ξέρω αν στην κοινωνία μου σε θέλω νεκρό ή ζωντανό.
Είναι σκληρό, όπως σκληρή είναι κι η ώρα που εσύ δίνεις
στον κάθε μπουρζουά.
Γνωρίζεις πως σε θέλει στο μαύρο σου το χάλι;
Όσο παρτάρεις κάνει πάρτι με την μίζερη ύπαρξη σου.
Μην μου δικαιολογείσαι είπα είναι επιλογή σου.
Παλεύουμε να ρίξουμε το σύστημα, είναι μάταιο.
Κοινωνικά κομμάτια πνίγονται μέσα στην άβυσσο.
Θέλεις να ξεφύγεις, όμως δεν θες να καταρρίψεις
την πραγματικότητα που ζεις όταν νηφάλιος αντικρίζεις.
Γαμημένε!!
Γαμιέσαι όσο κάποιοι γαμάνε όλους εμάς.
Με αηδιάζεις σε σημείο να σιχαίνομαι εμένα
που κρατιέμαι στην ζωή για να εξελίξω μόνο εσένα.


ΤΟ ΜΙΑΣΜΑ

Εικοσιδύο χρόνια περπατώ ανάμεσα σας και καταπίνω
την μόλυνση που αναπαράγω με κάθε μου βλέμμα.
Παιδί αγκαλιασμένο από ψέμα.
Ο δαίμονας στην πόλη των αγγέλων.
Ψάχνω λεφτά να πιω ναρκωτικά μπας και επικοινωνήσω με το περιβάλλον μου.
Δεν καταλαβαίνω τι μου λέτε.
Συγγνώμη που είμαι νηφάλιος, αλλά το σπίτι μου έχει μπει υποθήκη
και δεν κάνω νταλαβέρια για να κουμπωθώ.
Ίσως τελικά να μην έχω τ'αρχίδια σας,
για να γίνω τόσο μεγάλο κι ανήθικο αρχίδι σαν και σας.
Χωρίζω την κοπελιά μου και φλερτάρω όπως παλιά με την πτώση.

Κουμπώνω ένα ηρεμιστικό κι αναρωτιέμαι για πιο λόγο αξίζει να ζω.
Κουράστηκα απ'το σαθρό κόσμο που ζω και κάθε εναλλακτικό καργιόλη
που ψηλαφίζει το κίνημα για να 'χει ένα status στην πόλη.
Ανύπαρκτα πιθήκια κρέμονται από τ'αρχίδια αναρχοπατεράδων σε καταλήψεις.
Είναι το νέο κίνημα αφεντικών.
Κανένας δεν έχει άποψη κανένας δεν έχει κρίση
και όσοι έχουνε κρίση πέραν από τα πεπατημένα βήματα και
το συγκεκριμένο λεξιλόγιο είναι παράξενοι αντικινηματικοί και φασίστες.
Σκάστε! Απαγορεύεται η σκέψη πέραν από ένα άλφα σε κύκλο.
Στενεμένα, οριοθετημένα, ελεύθερα μυαλά,
βάλτε μια κάνη στο κεφάλι σας και τραβάτε στο διάολο.
Ο καπιταλισμός είναι καλύτερο σύστημα απ'το να ζήσω κολεκτιβίστικα με σας.
Τουλάχιστον εδώ με γαμάνε οι εχθροί μου.

Δώστε μια τζούρα σύντροφοι αρχίζω να σκέφτομαι
κι είναι κρίμα που ζω ανάμεσα σας ν'αρχίσω να ντρέπομαι.
Βαρέθηκα να κλαίγομαι κι έχω ξεχάσει τα ηρεμιστικά σπίτι.
Χρόνια μανιοκατάθλιψη, αυτοκαταστροφή και θλίψη.
Θυμός και οργή, η ζωή όπως την έζησα και την ζω,
σαν το παιδί που είχε πολλά να πει κι ήθελε το καλό.
Τώρα δεν θέλω το καλό σας.
Θέλω να καταστρέψω ότι ζω και να γαμήσω το Χριστό σας.
Βαριά ορκισμένος εχθρός σας.
Αν γίνει επανάσταση θα βάλω βόμβα στο κίνημα για να σκοτώσω την καταστροφή της.
Ζωσμένος με εκρηκτικά, κουμπωμένος, με το απλανές μισοκοιμησμένο βλέμμα.
Θα πάρω αγκαλιά τον πρώτο επαναστάτη που θα δω
και θα σκορπίσω την επανάσταση του σε όλη την πόλη.

Ψυχεδέλεια.

Παρασκευή, 9 Μαρτίου 2012

Αντιεπαναστατικό παραλήρημα

Κινούμε γύρω από χάρτινες φάτσες, ψάχνω στήριγμα.
Κοιτώ καρφί, πλαστικά πρόσωπα με μάτια επίμονα.
Ζητώ χρόνια ένα αύριο καλύτερο από το σήμερα.
Μα τίποτα, ποτέ μου δεν θα ξανάζητήσω τίποτα ήρεμα.

Τσιτωμένος περπατώ μέσα στο σάπιο σας έλος.
Σ'ένα σύστημα αστικό που με θέλει γρανάζι στον οικονομικό του μηχανισμό.
Μιλώ γαμώ το Χριστό σου για τον καπιταλισμό.
Κι αν έχεις άγνωστες λέξεις τράβα να πάρεις λεξικό
δεν θα σου δώσω εγώ τον ορισμό.
Δεν έχω σκοπό να σε μορφώσω ανέκαθεν σε θεωρούσα ηλίθιο.
Έχω σκοπό να σε τσιτώσω ενάντια στον εχθρό που τουλάχιστον εγώ χρόνια τον ξέρω.
Άλλα το κεφάλι σου το ξερό έχει κολλήσει σ'ένα ψευτοαναρχικό
ή σ'ένα αντιεπαναστατικό κόμμα και καλά αριστερό, μα αστικό.
Που σε κυνηγάει να αγοράσεις κάνα και καλά ριζοσπαστικό σταλινικό περιοδικό
για την οικονομική του ενίσχυση.

Η αναρχόκομμουνιστική μου πούτσα είναι μικρή κι έτσι πήγα στρατό.
Έκανα ένα μεγάλο συμβιβασμό για καθαρά λόγο βιοποριστικό.
Μα δεν ανέχομαι κανένα ποζερά να με κρίνει
από την στιγμή που για αυτόν δεν έχει έρθει η σειρά του ακόμα εκείνη.
Φαντάζει λογικό ότι κι εμένα αρχίζει μου στρίβει.
Προβλέπω ότι σε δέκα χρόνια αν ζω θα αποτρελαθώ.
Θα γαμήσω το σπίτι σε κάθε "αναρχικό" που στιγματίζει το χώρο με τρόπο φασιστικό
ή αποσκοπεί στην προβολή του γαμημένου του εγώ.
Θες να τις βγάλουμε να τις μετρήσουμε; Η ιδεολογία μου είναι μεγαλύτερη.
Γαμώ το Χριστό σας απέχω από την βλακεία σας.
Τα επαναστατικά σου κηρύγματα πιτσιρικά βάλτα στον κώλο σου.
Πιάσε μια δουλειά ζήσε και εντάξου πρώτα σε μια τάξη μπας και σε πάρω σοβαρά.
Δες μια πως λειτουργεί το σύστημα που ζεις και ζω και θέλω να δω,
αν θα δρας όσο δρω εγώ, με ένα αφεντικό να σε γάμα από το πρωί μέχρι το απογευματινό,
χωρίς καλό μισθό και ρεπό από πρώτο πρόσωπο μαλάκες.

Άντε σου έδωσα κι ορισμό.

Πέμπτη, 1 Μαρτίου 2012

Κοινωνική επανένταξη

          Όλοι μου οι κύκλοι, από όσο θυμάμαι τον εαυτό μου, ήταν προβληματικά παιδιά. Παιδιά του περιθωρίου. Συνήθως από περίεργες οικογένειες, άσχημες σχολικές και παιδικές εμπειρίες. Άτομα κλειστά, λιγομίλητα και απομονωμένα. Κάπως έτσι ήμουνα και εγώ μικρός. Συνήθως αράζαμε κάπου εμείς και εμείς. Δεν ψηνόμασταν για τον τυπικό καργιόλη που θα πλησίαζε και δεν γουστάραμε πολλά πολλά με άλλους. Περνάμε τα πάντα πολύ σοβαρά και πιο σοβαρά τους εαυτούς μας.

          Είμαι σε μια ηλικία που κανονικά θα έπρεπε να κατεδαφίζω κτίρια και να ανατινάζω εκκλησίες στον ελεύθερο μου χρόνο. Σε μια ηλικία που κανονικά θα έπρεπε να παράγω κάτι και να είμαι σε κάτι καλός. Συγγνώμη που απογοητεύω το ανθρώπινο είδος, αλλά ούτε κάνω κάτι που γουστάρω, ούτε παράγω κάτι αξιοσημείωτο. Ήμουνα από τα παιδιά που πήραν πολύ σοβαρά τον ευατό τους και έτσι δεν τόλμησαν να κάνουν μαλακίες και να επωφεληθούν από αυτές. Η κριτική μου πάνω μου θα ήταν θανατηφόρα.

          Μπορώ να κάθομαι να γράφω για ώρες και να φιλοσοφώ ότι μαλακία μου ήρθε στον εγκέφαλο και να το ανάγω σε ιδεολογία. Μάλιστα, να το κάνω να φαίνεται και ψαγμένο. Πάντα όμως υπάρχει και ένα "αλλά". Μάλλον παίρνω τον κόσμο γύρω μου πολύ σοβαρά για να γράφω μαλακίες.

          Συνήθως όταν θες να κάνεις κάτι πολύ, σπάς το κεφάλι σου για να το πετύχεις. Το πετυχαίνεις, αλλά όχι ακριβώς όπως ήθελες. Έχεις άλλα αποτελέσματα και μετά σπας το κεφάλι σου για το τι μαλακία έγινε και πας από την αρχή. Φτάνεις σε ένα τέλμα και ξενερώνεις. Λες να πάει να γαμηθεί δεν το ξανά προσπαθώ και τσουπ, σου έρχεται. Πλέον δεν είσαι τόσο καυλωμένος και δεν παίρνεις πια τόσο σοβαρά τον εαυτό σου και βαριέσαι να κάτσεις να ασχοληθείς κι ιδιαίτερα.

          Τέσσσσπα. Ξεκινάω δουλειά από αύριο. Ποιος γαμεί τώρα τα demo, τις μουσικές και τις μαλακίες. Αυτά ας τα κάνουν οι rappers. Σπίτι, δουλειά, video games και πάλι video games να πάνε κάτω τα φαρμάκια. Ίσως να βρω και καμιά γκόμενα. Άντε γιατί πολύ σοβαρά με πήρα και έκλασα και δυο αρχίδια στο σύστημα. Η ζωή είναι πολύ μικρή κοίτα να την χαρείς μου λέγανε. Εγώ δεν έχω χαρεί στιγμή και προσπαθώ πολύ για αυτό. Ίσως να είμαι αχάριστος ή να παίρνω πάλι την κατάσταση πολύ σοβαρά. Αν ξέρεις το πως να γίνω ελαφρυντζής σφύρα το. Κουράστηκα από την προσπάθεια και ίσως όταν έρθει η χαρά να έχω ήδη ξενερώσει. Μάλλον πήρα και την ξενέρα πολύ σοβαρά.

Κοινωνική επανένταξη.

Τρίτη, 21 Φεβρουαρίου 2012

Η κοπέλα απ'το φούρνο

Δευτέρα.

- Καλημέρα πείτε μου... / - Καλημέρα, τι κάνεις;
- ερμμ... Καλά, τι θα θέλατε; / - ερμμ...μισό κιλό φόρμα θα ήθελα.
- Με σουσάμι ή χωρίς; / - Χωρίς.
- Κάτι άλλο; / - εε...και μια τυρόπιτα σφολιάτα.
- ένα λεπταάκι...
"..."
- εσύ όλα καλά;
"..."
-Ναι. 1.60 παρακαλώ. / - Ορίστε... Ευχαριστώ, να 'σαι καλά και καλά να περνάς.

- Καλημέρα, παρακαλώ;



Τρίτη.

- Καλημέρα, τι θα θέλατε; / - Καλημέρα, τι κάνεις;
- Καλά... τι να σας βάλω; 

- Μισό κιλό φόρμα θα ήθελα χωρίς σουσάμι και μια τυρόπιτα σφολιάτα.
- Ένα λεπτάκι...
"..."
- Τι νέα;
"..."
- Καλά... Ορίστε... 1.60 παρακαλώ. / - Ευχαριστώ πολύ και καλή σου μέρα.
- Επίσης... Καλημέρα, πείτε μου;



Τετάρτη.

- Καλημέρα. / - Γεια σου, καλημέρα.
- Τι θα θέλατε; / - Μισό κιλό φόρμα και μια τυρόπιτα.
- Με σουσάμι ή χωρίς; / - Χωρίς.
- Τυρόπιτα σφολιάτα; / - Ναι.. ναι... 1.60 έτσι;
- Ναι, ευχαριστώ... περιμένετε η απόδειξη σας.

- Ναι 'νταξή, έτσι κι αλλιώς... Δεν έχει ιδιαίτερη σημασία. Καλή σου μέρα.
- Γεια σας... Παρακαλώ πείτε μου;


Πέμπτη.


- Καλημέρα, τι κάνεις; / - Καλημέρα, τι θα θέλατε;
- Μισό κιλό φόρμα και μια τυρόπιτα. / - Χωρίς σουσάμι έτσι;
- Ναι, ναι... άντε με έμαθες. / - χάχα
- Και μην μου μιλάς στον πληθυντικό δεν υπάρχει λόγος.
- εερμ, είναι κανονισμός του καταστήματος.
- Τέσπα, Όλα καλά; / - Ναι, καλά είμαι. Πολύ δουλειά μόνο.
- Αφού υπάρχει... καλό είναι. / - Ναι..1.60 είναι.
- Ορίστε... ευχαριστώ πολύ και καλά να περνάς..

- Παρακαλώ τι θα θέλατε;



Παρασκευή.

- Καλημέρα. / - Καλημέρα.
- Μισό κιλό φόρμα και μια τυρόπιτα. / - Ένα λεπτάκι.
"..."
- Όλα καλά;
"..."
- Ναι, εσύ;
- Επιζώ. / - χάχα, τι να κάνεις..
- Ορίστε. να 'σαι καλά.
- Καλημέρα... παρακαλώ;



Σάββατο.


- Καλημέρα. / - Γεια σου, μισό κιλό;
- Ναι, ναι... και μια τυρόπιτα... Τι νέα; Όλα καλά; / - Κ
αλά, εδώ δουλειά.
- Πω, κάθε μέρα εδώ σε βλέπω, πόσες ώρες δουλεύεις;
- Άστα, ο φούρνος είναι μπόλικες ώρες.
"..."
- Τουλάχιστον μένεις κοντά;
- Ναι, ναι... Έχω μετακομίσει πρόσφατα στην γειτονιά και βολεύει.
- Ναι ρε συ... τι να κάνεις; / "..." / Οοορίστε... εσύ εδώ κοντά αράζεις;

- Ναι, εδώ γύρω... αν και δεν πολύ βγαίνω. / - Ααα, οκ... Τέσπα καλά να περνάς.
- Επίσης...

Σάββατο, 18 Φεβρουαρίου 2012

Τρεις τελίτσες

          Κανένας δεν ενδιαφέρεται για τίποτα, κι όταν λέω κανένας, περιλαμβάνω πλέον μέσα και τον εαυτό μου. Δεν προσπαθώ για κάποια αλλαγή και για κανένα. Πραγματικά, στ'αρχιδια μου. Δεν προσπαθώ, ούτε να βάλω μυαλό σε κανένα. Όχι, ούτε αποσκοπώ στο να κάνω κανένα ζώο άνθρωπο. Έχω πιο σοβαρές δουλειές να κάνω όπως να παίξω video games. Κάθε πολιτική μου δράση, γίνετε μόνο όταν γουστάρω, και ΑΝ γουστάρω. Δεν χρωστάω τίποτα και σε κανέναν. Να πάτε όλοι στο διάολο. Καμία στήριξη λοιπόν. Άλλωστε, ποτέ κανείς δεν ενδιαφέρθηκε να δώσει στήριξη. Περιλαμβάνω σε αυτό το "κανένας" και εμένα. Ψευδαισθήσεις δεν έχω για τίποτα. Δεν με ενδιαφέρουν ούτε οι ψευδαισθήσεις και φυσικά ούτε οι ψευδό-σκοποί για ένα καλύτερο μέλλον. Δεν υπάρχει τίποτα πέραν από το μαύρο ορίζοντα που ξετυλίγεται και καταπίνει τους Ρωμαίους. Πάρε ποπ κορν και άραξε μαζί μου.

          Σκαλωμένος με την αντίδραση από μικρός. Όχι, δεν γουστάρω τίποτα και δεν είμαι ευχαριστημένος με τίποτα. Είμαι πολύ μαλάκας και στ'αρχίδια μου κιόλας. Έχω ταλέντο στο να μπορώ να σας κρατήσω όλους από τ'αρχιδια, αλλά δεν είμαι αρκετά ανήθικος για να το κάνω. Μην έχεις ψευδαισθήσεις, όταν λέω ταλέντο δεν μιλάω για το ραπ. Το ραπ είναι προσωπικότητα και λογική σκέψη. Απλά μαθηματικά. Έχω το ταλέντο να μπορώ να μετρήσω τον κόσμο γύρω μου και να τον κατανοήσω. Απλά δεν ψήθηκα ποτέ να τον ακολουθήσω. Δυστυχώς, δεν είμαστε όλοι ίσοι ταξικά, αλλά ούτε καν νοητικά. Κάποιοι είναι γεννημένοι ηλίθιοι και αναπαράγουν την βλακεία τους καθημερινά, εξαιτίας τον προβαλλόμενων προτύπων και κοινωνικών στερεοτύπων σε κάθε τους συναναστροφή. Έτσι ο δέκτης βλακείας, γίνετε και πομπός. Το σύστημα λειτουργεί τέλεια. Τελεία.

          Καταργήθηκε το κατώτατο όριο μισθού άκουσα. Πάρτε τ'αρχίδια μου. Ο καπιταλισμός γαμάει. Μάλλον μας γαμάει. Εγώ έχω φάει από μικρός το καυλί και πλέον άπλα χαίρομαι που ενοχλείστε και εσείς. Τουλάχιστον, τώρα τον τρώμε παρέα. Την βρίσκω με το κλάμα σας γαμιόλια. Δεν ξέρω πως σας φάνηκε, αλλά δεν νομίζω ότι θα έπρεπε να μας ενδιαφέρει και ιδιαίτερα. Αν απαγορεύσουν το κάπνισμα ή την χρήση καφέ, ίσως να γίνει και επανάσταση. Όποιος μου πειράξει το facebook τον γάμισα. Μέχρι τότε έχουμε ελευθερίες. Καλά είναι. Οι τράπεζες, σας γλιτώνουν από τα λεφτά και τα σπίτια σας χαζούλιδες. Τι θέλατε; Να σας τα πάρουν οι κομμουνιστές; Ξέρουν αυτοί και καταργούν ότι απλά δεν πρόκειται να μας νοιάξει. Τι με νοιάζει μωρέ αν δεν έχω σπίτι. Τουλάχιστον, άμα δουλέψω αρκετά, θα μπορώ να πάρω ότι σπίτι γουστάρω, κι όχι την τρύπα που θα μου παρείχε το κράτος σε ένα κομμουνιστικό σύστημα. Έξυπνος συλλογισμός. Για αρχή τώρα μείνε στο νοίκι. Μετά, προτείνω να αρχίσεις από τώρα να μαζεύεις λεφτά για να πάρεις δεύτερο αμάξι, κι ας μην έχεις ούτε πρώτο ακόμη, μπετόβλακα. Καλά είναι ρε. Θα τα μαζέψεις κάποια στιγμή. Σιγά, τι 600 ευρώ, τι 200. Και με τα δυο ποσά επιζείς αν συγκατοικείς με τους γονείς σου ή σε στηρίζουν. Η ελληνική κοινότητα βασίζεται καθαρά στην στήριξη της οικογένειας. Μένουμε μέχρι τα 30 με την μαμά και τον μπαμπά ή μας τα χώνουν. Παράλληλα, ζούμε την φοιτητικούλα μας ζωούλα, έχουμε γνώση και γνώμη για τα πάντα και λέμε ο καθένας ότι μαλάκια του κατέβει δίχως σκέψη, επεξεργασία και κριτική. Ονειρευόμαστε τα πρότυπα που μας τάισαν χαζοαμερικάνικες κωμωδίες, ξεχνώντας πως εμείς παίζουμε χρόνια σε τραγωδία. Κατάλοιπο από την αρχαία Ελλάδα μάλλον.

          Πιστεύω ότι η γενιά μας, θα φάει όλο το γαμίση. Πρώτα όμως χασίσι. Αφού τον πίνουμε που τον πίνουμε, ας αράξουμε με φού κι ας την πιούμε για να ηρεμήσουμε. Λέω να δοκιμάσω χασισοκέικ. Όποιος έχει συνταγή ας την μοιραστεί, θα φανεί χρήσιμη στο άμεσο μέλλον. Ευχαριστώ τον κόσμο ολόκληρο για την ζωή που μου πλασάρανε στο πιάτο να φάω και με καταδίκασαν σε έναν αργό και βασανιστικό άνετο θάνατο. Για κλείσ-emo, μέσα στις υπόλοιπες μαλακίες που σκέφτομαι, ας πω και μια απορία. Έτσι να περάσει η ώρα ρε σύντροφε. Στην Ελλάδα πότε θα γίνει επανάσταση;

Τετάρτη, 8 Φεβρουαρίου 2012

Ωραία τα καταφέραμε

          Ωραία τα καταφέραμε, και λέω τα καταφέραμε χωρίς ουσιαστικά να έχω το γενικό μερίδιο ευθύνης, παρά μόνο γιατί δεν έχω ακόμα τ'αρχίδια να πάρω ένα όπλο και να αρχίζω να θερίζω όποιον καταραμένο δω μπροστά μου. Άλλωστε ο δρόμος της τρομοκρατίας είναι δυστυχώς ο μόνος ηθικός δρόμος. Οι κυβερνήσεις και τα μπάσταρδα που κυβερνάνε, πολιτικοί και τραπεζίτες, μεγάλο επιχειρήσεις και νόμιμοι μεγάλο-μαφιόζοι, κατάφεραν με την όμορφη συγκαταβατική και δεκτική στάση τον πολιτών, να φτιάξουν ένα τόσο απάνθρωπο σύστημα και να το εξελίζουν καθημερινά με νέους και πιο απάνθρωπους νόμους, ενισχύοντας τα συμφέροντα τους.

          Ο καπιταλισμός, υποτίθεται είναι ένα σύστημα το οποίο προάγει την ελευθερία. Για αυτό και στο σχολείο, μας το έμαθαν με το δεύτερο τόσο γλυκό ονοματάκι του, "ελεύθερη αγορά". Περίεργο θα μου πεις, γιατί να μην το γράψουν καπιταλισμό. Όντως, άλλωστε να σου παρέχουν ουσιαστική μόρφωση θέλουν και όχι να σε κατευθύνουν και να σε παραπλανήσουν. Περιττό να αναφέρω ότι παρουσιαζόταν σαν ο μόνος τρόπος οικονομικής διαχείρισης στην διοίκηση επιχειρήσεων. Έτσι είναι δέξου το και λειτούργησε το και όποιος δεν γουστάρει να πάει στη βόρεια Κορέα.

          Πίσω στο θέμα λοιπόν. Οι μεγάλο επιχειρηματίες-μαφιόζοι-αστοί-καπιταλιστές-αφεντικά ελέγχουν και τους ανήκουν τα εργαλεία σου (τα μέσα παραγωγής) και εσύ τα χρησιμοποιείς για να παράγεις τα προϊόντα τους και τις υπηρεσίες τους έναντι μιας μικρής αμοιβής, ο λεγόμενος μισθός σου. Το κέρδος του αφεντικού σου, δηλαδή το προϊόν που παράγεις, λέγεται υπεραξία. Όσα και να παίρνεις, μπροστά στο κέρδος που παράγεις, πάντα παίρνεις λίγα. Οι επιχειρηματίες δεν λειτουργούν για φιλανθρωπικούς σκοπούς, αλλά με βλέψεις για ωμό κέρδος από τα εργατικά χεράκια σου. Αν η σκέψη ότι ας πούμε η αξίνα που χρησιμοποιείς 10-12 ώρες την ημέρα και σκάβεις, ανήκει σε κάποιον και επειδή του ανήκει, από τις 100 πέτρες που έβγαλες θα πάρεις την 1 και τις 99 θα τις πάρει αυτός δεν σε ξινίζει και σου αρέσει κιόλας, υπάρχει ένα κουμπάκι επάνω τέρμα δεξιά σε σχήμα "x", είναι για τους μαλάκες, πατα το, ή μείνε να ακούσεις τις κατάρες μου γαμώχριστε.

          Ο άνθρωπος λοιπόν, κατάφερε να κλειστεί μέσα σε ένα καταναλωτικό καβούκι και να μην μπορεί πλέον να ξεφύγει, γιατί κανείς δεν είναι πλέον αυτόνομος. Δηλαδή ο καπιταλισμός σου λέει ότι άμα δεν γουστάρεις, να πας σε ένα βουνό και να ζήσεις μόνος σε μια σπηλιά (ή στην βόρεια Κορέα). Που φαντάσου, ακόμη και αυτή η ψευδαίσθηση επιλογής, δεν ισχύει. Από την στιγμή που είσαι πολίτης μιας χώρας, αν εξαφανιστείς μια μέρα με το έτσι θέλω, οποιαδήποτε καινούργια μαλακία που θα σκεφτούν να πληρώσεις οι αξιαγάπητες επιχειρήσεις και τα κεφάλαια που μας κυβερνούν, θα την χρωστάς, άρα θα πρέπει να πληρώσεις και οι επιχειρήσεις δεν αστειεύονται με τα λεφτά τους, τα θέλουν, πάρε και κατάλαβε. Το σύστημα είναι αρκετά καλά δομημένο ώστε όσοι δεν τους αρέσει ο χορός και δεν θέλουν να συμβιβαστούν, εντέλει να πεθάνουν της πείνας, ή να χορέψουν για να επιβιώσουν. Καταφέραμε να γεννιόμαστε χρεωμένοι και ελεγχόμενοι. Πολίτες-καταναλωτές αποξενωμένοι από τα κοινά, χωρίς πολύ σκέψη και πολλά πολλά, πάρα μόνο αρκετή για να αυξηθεί η παραγωγή. Δεν υπάρχει πλέον επικοινωνία ανάμεσα στους ανθρώπους. Περπατάω στο δρόμο και σαν χαιρετήσω κάποιον που δεν ξέρω, ή ξέρω και δεν με θυμάται, θα τρομάξει ή θα ξινίσει σαν να του χάλασα τον διαλογισμό. Όλοι φοβούνται ακόμη και τον ίσκιο τους. Έξω από το κλουβί σου νιώθεις ευάλωτος και μέσα σ'αυτό περιορισμένος. Κάθε πορεία αντίδρασης καταλήγει στο να έχουμε σπασμένα μούτρα και χημικά στο σωθικά μας, ακόμη και αν διαδηλώναμε με πανό "Μην πειράζετε τις γάτες, εμπρός για ένα καλύτερο μέλλον για τα αιλουροειδή" για κάποιο λόγο θα έπεφτε χημικό, λυσσαλέο ξύλο στους εγκληματίες και στα media θα έπαιζαν φωτογραφίες από γάτες κουκουλοφόρους-τρομοκράτες. Μιάου.

         Ωραία τα καταφέραμε λοιπόν. Σιγά σιγά ερχόταν η ώρα να παρατήσουμε την ζωή έξω από το σπίτι, η καινούργια μας βόλτα λέγετε περιήγηση και η ανθρώπινη επικοινωνία πλέον λέγετε msn/skype. Το διαδίκτυο δεν πρόλαβαν να το ελέγξουν όσο ήτανε νωρίς, και αναπτύχθηκε αρκετά ώστε να μην συμφέρει την άρχουσα τάξη. Ο άνθρωπος βρήκε μια διαφυγή και μια ελευθερία έκφρασής των απόψεων του μέσα στο internet και τον πιο σημαντικό ρόλο σε αυτό έπαιξε η ανωνυμία. Βλέπεις στο internet, είσαι όποιος και ότι γουστάρεις και λες ότι θες σε όποιον θες, όπως θες. Άραγε, πως θα το έκανες αυτό στο καφενείο της γειτονίας σου χωρίς να στιγματίστεις; Δυστυχώς χρειαζόμαστε τους πανηλίθιους, οπισθοδρομικούς, καραγκιόζηδες, συμπολίτες μας για να επιβιώσουμε. Πίσω στο θέμα. Το διαδίκτυο εξελίχτηκε επικίνδυνα. Τώρα προσπαθούν να φιμώσουν και την τελευταία διέξοδο του ανθρώπινου είδους, το internet. SOPA, PIPA , ACTA και λοιπές καταστροφικές συμφωνίες-νόμοι επιχειρήσεων για το προσωπικό τους όφελος βγαίνουν από την οθόνη σου με ένα γκλοπ και θα σε χτυπάνε τώρα και στο σπίτι σου. Γρήγορο delivery για κάθε καλό πελάτη. Ανεχτείτε τους όπως κάνετε τόσα χρόνια για τα πάντα. Τέρμα το internet όπως το ξερες και το ξερα. Τέρμα τα download, τέρμα το youtube, τέρμα η ελεύθερη διακίνηση ιδεών και η αληθινή πληροφόρηση που ουσιαστικά καλύπτεται από την ανωνυμία. Γιατί αν έγγραφα όλα αυτά με το ονοματεπώνυμο μου και τα διάβαζε το επόμενο αφεντικό μου, θα είχα σίγουρα ακόμη μια λιγότερη ευκαιρία να βγω από την ανεργία.

          Φαντάσου που φτάσαμε να μην μπορούμε να μιλήσουμε ή να εκφραστούμε με το φόβο ότι θα πεινάσουμε, θα μας κλείσουν φυλακή ή θα μας σκοτώσουν. Όσοι σκέφτονται είναι τρομοκράτες και όσοι μιλάνε επικίνδυνοι. Χμμ και μετά αποκαλούν τον κομμουνισμό ολοκληρωτικό καθεστώς.

Τετάρτη, 1 Φεβρουαρίου 2012

Βαριά ποίηση

Έλα να νιώσεις καλλιτέχνης λοιπόν,
πάρε τα αμάξι και πάμε κάπου ψηλά για να δω,
τα φώτα της πόλης να τρέμουν και να χαζεύω από το βουνό
την κρύα νύχτα και τον πιο ψυχρό κόσμο που ζω.

Μια παρέα, ξέρεις τώρα επιφανειακά κι είναι όλα ωραία.
Μιλάμε όλοι μεταξύ μας μια χαρά,
μα βγάζουμε τα μάτια ο ένας του άλλο στα κρυφά, στα μουλωχτά.
Καθένας βλέπεις λειτουργεί με τα δικά του μυαλά και τα δικά του όνειρα.
Βρώμικα, μίζερα και για άλλους πονηρά.
Λακωνικά, πάντα έξω από την πραγματικότητα,
παιδιά που άλλα ονειρεύονται λεφτά και άλλα απλά την λευτεριά.
Άντε καλά και αράζουμε όλοι παρέα, λες και έχουμε κοινά,
αλλά στην τελική λες να έχει σημασία,
σήμερα ζούμε μαζί και αύριο θα ζήσουμε γονατιστοί μια κηδεία.
Ακόμα όλα στο πρόγραμμα συνχώρα μου το στόμα,
μα βγάζει αλήθειες δεν ξέρεις που έμπλεξες που μπήκες
δεν άκουσες ποτέ μα είπες. Κακές, οι εγωιστικές είναι τόσο κακές συνήθειες.
Κι άλλο τσιγάρο, δεν μου λες πιωμένος θα στουκάρω;
Τιμόνι δεν ξέρω να πάρω. Μα να 'χει νόημα; Ας τσακιστούμε.
Στην τελική σκοπό δεν είχαμε να ζήσουμε γιατί τ'αργούμε;

Έλα να νιώσεις καλλιτέχνης λοιπόν,
πάρε τα αμάξι και πάμε κάπου ψηλά για να δω,
τα φώτα της πόλης να τρέμουν και να χαζεύω από το βουνό
την κρύα νύχτα και τον πιο ψυχρό κόσμο που ζω.