Τετάρτη, 30 Νοεμβρίου 2011

Ακούγοντας μουσική

          Τελευταία ακούω πολύ μουσική και αρχίζω και γουστάρω, είχα σταματήσει να ακούω μουσική. Πιο παλιά περιόριζα τον εαυτό μου, σκεφτόμουν τέρμα χαζά, σαν ραππάς, βλάκας δηλαδή. Άκουγα μια μουσική και σκεφτόμουν αν μπορώ να ραππάρω από πάνω. Αργότερα εξέλιξα την χαζή αυτή σκέψη του ραππά και πήγα στην άλλη χαζή σκέψη του beatmaker. Άκουγα samples όχι μουσική. Δηλαδή, αν κόβεται το τάδε σημείο και πως θα ακουγόταν με ένα beat, reverb και παραμόρφωση. Κλάσε με δηλαδή, από την μια πλάνη έσκαγα με τα μούτρα στην επόμενη.

          Τελικά αυτό που γουστάρω είναι το ραπ, ναι ξέρω έχω πρόβλημα. Κουρασμένος από την σαπίλα του ελληνικού ραπ, που δεν μπορώ, ούτε μπορούσα, να βρω τίποτα που να με γεμίζει και έτσι βολευόμουνα με μερικά μέτρια υποκατάστατα, έκανα το παραπάνω βήμα. Άφησα πίσω τις όποιες γλωσσολογικές δυσκολίες των Αγγλικών και πλάκωσα να ακούω ξένο. Διευκρίνηση, όχι τους μαλάκες, γιατί μαλάκες υπάρχουν παντού. Το μόνο κάλο είναι ότι στα Αγγλικά δεν καταλαβαίνω εύκολα το τι λένε χωρίς τους στίχους και δεν με εκνευρίζουν. Και ξαναλέω, όχι τους μαλάκες, ναι αυτούς τους μαλάκες που αντιγράφουν οι Έλληνες μαλάκες και γίναν εξίσου μαλάκες και πνιγήκαμε στην μαλακία όλων σας.

          Υπάρχουν γαμάτα κομμάτια εκεί έξω και γαμάτα συγκροτήματα. Κομμάτια που είναι ικανά αν αγαπάς το ραπ, να σου φτιάξει την μέρα ο ήχος τους. Σήμερα ξύπνησα και έβαλα "Atmosphere" το κομμάτι "like today". Ειλικρινά, μετά από πολύ καιρό χαμογέλασα, και τους ευχαριστώ για αυτό. Τους ένιωσα. Δεν ξέρω τι άλλο ήθελα να πω, αλλά το ραπ γαμάει. Είναι ένα μέσω, το οποίο ή θα σε κάνει άνθρωπο ή θα σε κάνει ράππερ.


:) ...Πρόσεξε τις πλάνες.  

Κυριακή, 20 Νοεμβρίου 2011

Απόλαυσε την πανσέληνο

Αμίλητος, κλεισμένος στο κλουβί μέρες, αξύριστος.
Αντίθετος με κάθε ρεύμα και τέρμα καχύποπτος.
Ανήθικος ήμουνα για πολλούς, για άλλους ο κίνδυνος,
για άλλους ηθικό πιστό σκυλί και ευσυγκίνητος.
Διάλεξε πρόσωπο να με χαρακτηρίσεις,
ψάξιμο, βλέμματα κινούν τις ύποπτες κίνησης.
Κι αν, με δεις σκυφτό να περπατώ, μην μου μιλήσεις.
Έχω τόσα στο κεφάλι μου για να μ'απασχολήσεις.

Χαμένους στους καπνούς απλώνω χέρια σε αδερφούς,
μέχρι να δεις κι αυτούς, απλά να μου γυρνάνε πλάτη.
Βοηθούσα τους πολλούς, αποκλεισμός, γέμισα εχθρούς,
ενώ κοβόμουνα για την δικιά τους πάρτη.
Και τώρα πάτημα, μέχρι το λαιμό απ'τό αφεντικό,
να λέω κι ευχαριστώ που έχω μια δουλειά για να τραφώ,
κι αυτό γιατί χωρίς αυτό, δεν θα μπορούσα να μιλώ,
θα 'χα χαθεί και ψυχικά μέσα στον καπιταλισμό.

Έμμονη ιδέα, μ'ακούνε τα παιδιά, δεν είναι ωραία.
Δεν περνάει η πουτάνα η μέρα χωρίς παρέα.
Δέσε την θέα και πρόσεξε καλά να μην σου φύγει.
Μείναμε λίγοι, απόλαυσε την πανσέληνο.

Παρασκευή, 18 Νοεμβρίου 2011

Μετρώντας ζωή

          Κλεισμένος στο δωμάτιο, ένας δυνατός καθημερινός τσακωμός τονώνει το νευρικό σύστημα. Τρέμουλο, ταχυπαλμία, κόκκινο πρόσωπο και κλεισμένη φωνή. Ενδείξεις ότι ακόμα έχω δυνατό και ζωντανό οργανισμό, μα φυλακισμένο σε τέσσερις τοίχους. Μετρούσα χρόνια από τότε που πάτησα το πόδι μου εδώ. Από τα δώδεκα μέχρι τα δεκαοχτώ που θα σηκωνόμουν να φύγω. Ακόμα εδώ, και είμαι εικοσιένα. Το μέτρημα είχε χωριστεί βέβαια σε υποκατηγορίες και συνεχίστηκε και μετά τον στόχο του, αφού ποτέ δεν εκπληρώθηκε.

          Μετρούσα μήνες στο σχολείο για το καλοκαίρι, αλλά κάθε καλοκαίρι σκατά πέρναγα και μετρούσα βδομάδες για τον χειμώνα και κάθε χειμώνα αναπολούσα το λιγότερο σκατά που πέρναγα το καλοκαίρι. Ξέρω θα μου πεις "πολύ μιζέρια ρε, σιγά τι πέρασες;". Κατανοώ, πολύ πιθανόν περίπου ότι πέρασες και συ. Λίγο πάνω, λίγο κάτω. Φαντάσου τότε είχαμε και λεφτά. Πάντα όμως έχει σημασία πόσο μπορεί να σε στιγματίσει κάτι και εμένα με στιγμάτισαν πολλοί και πολύ.

          Όταν τελείωνα με το σχολείο μετρούσα μήνες για τις πανελλήνιες και απ'το πολύ μέτρημα είχα ξεχάσει ότι έπρεπε να διαβάσω κιόλας. Όταν αποφάσισα να ξαναδώσω, μετρούσα μήνες για να φύγω από το κλουβί και να έρθω Γιάννενα, τελικά κατέληξα Αθήνα. Τότε μετρούσα μέρες μέχρι να έρθει το Σάββατο μπας και δω τον gadfly ή τον Πλανήτη και τον Ανέμη που ίσως να περνάγανε να τους φιλοξενήσω. Πνιγόμουν στην μοναξιά. Όταν έφυγα και από την Αθήνα, μετρούσα μέρες για να έρθω Γιάννενα και όταν ήρθα μετρούσα μέρες για να φύγω, αγανακτισμένος με έντονα συναισθήματα θλίψης και οργής. Εκεί ήμουνα πιο μόνος από ποτέ, αφού φαντάσου είχα και κόσμο γύρω μου. Τότε είναι που ίσως να ένιωθα πιο πολύ από ποτέ τα κομμάτια που παίξαμε στην παρουσίαση δίσκου. Από το σπίτι του Χάρη, στο σπίτι του Τζόνι, στο σπίτι της Ρίτσας, κρύο και βροχή. Ένιωσα τι πάει να πει ξένος.

          Μετά το σπάσιμο της Ρώμης, μετρούσα βδομάδες απογοήτευσης πριν μπω στρατό και με το που πάτησα το πόδι μου μέσα, μετρούσα μέρες. 273 και σήμερα μέχρι να ξαναζήσω. Κάθε μια πιο βαρετή, πιο άχρηστη και πιο μίζερη από την άλλη και αν δεν ήταν όλα αυτά ήταν απλά εφιάλτης. Δεν θα ξεχάσω ποτέ τους κομπλεξικούς και τα βασανιστήρια που κάνουν λόγο της μικρής εξουσίας που έτυχε να πάρουν στα χέρια τους, τα γαμημένα εθνίκια στις ειδικές δυνάμεις. Βγάλτε όλα τα κόμπλεξ σας πάνω μου, ότι και να κανείς ακόμα θα σε πολύ πιο άρρωστος από μένα. Εν τέλει νίκησα και είμαι το απόβλητο. Αν είχα πριν δέκα λόγους να τους θέλω νεκρούς, τώρα έχω άλλους 274. Έναν για κάθε μέρα.

          Ήρθε η στιγμή και έγινα πολίτης και πάλι. Όλοι χαιρόντουσαν, επιτέλους θα επιστρέφανε σπίτι. Κερνάγανε, τραγουδάγανε, χορεύανε, μιλάγανε στο τηλέφωνο με την γκόμενα. Εγώ πάλι είχα μια τεράστια απογοήτευση και απελπισία. Βλέπεις εγώ δεν έχω κάτι πίσω να με περιμένει να το πιάσω και να ζήσω. Εγώ δεν έχω σπίτι, δεν έχω αμάξι, δεν έχω δίπλωμα, ούτε πτυχίο, δεν έχω λεφτά πίσω μου, ούτε οι γονείς μου και πρέπει κάτι να κάνω, όχι μόνο για μένα αλλά κι για αυτούς. Εγώ έξω βρήκα χάος, βρήκα πόλεμο, βρήκα απόγνωση. Εγώ εδώ έχω τρέξιμο, διάβασμα αγγελιών, ψάξιμο και ξαναψάξιμο μπας και βρω μια ότι νά'ναι δουλειά. Άρχισαν πάλι οι ημικρανίες.

          Τώρα μετράω βδομάδες μέχρι να φύγω από το κλουβί, ποτέ δεν ένιωσα ότι έχω σπίτι, ήμουνα πάντα ξένος και πάντα φιλοξενούμενος. Η μάνα μου αναρωτιέται ακόμα, πως νιώθω άνετα να γυρνάω από πόλη σε πόλη και από σπίτι σε σπίτι τόσα χρόνια. Ποτέ δεν κατάλαβε ότι ούτε στο σπίτι της νιώθω άνετα. Στίχοι από το "Εις θάνατον" τσιμπάνε το μυαλό μου με ανανεωμένες ημερομηνίες.

"Νοέμβρης του 2011, είμαι ακόμα χωρίς γη, χωρίς πατρίδα, χωρίς ένα μέρος να μπορώ να αποκαλώ σπίτι. Έφτιαξα τον δικό μου κόσμο, μακριά από τον δικό σας. Είμαι ακόμα ένα απόβλητο σου κοινωνία..."

Το μέτρημα συνεχίζεται.

Σάββατο, 12 Νοεμβρίου 2011

Βάζοντας ταμπέλες

          Χωρίς να το κουράζω με προλόγους και μαλακίες. Έκανα ένα test, περί πολιτικής κατευθύνσεως και θέλω να το μοιραστώ με όσα άτομα μπαίνουν εδώ μέσα, επειδή μου άρεσαν οι ερωτήσεις. Προτείνω να το κάνουν και να ποστάρουν τι βγήκαν. Όσοι δεν έχουν λογαριασμό, βάλτε ένα υποτυπώδες όνομα. Παραθέτω link για το test και στην συνέχεια τα δικά μου αποτελέσματα.

Βάζοντας ταμπέλες λοιπόν: You are a Trotskyist.



Παρασκευή, 11 Νοεμβρίου 2011

Project00: Ρώμη

         
          Η Ρώμη αποτελείται από το σφάλμα και το μίασμα. Δημιουργήθηκε αρχές με μέσα του 2008 και έβγαλε προς τα έξω την πρώτη ολοκληρωμένη δουλειά της στα τέλη του 2010, τον ομώνυμο δίσκο "Ρώμη". Μέχρι τότε προς τα έξω είχαμε βγάλει μόνο ένα ακυκλοφόρητο κομμάτι την “Κατάρα”. Όπως το είχε χαρακτηρίσει ένα παλικάρι, το "δέκατο τρίτο" κομμάτι της Ρώμης. Ανήλικοι τότε στο μυαλό και πωρωμένοι μέχρι αηδίας όταν φτιάχναμε το δίσκο, αλλά μέχρι να βγει προς τα έξω νιώθαμε και οι δυο τριάντα χρονών και κουρασμένοι. Ο δίσκος τέλειωσε, διαλύθηκε και ξαναχτίστηκε από την αρχή δυο φορές. Τελικά αποφασίσαμε να μας κάνει ο Ανδρείκελος μίξη και mastering και μπήκαμε στο studio "Ήχοτρον". Τέλος, κόπηκε σε λίγα αντίτυπα με την βοήθεια της "Gasmask Media" και διακινήθηκε χέρι με χέρι και με λίγες αντικαταβολές με μικρό αντίτιμο.

          Αυστηρά κοινωνικοπολιτικό ραπ, αυτό που λένε έξω, "Conscious rap". Δώδεκα κομμάτια, όλα (για μας) ένα κι ένα και επιλεγμένα για συγκεκριμένους λόγους στην συγκεκριμένη σειρά που τα τοποθετήσαμε. Πολύ δουλεμένος από πλευρά μας δηλαδή και με πολύ αγάπη και σεβασμό, για αυτό και προτιμήσαμε να το διακινήσουμε πρόσωπο με πρόσωπο. Δεκαεξασέλιδο booklet με όλους τους στίχους, δυο κείμενα και τέσσερις φωτογραφίες, ευχαριστίες, χαιρετισμούς και επικοινωνία.

          Για τον δίσκο έγιναν πολλές κουβέντες και πολλά σχέδια, πολύ κάψιμο. Συνδιαμόρφωση ιδεών και ανάπτυξη κοινωνικών σχέσεων σαν ένα. Με τους τσακωμούς μας και όλα, πάντα στο πρόγραμμα. Όμορφες αναμνήσεις και όμορφες εποχές. Βλέπεις σχεδιάζαμε να κάνουμε πολλά με αυτόν τον δίσκο, αλλά δυστυχώς μείναν στην μέση. Κρατώ τα όμορφα, κανε το ίδιο. Η Ρώμη συνεχίζει να καίγεται.

"Φτιάξαμε έναν δίσκο διαμάντι μόνο από λάσπη"
            Έγινε πρόσφατα μια δισκοκριτική για την Ρώμη. Ευχαριστώ το παιδί για το ενδιαφέρον και την στήριξη. Παραθέτω link. 

Σάββατο, 5 Νοεμβρίου 2011

Μια ακόμη δόση ποζεριάς

          Όλα προχωράνε τόσο γρήγορα. Χρόνια μετράω και σπαταλάω στο γύρω γύρω. Αναρωτιέμαι αν ότι έπραξα ποτέ, άξιζε πραγματικά τον κόπο. Κουράστηκα πολύ και για πολλά, βέβαια ποτέ δεν άκουσα ένα μπράβο για αυτά. Συνήθως με πετάγανε έξω από τα ίδια μου τα δημιουργήματα για να πάρουν αυτοί ένα μπράβο παραπάνω πατώντας πάνω μου. Δεν γαμιέται, ποτέ δεν έκανα κάτι για το κέρδος. Εκτός αυτού, το να επιζητώ επιβράβευση είναι μια μορφή πουλήματος. Αλληλεγγύη αδέρφια, βουλιάζουμε.

          Χαμένες λέξεις και σκέψεις, κι αν επιζητάς βαθύτερες εσωτερικές αναζητήσεις ή μάλλον, πιο κατανοητές, έπεσες σε λάθος παραμυθά. Εγώ ξέρω λίγες ιστορίες και τις αναμασάω, βάζω την σάλτσα μου και κάθε φορά σου μοιάζει λίγο διαφορετική, αλλά απλά είναι η ίδια από μια άλλη οπτική. Έχω μάθει να βλέπω από πολλών τα μάτια. Το απρόσωπο πρόσωπο με τις χίλιες μάσκες. Φιλιά στο προσωπείο και στα παιδιά που χαρήκαμε πέντε γεμάτα χρόνια πτώσης.

          Βαριά και ανάμικτα συναισθήματα κατρακυλάνε. Ξέρω ουσιαστικά δεν έχω κάτι να πω, ίσως για αυτό να λέω πολλά και δεν καταλαβαίνεις τίποτα. Είναι σαν ένα κομμάτι του Foxmoor. Όταν δεν πιάνεις πολλά, δεν είσαι εσύ ο χαζός, απλά αυτός δεν λέει τίποτα. Τώρα αρχίζεις και βλέπεις πιο καθαρά. Το ενοχικό σύνδρομο σε τυφλώνει. Να ξέρεις ότι ποτέ δεν είσαι εσύ ο τρελός, οι άλλοι είναι μέχρι να σου αποδείξουν το αντίθετο.

          Είχα πάρα πολλά να πω αλλά ουσιαστικά τίποτα. Μια ακόμη δόση "ποζεριάς" θα λέγανε καλοθελητές. Η απλά μια δόση απογοήτευσης. Χαμένος κάπου στα συναισθήματα και στις σκέψεις μου. Αν ψήνεσαι για καφέ σφύρα. Αρκεί να τον πάρουμε στο χέρι και να αράξουμε κάπου που να βλέπω μάσκες να πηγαινοέρχονται.