Τετάρτη, 26 Οκτωβρίου 2011

Αποτυχημένη ποιήση

Σήκωσε τα χέρια σου. Άφησα κάπου κοντά στα σύννεφα, κάθε ελπίδα που είχα για αλλαγή. Μη φοβάσαι και σήκωσε τα. Εσύ μπορείς να τις πιάσεις, άλλωστε πλέον κινείσαι πιο άνετα στα σύννεφα με την “αντισφιξιογόνα μάσκα" που σου χάρισαν. Αποτυχημένη ποιήση. Μπάτσοι και λοιπά σκυλιά με ανακρίνουν με το που με ανταμώνουν, ανάλογα την διάθεση που έχω για ειρωνεία.

«Γκούχου-γκούχου. Μπράβο. Καλή δουλειά.»
«Δεν σου άρεσε ΡΕ; ΓΙΑΤΙ ΕΓΩ ΚΑΥΛΩΣΑ!!»
«Το φαντάζομαι. Δεν περίμενα και κάτι καλύτερο.»
«ΣΤΑΜΑΤΑ!!  ΑΚΙΝΗΤΟΣ!! Ειρωνεύεσαι; ΕΙΣΑΙ ΕΞΥΠΝΟΣ; Ταυτότητα!! Έχεις;»
«Μάλιστα. Ορίστε.»
«Τα χέρια πίσω απ’το κεφάλι και κάτω»
«Μπράβο, τον πιάσατε τον κακό, εσείς και ο Superman.»
«Συνεχίζεις ΡΕ; Τι ήθελες να τους αφήσουμε να κάψουν τον κόσμο; Είσαι και φαντάρος… Εγώ νόμιζα ότι είμαστε παρέα. Λάθος μέρα διάλεξες να βγεις έξω φίλε.»
«...»

Και εδώ η βλακεία απλά νικάει, όπως κάθε ισχυρός εχθρός, απλά με δυο κουβέντες.

Μια από τις νύχτες που πνίγομαι στον κόκκινο καπνό. Εγώ και άλλα χαμένα κορμιά τριγυρνάμε στους δρόμους και κουβεντιάζουμε για τα ψυχολογικά μας ή για κάποια “τέλος πάντων” αλλαγή. Άσε με να σου πω την αλήθεια, γιατί όλοι σας πιστεύεται μαλακίες. Κανείς δεν με ρώτησε και έτσι ποτέ δεν μίλησα. Μα αφού τώρα με ρωτάς και επιμένεις, θα σου τρίψω την αλήθεια στα μούτρα. Όσο και να με στεναχωρεί να γκρεμίζω ανθρώπους, που θα ‘πρεπε να χτίζουμε παρέα. Κρίμα για μένα, κρίμα για σένα, για αυτόν και για όλους μας. Συνήθως τα ψυχολογικά, μας νικάνε, είναι η αντίστοιχη βλακεία στους έξυπνους ανθρώπους.

Ένα δάκρυ κοσμεί το πρόσωπο μου. Όχι, δεν κλαίω πια, αυτά τα ‘κόψα. Απλά με όλα αυτά που βλέπω, τρίβω συχνά τα μάτια μου και έτσι η καταρροή είναι αναπόφευκτη. Βλέπεις έχω πολύ τρέξιμο κάθε βράδυ για να φτάσω σπίτι. Κάν'το και συ και θα με καταλάβεις, αν δεν με έπιασες. Δυο ηρεμιστικά. Κλείνω τα μάτια. Ελπίζω να κοιμηθώ γρήγορα μα να ξυπνήσω στην ώρα μου για το χάπι.

Παρασκευή, 21 Οκτωβρίου 2011

Νεκρή γωνία

          Βγάλτε όλοι σας το σκασμό. Έχω κουραστεί να κ­όβομαι για όλους και στο τέλος να προσπαθούν να μου βγουν και από πάνω. Γαμιέστε ρε, είστε γαμώχριστοι και πιο ψεύτικοι από τα πλαστικά φαγητά που σιχαίνεστε, αλλά καταναλώνετε ανεξέλεγκτα, στην βρώμικη ζωή που χτίσατε με τα ίδια σας γαμημένα χέρια.

          Ψευτό-ιδεολόγοι και ποζεράδες περιτριγυρίζουν κάθε συζήτηση με απώτερο σκοπό την γαμημένη τους αυτοπροβολή. Δεν με νοιάζει αν είσαι ψαγμένος ρε, πόσο μάλλον αν το παίζεις ψαγμένος μιας και αυτή είναι η μεγαλύτερη αλήθεια. Δεν είσαι ηγέτης και ούτε θα γίνεις όσο πιστεύεις ότι έχεις τα προσόντα. Θες να κατευθύνεις; Ίσως να καταφέρεις να κατευθύνεις μια κουλτουρό-ποζερό-γκόμενα, να της τρώς τα λεφτά αλλά μέχρι εκεί, γιατί και αυτήν θα την σέρνουν ίδιες ανασφάλειες που σε σέρνουν και σένα στο να την σέρνεις. Πλέον σε βλέπω μόνο να φθήνεις, στην φθήνια σου. Μαλάκες, νομίζετε ότι υπερέχετε ενώ είστε πιο βρώμικοι και από τους ποζεροραπάδες που κράζετε, τουλάχιστον αυτοί φαίνεται να είναι πιο ειλικρινείς. Κυνηγάνε το να τους γλείφουν τα παπάρια και δεν το αρνούνται. Πιστεύεις ακόμα ότι θα παραδεκτό την άναρχο-κομμουνιστική πούτσα σου; Ρε σάλτα γαμήσου και συ και τα όνειρα σου για προβολή. Τα φώτα μου είναι πάντα σβηστά δεν περίμενα κανέναν να μου τα σβήσει για να απογοητευθώ που δεν με έχουν σε υπόληψη. Ποιου νου την υπόληψη να υπολογίσω στην τελική;

          Τα πιο γαμάτα άτομα που γνώρισα μου φέρθηκαν πιο μαλακισμένα από τα χειρότερα εθνίκια που γνώρισα στο στρατό. Μου δώσαν όνειρα και μου τα γρκέμισαν με την βλακεία τους και τα κόμπλεξ τους, ενώ παράλληλα με θάβαν κ με σφυροκοπούσαν ανελέητα. Οι άλλοι ήταν εξ αρχής εχθροί μου και πλακωνόμασταν ντόμπρα. Δεν μπορείς να με πεις αχάριστο. Εκτιμώ την ειλικρίνεια, παρόλα αυτά για μένα είναι ακόμα για σκότωμα ενώ οι πρώτοι απλά σκάρτοι. Μάλλον τα θέλει και ο δικός μου κώλος αφού συνεχίζω να προσπαθώ.

          Αντικαπιταλιστές μου πιάνανε κουβέντα για λεφτά και μου ζητάγανε ποσοστά. Καλό έ; Μετά απαιτούν να πιστέψω και να δουλέψω για μια αλλαγή για το ‘κοινό καλό’. Ρε δεν με παρατάτε λέω εγώ. Φαντάσου τελευταία ήμουνα λίγο καλύτερα. Ότι κράζουν όλοι είναι αυτομάτως και καλό να το υποστηρίζουν και ότι δεν κράζει κανείς κάποιος πρέπει να το κράξει. Έτσι δεν είναι; Στην παρούσα φάση αυτό μάλλον θα 'σαι εσύ. Ανάλογα την μόδα γυρνάει και η ρόδα, εγώ ακόμα κάπου χαμένος στην Ρώμη. ΜΟΝΟΣ. ΠΑΝΤΑ ΜΟΝΟΣ. Μόνοςμόνοςμόνοςμόνοςμόνος. ΜΑΚΡΙΑ ΣΑΣ ΓΑΜΗΜΕΝΟΙ!!! Ακόμα αμόλυντος. Φαντάσου, εγώ είμαι αμόλυντος, εγώ. Εγώ, το εγωκεντρικό κτήνος, που σιχαίνεται το ίδιο του το εγώ. Εγώ το βρώμικο, κυνικό, ασχημόψυχο και αηδιαστικό πλάσμα. Εγώ ΤΟ ΜΙΑΣΜΑ, ακόμα αμόλυντο. Μπράβο σας, μπροστά σας έχω τα πιο αθώα μάτια στην γη και ακόμα με αυτά κοιτάω γαμημένε. Κάθε φορά που σου κόβω τα πόδια ενώ καρφώνω τα μάτια σου. ΝΑ ΜΕ ΦΟΒΑΣΑΙ, όχι γιατί θα σου κάνω κακό. Κακό σε κάποιον κάνει μόνο ο εαυτός του.

          Δεν ψάχνω ανθρώπους πια ιδιαίτερα, γνώρισα πολλούς και χόρτασα. Τα λυπημένα, παραπονιάρικα, αηδιαστικά λόγια σου, μπορείς να τα βάλεις στον κώλο σου, μαζί με όλα τα παράπονα σου για μένα. Και ξέρεις γιατί; Γιατί ότι και να μου ζήτησαν, έκανα ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ από όσα μπορούσα και αυτό φάνηκε, αφού κατάφερα να πιστέψω σε σκάρτους ανθρώπους και να τους ανεχτώ. Ένας χείμαρρος από σκέψεις που δεν έχει καμία καλλιτεχνική πλευρά, ΩΜΟ και αληθινό κείμενο σκέψεων και όχι στίχοι. Να πάει να γαμηθεί και η έκφραση στην τελική, αφού και αυτή μάθατε να μου την στερείτε. ΦΙΛΟΙ ΜΟΥ ευχαριστώ για τις υπέροχες στιγμές που με αφήσατε να σας χαρίσω από σας πήρα μόνο τα άσχημα και πίσω τα άσχημα θα σας χαρίζω.

          Μ’αρέσει που την έλεγα στον Πινόκιο για την μιζέρια του, ενώ έχω τρις χιλιάδες τόνους περισσότερη να χαρίσω απλόχερα στον καθένα. Ευχαριστώ τ’αδέρφια μου για αυτό. Χρωστώ και ένα συγγνώμη στον Πινόκιο, άλλωστε πρώτα σε μένα την έλεγα και η απόδειξη είναι αυτό το κείμενο. Μην με ενοχλείτε.

“Δεν φοβάμαι τίποτα, δεν ελπίζω τίποτα, είμαι απελπισμένος.” Σκούρτης Γιώργος. Ιστορίες με πολλά στρας.

Το κείμενο αυτό δεν αποτελεί τίποτα παραπάνω από μια μονάχα πλευρά μου, ίσως και την πιο απογοητευμένη που έχω να σας χαρίσω. Ξενέρωσα και κουράστηκα νωρίς. Δέσε τον κόσμο γύρω σου. Εγώ τον δένω με κοφτές ματιές. Ψάχνω να δω ακόμα και στις νεκρές γωνίες. Αν τις βρω θα μπορώ να υπάρχω και να δρω χωρίς να φαίνομαι. Είμαι πολύ άσχημος για να αντέξω την ομορφία σας.

Παρασκευή, 7 Οκτωβρίου 2011

Ψευδαίσθηση δημιουργικότητας

          Κλεισμένος στους τέσσερις τοίχους, τα ηχεία χτυπάνε instrumentals από ραπ κομμάτια. Προτιμώ να ακούω τα beats σκέτα, χωρίς τον μαλάκα από πάνω να λέει τις ποζεριές του. Από Jedi mind tricks σε Snowgoons, μετά κλασικά σε beats του Rza και μετά πολλοί και διάφοροι γνωστοί και μη. Συνήθως όταν ακούω beats, μου βγαίνει αυθόρμητα να ραπάρω, να εκφραστώ. Έτσι, ακόμη και για να γράψω ένα κείμενο με βοηθά αρκετά.

          Αλλάξαμε συνήθειες με τον καιρό, το μόνο που παρέμεινε ίδιο, είναι το ραπ και η μοναξιά. Άπειρες ώρες κλεισμένος στο κλουβί, e-γκλωβισμένος. Κάποτε χαμογελάγαμε που και που. Έτσι για να σπάμε την μονοτονία, ελπίζαμε ότι κάτι θα αλλάξει. Πλέον είμαι σίγουρος, πως δεν υπάρχει καμία αλλαγή και τσάμπα την περίμενα. Ο κόσμος έξω έχει βυθιστεί σε τέτοια ασχήμια που πλέον φοβάμαι να ανοίξω σοβαρές κουβέντες για να μην απελπιστώ περισσότερο. Μην νομίζεις, δεν νομίζω οτι είμαι καλύτερος. Κοίτα που είμαι και εγώ, στον γυάλινο, μίζερο παράδεισο μου. Αλλά έτσι κι αλλιώς, μου την σπάει ο περισσότερος κόσμος και με εκνευρίζει. Θα ήταν υπέροχο να μην ήμουν τόσο κοινωνικό άτομο, ώστε να μην έχω ανάγκη να μιλάω με κόσμο, γιατί βλέπεις, όταν δεν μιλάω με κόσμο είναι τα πάντα μαύρα και μουντά. Ο κόσμος μου δίνει ζωή και ενέργεια, όρεξη, μα εγώ μισώ τον περισσότερο κόσμο. Τα έχω λίγο σκατά θα μου πεις στο κεφάλι μου. Αιώνιος δρόμος αποτυχίας προς την ευτυχία.

          Γυρνάω την μουσική σε κλασικό, παλιό, χιλιοκολημένο και αγαπημένο ραπ, Active member. Κλεισμένος ακόμα στο δωμάτιο, βαράκια, κάμψεις και κοιλιακούς. Έχουμε βγάλει και την μπλούζα και μοστράρουμε στον καθρέφτη την ασχήμια μας, τα καινούργια μας δημιουργήματα. Είμαι 1.82 και 92 κιλά κυνισμού και ειρωνείας. Αρέσουν στις γατ(σ)ούλες τα ποντίκια. Τον έχω γύρω στα 14 με 15 άντε 16 άμα βαράει beatάρα από πίσω. Για τον πούτσο και αυτές, για τον πούτσο και εγώ. Αλλά είδαμε και απο τις "ψαγμένες γκόμενες", τουλάχιστον οι γατ(σ)ούλες, το παραδέχονται και δείχνουν την ωμή ασχήμια τους, οι άλλες την κρύβουν πίσω από κάνα γαμάτο συγκρότημα, κάνα alternative στυλάκι ή στην καλύτερη πίσω από καμιά συλλογικότητα.

          Πάμε άλλο ένα set, τουλάχιστον να χτίσω κάτι από όλο αυτό το χάσιμο χρόνου και μηδαμινής δημιουργικότητας. Άλλωστε και αυτό το blog στην πλειοψηφία του, μια ψευδαίσθηση δημιουργικότητας είναι. Θα μπορούσα να είμαι έξω να έβρισκα κόσμο και να έχτιζα πράγματα μαζί του. Να τσακωνόμουν, να φώναζα, να συζητούσα, να έβριζα και να έτρωγα ξύλο από μπάτσους. Να έπαιρνα μέρος σε κάποια συλλογικότητα όπως έκανα σε κάθε πόλη που βρισκόμουν παλιά. Τώρα απλά περιμένουμε, νομίζουμε ότι έχουμε χρόνο, και ξαφνικά αντιλαμβάνομαι ότι πέρασαν καμιά δεκαριά χρόνια. Και εγώ είμαι ακόμα στο κλουβί μου. Ακόμα άθλιος.

          Πάρε να ακούσεις και τίποτα της προκοπής από στίχο. Γιατί εδώ φτάσαμε, στο ραπ που είναι λόγος, να τρομάζεις να βρεις κάποιο κομμάτι με καλούς στίχους.                                                                                   
          Επίσης στήριξε κάνα καλλιτέχνη έτσι για διαφορά. Αν δεν μπορείς να αντιληφθείς ότι αυτό είναι ένα μικρό ευχαριστώ για αυτό που σου 'δωσε, δεν πρέπει καν να κάτσω να στο αναλύσω. Αλλά ξέρω είναι πιο γαμάτο να έχεις π.χ. ένα μπλουζάκι, ώστε να σου λένε όταν το φοράς, "Ψψσσ, Μέγας. Ακούς Μέγα; Γαμάει!!", και εσύ να χαίρεσαι. Όταν όμως, ο Μέγας και ο κάθε Μέγας πάρει πούλο και δεν ξαναβγάλει τίποτα προς τα έξω γιατί μπήκε μέσα, και δουλεύει δυο δουλειές, μετά θα αναρωτιέσαι σαν βλαμάδι, που πήγαν οι σωστές δουλείες. Στον κώλο σου πήγαν αδερφέ και στα αρχίδια σου. Μην τις ψάχνεις άδικα, όχι τίποτα άλλο. Σκέφτομαι να τυπώσω μπλουζάκια Ρώμης, είμαι σίγουρος ότι θα πάνε πολύ καλύτερα από τον δίσκο. Αυτά από μένα.
       
           "Προτείνω να σταματήσεις να περνάς τόσες ώρες μπροστά απ'την τηλεόραση, ή απ'τον υπολογιστή σου, δώσε ευκαιρίες στους ανθρώπους σου, συζήτησε μαζί τους, δημιούργησε, πάνω από όλα διάβασε, διάβασε, διάβασε. Κανένα γαμημένο βιβλίο δεν γράφτηκε για να κοσμεί την βιβλιοθήκη σου. Κι αν ακούγομαι διδακτικός, είναι γιατί βαρέθηκα να γκρεμίζω με την υπεροψία μου. Είναι καιρός όλοι μαζί να κάνουμε ένα βήμα παραπάνω. Ένα μικρό βήμα προς την αιωνιότητα." ~ gadfly.

          Δεν έχω να πω κάτι παραπάνω, με κάλυψε ο Πάνος και με το παραπάνω. Άλλωστε οι στίχοι μπαίνουν καρφί να σπάσουν την γυάλινη μιζέρια μου και να συνέλθω.

Με σεβασμό,
κάπου χαμένος στην Ρώμη,
ΤΟ ΜΙΑΣΜΑ.

Πέμπτη, 6 Οκτωβρίου 2011

Το κάλεσμα της Ρώμης


          Αυτό το κείμενο θα το βρεις στο booklet της Ρώμης. Το είχαμε γράψει με σκοπό να τραβήξουμε κόσμο προς εμάς, κόσμο που δεν μπορούσαμε να βρούμε, να του πούμε να έρθει να μας βρει. Κι αν κάποιος, έχει κοινές σκέψεις και στόχους με μας, να φτιάξουμε όλοι παρέα κάτι μεγάλο. Μιλάει λοιπόν για την κολεκτίβα στην οποία στοχεύαμε σαν Ρώμη και θέλαμε να πετύχουμε. Ακόμα κι αν εμείς, δεν τα καταφέραμε(ή δεν τα καταφέραμε ακόμα) να την χτίσουμε, κάναμε κάτι. Δώσαμε αυτή την τροφή για σκέψη, γιατί κάποιος πρέπει να το φτιάξει. Αποφάσισα να ανεβάσω το κείμενο, γιατί αυτή είναι η ιδέα και ίσως ο τελικός λόγος που βγάλαμε τον δίσκο (αφού η σχέση μας όταν βγήκε εν τέλει ο δίσκος, ήταν ήδη διαλυμένη). Προσωπικά είμαι πάντα ανοικτός προς συζήτηση και ανταλλαγή ιδεών. Παραθέτω και την τωρινή επικοινωνία και το blog του Ανέμη στο τέλος.


            Με τις πολιτικές εξελίξεις των τελευταίων χρόνων , δε θα μπορούσαμε να λέμε ότι έχουμε πολιτικοποιημένο λόγο αν δεν είχαμε μια σαφή αντικαπιταλιστική κατεύθυνση. Ο εχθρός μας βέβαια δεν βρίσκεται μόνο στις πολυεθνικές και στις τράπεζες, αλλά και στην υποκρισία, στις παγιωμένες αντιλήψεις, στους μπάτσους στο κεφάλι μας, στον εργάτη που δεν ονειρεύεται να ρίξει τα αφεντικά του αλλά να γίνει ο ίδιος αφεντικό, σε 'οσους τους δόθηκε μια ευκαιρία να αντιδράσουν και μείναν πίσω.

           Για μας το ραπ είναι πρωτίστως λόγος. Επομένως το ραπ δεν είναι σκοπός, είναι το μέσο, είναι το δημιουργικό όπλο μας απέναντι στη βλακεία που μας περιβάλλει, ο τρόπος να βρεθούμε σε επαφή με άτομα που σκέφτονται σαν κι εμάς για να βρούμε από κοινού διεξόδους διαφυγής ή αντεπίθεσης. Τοποθετούμε τις ρίζες του ραπ πολύ πιο πριν από εκεί που τους τοποθετεί η μουσική βιομηχανία, για να δημιουργήσει την εντύπωση ότι το ραπ γεννήθηκε και είναι "μουσική για πάρτυ".

           Από τη στιγμή λοιπόν που δεν ασχοληθήκαμε με αυτό τον τρόπο έκφρασης για να πλουτίσουμε,(όχι ότι θα μας χάλαγε), αλλά για τους λόγους που αναφέραμε παραπάνω, δε διαπραγματευόμαστε στο ελάχιστο την αξιοπρέπεια του εγχειρήματος. Με άλλα λόγια θέλουμε, όσο περνάει από το χέρι μας, να το κρατήσουμε αγνό και απαλλαγμένο από συμπεριφορές υποκρισίας, βλακείας και ματαιοδοξίας, συμπτώματα δυστυχώς ευρέως διαδεδομένα στους κύκλους της ελληνικής "χιπ χοπ κοινότητας" (και όχι μόνο).

           Λαμβάνοντας υπόψιν τα παραπάνω, και κατανοώντας ότι καλύτερα να πράττουμε παρά να περιμένουμε τον από μηχανής θεό, καλούμε τα άτομα που συμμερίζονται τις ιδέες μας να έρθουν σε επαφή μαζί μας με σκοπό το στήσιμο μιας ραπ κολεκτίβας. Μιας ομάδας δηλαδή ατόμων που ασχολούνται με το ραπ (ή με μουσική που στηρίζεται στο λόγο γενικότερα), με το video, κλπ. ή που απλώς θέλουν να στηρίξουν το εγχείρημα. Μέσα από αυτή την ομάδα θα μας δοθεί η ευκαιρία να δημιουργούμε από κοινού μουσική με τη μεγαλύτερη δυνατή αυτονομία αξιοπρέπεια και με τις λιγότερες δυνατές εκπτώσεις σε ποιότητα, να κάνουμε περισσότερες και καλύτερες συναυλίες, να βγάζουμε συχνότερα δίσκους με μουσική που γουστάρουμε. Δε θέλουμε απλά άρνηση απέναντι στην υπόλοιπη χιπ-χοπ κοινότητα και εσωστρέφεια, αλλά δημιουργικότητα, κόσμο με ανοιχτό μυαλό που να συζητά και αντιπρόταση. Να στήσουμε μια κολεκτίβα με σαφές αντικαπιταλιστικό υπόβαθρο που να βγάζει ραπ αιχμηρό και δυνατό, που να τροφοδοτείται από και να τροφοδοτεί τον διάλογο, απαλλαγμένη από τη γενικότερη βλακεία και την αναπαραγωγή των κλισέ της "πολιτικής μουσικής" και της οριοθετημένης από τους πάνω κοινής λογικής.

          Όσοι νιώθετε τα ίδια με μας και το λέει η καρδιά σας μη διστάσετε να επικοινωνήσετε μαζί μας στα παρακάτω email για να βρεθούμε και να συζητήσουμε.

          -- tosfalma@hotmail.com
          -- tomiasma@hotmail.com
          -- aitiokaiapotelesma.blogspot.com
          -- tomiasma.blogspot.com

Κυριακή, 2 Οκτωβρίου 2011

Μικρά, άπληστα γεροντάκια

Έχεις αντιληφθεί ότι τον κόσμο τον κυβερνάνε κοντά χοντρά μπάσταρδα γεροντάκια.
Που άμα τα είχε μπροστά του και ο τελευταίος λαπάς,
θα τους έσπαγε όλα τα κόκαλα με μια κλοτσιά; Και τι κάνουν;
Έχουν ένα κάρο πουλημένα φουσκωτά μπάσταρδα
να τους φυλάν τον κώλο από κάτι τύπους σαν και μένα για ψίχουλα.
Αν δεν είχαν τα φουσκωτά, τότε θα είχαν καταστραφεί,
και ένα καλύτερο μέλλον θα μπορούσε να ξημερώσει για όλους.
Παρ'όλα αυτά, τα πουλημένα αυτά όντα ψάξαν το βόλεμα.
Και σε κάθε πεδίο μάχης βρίσκονται ενάντια.
Να γιατί ο μπάτσος και ο μπράβος είναι εχθρός σου.
Γιατί θα μπορούσε να είναι μαζί σου, σε κάθε πορεία και σε κάθε κίνηση
εναντίον τον πάμπλουτων χτικιών που κυβερνάνε,
και διαλέγει να είναι ενάντια σου, προστατεύοντας τα γαμημένα κτήνη.
Ξέροντας αυτό, ακόμα κι αν έχει την οποιαδήποτε δικαιολογία
να πάει να γίνει φουσκωτό μπάσταρδο.
Εσύ πως μπορείς να του μιλάς και να επικοινωνείς με ένα τέτοιο κτήνος.
Ένα ανθρωπάκι πουλημένο από κάθε είδους ηθική για λίγο βόλεμα.
Σκότωσε το μπάτσο δίπλα σου. Σκότωσε τον μπάτσο μέσα σου.
Σκότωσε κάθε τι που σε κάνει να σκύβεις το κεφάλι για να πλουτίσει κάποιος.
Στόχος δεν είναι το χρήμα, στόχος είναι να ζήσεις κάποια στιγμή ελεύθερος.
Βέβαια μπορείς να συνεχίσεις να γλείφεις όλους τους κώλους γύρω σου,
μπας και γίνεις και 'συ κάποια στιγμή
ένα γεροντάκι με πολλά λεφτά που θα γαμεί και θα δέρνει.
Που μεταξύ μας, δεν πρόκειται. Εκτός κι αν έχεις μπαμπά γαμημένο γεροντάκι.
Ο καθένας κάνει τις επιλογές του και είναι υπεύθυνος για αυτές.
Διάλεξε τον δρόμο σου, κι εμείς θα τα ξαναπούμε.
Αν αναφέρω με ονοματεπώνυμο όσα μπάσταρδα βρίζω στα κομμάτια μου.
Τότε το μόνο σίγουρο είναι, ότι θα μπορούν να μου κάνουν μήνυση.
Κι ας έχω τέσσερις χιλιάδες επιχειρήματα για ποιο λόγο τους βρίζω.
Αξιότιμοι βουλευτές μου. Εύχομαι καρκίνο σε όλους σας,
στα σπίτια σας και στις οικογένειες σας.
Κύριε Σημίτη, κύριε Καραμανλή, κύριε Παπανδρέου,
βάλτε στον κώλο σας τα φανταχτερά σας κουστούμια,
μπας και πάρουν μυρωδιά απ'το υλικό που είστε φτιαγμένοι.
Σκατά στα μούτρα σας. Αξιότιμοι κύριοι, κυρίες,
είμαι ΤΟ ΜΙΑΣΜΑ, κάντε μου μήνυση.