Παρασκευή, 30 Σεπτεμβρίου 2011

Η κατάρα της Ρώμης

          Εποχές Αθήνας, στο τότε σπίτι μου φιλοξενούσα το σφάλμα και την κοπελιά του, αν θυμάμαι καλά, για κάποιες μέρες. Μια μικρή γκαρσονιέρα τότε στο Αιγάλεω. Θυμάμαι μπόλικες μέρες βγαίναμε βόλτες με το σφάλμα μέχρι αργά και κάναμε αβέρτα μαλακίες και πάνω απ'όλα κουβέντες, κουβέντες και ξανακουβέντες, από την αρχή, ξανά και ξανά. Ανάλυση στην υπερανάλυση. Είχε έρθει και η κοπελιά του μετά από κάποιο διάστημα και αράζαμε όλοι παρέα. (Αν ήταν τότε και δεν τα έχω μπερδέψει μ'άλλες φορές, πάνε και κοντά δύο χρόνια από τότε).

          Βράδυ θυμάμαι να ήτανε, το σφάλμα είχε γράψει το κουπλέ αυτό και μου το ράπαρε πάνω απ'το beat που είχε φτιάξει. Ήμασταν κλεισμένοι στους τέσσερις τοίχους απ'την προηγούμενη μέρα και θέλαμε όλοι λίγο αέρα πιστεύω. Τα παιδιά βγήκαν μια βόλτα νομίζω με κάτι Σεκίτες (ή παίζει και αυτό να ήτανε άλλη φορά και να έχω μπερδέψει τρεις διαφορετικές ιστορίες, δεν πειράζει. Ψέματα εδώ μέσα δεν θα βρεις.). Πήγανε σε κάτι παρακμιακά μαγαζιά μου λέγανε κάπου στο Μεταξουργείο (νομίζω) που φτιάχνανε γαμώ τα φαγητά και πολύ φτηνά, θυμάμαι το σφάλμα αρκετά ενθουσιασμένο με την κουζίνα.

          Εγώ έμεινα σπίτι είχα ψιλό πονοκέφαλο και μια γενικότερη μουντίλα. Τους έδωσα κλειδιά, φύγαν κλείσαν την πόρτα πίσω. Έβαλα το beat, διάβασα τους στίχους, άκουγα το beat, και έγραψα και εγώ, για την κατάρα της Ρώμης. Το κομμάτι ηχογραφήθηκε κάνα μήνα η δίμηνο μετά, (δεν θυμάμαι ) που ανέβηκα Γιάννενα να δω το σφάλμα, να αράξουμε, και φυσικά να κάνουμε κάποιες κουβέντες από κοντά και να μιλήσουμε για το δίσκο. Θυμάμαι εκείνη την χρονιά, ήμασταν συνέχεια πέρα δώθε.


ΤΟ ΣΦΑΛΜΑ

Καταραμένα παιδιά, τρελαμένη γενιά,
παραπεταμένα σ'ένα καλογυαλισμένο ψέμα
Χαρά μην περιμένετε να πάρετε εδώ πέρα,
αφού τα τέρατα καραδοκούν αραχτέ στην γωνιά.
Επικρατεί όποιος έχει το κέρμα γενικά,
σχέδια εμπορικά, αλλά και παρακρατικά,
από κεφάλια που τα πάντα κανονίζουν μυστικά,
πασάροντας ιδεολογήματα παραπλανητικά.
Ομοφοβικά, εγωκεντρικά, πατριωτικά.
Ώστε στόχος ολονών, τα κέρδη τα χρηματικά.
Ώστε να ψάχνουν την χαρά σε αγαθά.
Εμπορευματικά, και ο καθένας τον εαυτό του να κοιτά.
Είναι πιο εύκολο έτσι να μας ελέγχουν φυσικά.
Πρέπει να αλλάξει το μυαλό του κόσμου ριζικά.
Μιλώ ξεκάθαρα αντί-καπιταλιστικά,
η Ρώμη μάγκα δεν θα πέσει ειρηνικά.
Όσο κι αν δεν σ'αρέσει, πρέπει κάποιος να τους βγάλει από την μέση.
Είναι παράλογο το σύστημα τους και θα πέσει.
Όταν θα καταλάβετε, πως δεν αποφασίζεται
τι ζείτε και νομίζετε, ότι αλλιώς δεν γίνετε.
Έλα όμως που γίνετε, ψάχ'την!
Κρατάνε την ελεύθερη ενέργεια στα εργαστήρια, πάρ'την!
Υπάρχει αφθονία, μα τα αγαθά κρατάν,
για να πουλάν αυτοί και να τα κονομάν.
Ενώ τα δυο τρίτα, δεν έχουνε να φαν
και το άλλο ένα τρίτο αναρωτιέται, αν
γίνει επανάσταση δεν θα μπορούν να έχουν δεύτερο αμάξι,
'ντάξει αραχτέ δεν πειράζει.
Ο καπιταλισμός μαλάκες δεν σας λογαριάζει.
Μην μου φωνάζετε όταν ο μπάτσος έξω σφάζει,
γιατί εσύ μέσα απ'τό σπίτι σου τον άφησες να σφάζει,
και τα χειρότερα μαλάκες έρχονται όπου νά'ναι.


ΤΟ ΜΙΑΣΜΑ

Φέρνω την μόλυνση με την ανάσα μου, σέρνω την κάσα σου.
Η φάτσα σου γεννά την πιο απόκοσμη γκριμάτσα μου.
Κοιμάσαι; Η Ρώμη έξω καίγεται παλιάτσε,
μα σου 'πε η τηλεόραση απόψε να φοβάσαι.
Στάσου, τα χέρια σου πλάσανε κι ωριμάσανε την φάτσα αυτού του μπάτσου.
Μ'ένα περίστροφο να εκτελεί στα δέκα μέτρα όλα τα καθήκοντα του.
Στόχος είναι όποιος διαφωνεί στα αφεντικά του.
Σύστημα, πατέρας ο άνθρωπος κι είναι σκάρτος.
Δεν έπαιζε να βγει κάτι καλύτερο από ένα μίζερο και σαθρό κράτος,
με βλέπεις κάπως; Τον καπιταλισμό τον δοκίμασα κι είναι σάπιος.
Μυρίζω την γάγγραινα από τα πόδια του,
τα κόβω και βάζω το σύστημα μέσα στο κώλο σου, σ'αρέσει;
Είμαι έτοιμος να σε τεμαχίσω άμα μπεις στην μέση.
Δεν παίζει να επιζήσω, μα χέστηκα που δεν παίζει.
Είσαι έτοιμος να πάρεις τσεκούρι στα χέρια σου,
και μια αξίνα για να σφάξεις την κάθε πόρνη μπατσίνα.
Πολιτικό ή κεφαλαιοκράτη,
αν όχι, είσαι άξιος της μοίρας σου και πάρ'τη, μαλάκα.
Νομίζεις έχω χιούμορ και απλά σου κάνω πλάκα;
Σπίτι σου μπήκα με δυναμίτη.
Ήμουνα ήρεμος σαν νέος, μα μου το βγάλατε από τη μύτη.
Δεν πείραξα κανένα μα μου γάμησαν το σπίτι.
Έρχομαι, γκρεμίζω ουρανούς ενώ καταστρέφομαι.
Πίνω θυμούς φοβέρες, σε δύσκολες μέρες και
εκεί που λες ότι τελείωσα, σηκώθηκα, σκοτώθηκα,
αφού σκότωσα αυτό που λεν, ζωή πετυχημένη.
Δεν φεύγω εφόσον η πλάση γύρω πεθαίνει.
Θα φύγω μόνο όταν ένα ρημάδι πίσω μένει.
Μέχρι τότε, τ'ανθρώπινο σώμα μου θα ανασαίνει
και που να δεις μαλάκα μου αύριο τι ξημερώνει.

          *Το κομμάτι είναι το μόνο κομμάτι Ρώμης που ανεβάσαμε στο internet, με σκοπό να είναι μια γεύση του τι είμαστε και το τι κάνουμε. Το μόνο επίσης κομμάτι Ρώμης που βγάλαμε προς τα έξω και αναγνωρίζω εκτός του ομώνυμου δίσκου.

Πέμπτη, 29 Σεπτεμβρίου 2011

24/01/2011


          Περνώ το χρόνο μου κάνοντας άσκοπες βόλτες, από πλατιές σε αλάνες κι από αλάνες σε γεμάτα κτίρια από άδειο κόσμο. (Καλά το άρχισα, φαίνεται σαν να'ναι ένα πολύ κουλτουριάρικο κείμενο. Συγγνώμη που θα σε απογοητεύσω, αλλά δεν είναι τίποτα παραπάνω από τα νέα μου). Δεν έχω πολύ όρεξη να δουλέψω, αλλά δεν έχω και πολλά λεφτά για να μπορώ να το αποφύγω. Δεν γαμιέται, η Ρώμη έπεσε. Καλά ήτανε όσο κράτησε. Όπως το πάρει βασικά κανείς. Από που να το πιάσεις και που να το τελειώσεις. Το πόσο καλά ήτανε όντως ή το πόσο πραγματικά κράτησε, αν υπήρχε ποτέ. Τέλος πάντων, συνεχίζω να πιστεύω κάθε τι που είπα και θα συνεχίσω να στηρίζω τον λόγο μου με την ζωή μου και το αντίστροφο. Το ότι η Ρώμη έσπασε στα δυο, δεν σημαίνει τίποτα παραπάνω από την ύπαρξη της, με μειωμένη δύναμη, σε δυο διαφορετικές πραγματικότητες. Οπότε, ναι ήταν καλά, κατά κάποιο τρόπο, δημιουργήθηκε αυτή η δύναμη.

          Βλέπω πολλά άτομα, να περιμένουν πολλά από μένα, ενώ είμαι πολύ μικρός για να κάνω τα πάντα, να βρίσκω λύσεις παντού, πόσο μάλλον να ηγηθώ ένα τσούρμο ατόμων που δεν με κατάλαβαν ποτέ. Είναι κάποιες φορές που διαλέγεις το τι θέλεις να γίνεις. Το τι θέλεις να βγάλεις από την όλη κατάσταση. Το πρώτο πράγμα που θα σου έρθει στο μυαλό είναι φήμη, χρήμα, άρα δύναμη. Προσωπικά δεν με ενδιαφέρει τίποτα από τα τρία, παραμόνο η ελευθερία μου και η αξιοπρέπεια μου. Και δυστυχώς τίποτα από αυτά τα δυο δεν μπορώ να επιλέξω για να κερδίσω από την όλη κατάσταση. Όλα είναι γαμημένα. Ξέρω, ότι πιο κλισέ μπορούσα να πω, αλλά με όλη την ειλικρίνεια που πάντα είχα είναι το μόνο που βλέπω. Ανήκω στους τυφλούς αφού ποτέ δεν είδα το δίκιο σου, ή στους χαρισματικούς με τα πολλά μάτια που είδαν τα πάντα, δηλαδή ότι δεν υπήρχε τίποτα για να δω. 

          Χμμμ, ακούγομαι αρκετά κουλτουρόπουστρας, οπότε λέω να το γαμήσω άλλη μια φορά μιας και είναι αρκετά σοβαροφανές ότι λέω μπας και αλλάξεις άποψη. Πούτσα, μουνί, αρχίδια, σπέρμα, Anti-Christ, και συνεχίζω την βόλτα μου.

          Όλα είναι φαινομενικά υπέροχα, οι κόπιες εξαντλήθηκαν, κάναμε κι ένα live που γάμησε, ηχογραφήθηκε, βιντεοσκοπήθηκε. Ψψσσςς, τι γαμάτοι που είμαστε; Τώρα έλα να μιλήσουμε για ποσοστά, έλα μεταξύ μας είμαστε. Τα λεφτά δεν είναι το μόνο κέρδος άλλωστε από την όλη κατάσταση; Θες παραπάνω, αλλά άμα συμφωνήσω να παίρνεις παραπάνω από ότι θα παίρνω εγώ, δεν είναι έλλειψη κέρδους, αλλά έλλειψη αξιοπρέπειας και αυτοσεβασμού, οπότε δεν πρόκειται να το κάνω κι ας χάσω υπέροχες στιγμές μαζί σου. Anyway, ελπίζω με τα ψίχουλα που βγάζουμε αραιά και που, να χαίρεσαι ότι επιτέλους δικαιώνεσαι. Τέλος πάντων, γάμα με, δεν ψήνομαι και πολύ να το τραβήξω, θα το τραβήξω μόνο αν με τραβήξεις, οπότε μην με τραβάτε έχω κουραστεί και το ψιλό χάνω. Δεν είμαι και τόσο καλά, είμαι όσο καλά δεν φαίνεται να είμαι. Όπως πάντα.

          Μιάου, τι κάνεις παρδαλή μου; Ψήνεσαι για κουτούπωμα; Nαι; Γαμάτα. Επόμενη παρδαλή. Στο τέλος της βραδιάς, ελπίζω να έχω σπάσει το ρεκόρ μου. Ο καλύτερος τρόπος για να γεμίσω τα live μου και να ξεχάσω τον πόνο μου. Άλλωστε ποιος πραγματικά ενδιαφέρεται να με ακούσει, αφού και εγώ που μιλάω, δεν ξέρω αν νιώθω καλά που σου τα λέω. "Κουράζομαι κάθε φορά που σκέφτομαι, λέω να το καταργήσω.". Οπότε, λέω να ακολουθήσω την κλασική διέξοδο. Θα αρχίσω πάλι τα video games. Ότι καλύτερο για να σκοτώνεις την ώρα σου ευχάριστα, να ξεφεύγεις από την ζωή σου. Θα άρχιζα τα ναρκωτικά, αλλά δεν είμαι τελείως απελπισμένος ακόμα. Η ζωή μου υποτίθεται μπαίνει σε μια τάξη. Εντάξει, γάμησε μας ρε αδερφέ. Αγαπώ πολύ κόσμο που δεν του αξίζει, αλλά δεν γαμιέται, συνεχίζω την βόλτα μου.

          Άλλο ένα παραλήρημα από ένα κατεστραμμένο άτομο, που θα μπορούσε να κάνει πολλά, αρκεί να μην τον απογοήτευαν όλοι όσοι πίστεψε. Ίσως να έχω και εγώ μερίδιο ευθύνης, το αναγνωρίζω. Αλλά δεν γαμιέται, πάμε, η Ρώμη καίγεται.

Τετάρτη, 21 Σεπτεμβρίου 2011

Σκέψεις νοσηλευόμενου

          Ένα μήνα κοντά νοσηλείας σε νευρολογική κλινική. Αθήνα. Σάπισμα. Η μόλυνση προχωρά. Όχι τα νεύρα μου δεν είναι καλά. Γενικά όμως, είμαι σχετικά καλά, αναρρώνω σιγά σιγά, πιο πολύ ψυχολογικά. Ξέρουν καλά πως να σου τρώνε την ζωή σου και να λιώνεις χωρίς λόγο όσο αδιαφορούν για σένα, εφόσον δεν πληρώνεις extra. Ευχαριστώ όσους με ξέχασαν. Πληροφοριακά, ακόμη ζω ανάμεσα σας δυστυχώς, και περιφέρομαι γύρω από κοινούς γνωστούς, ενδιαφέροντα και στόχους.

          Σύντροφος καλός ο Νίτσε και ο Μακιαβέλι. Τουλάχιστον μορφώνομαι. Εξελίσσω το κεφάλι μου γιατί αντιλαμβάνομαι ότι είναι πολύ στενό και πολύ μικρό συγκριτικά με το στόμα μου και το υπόλοιπο σώμα μου. Προτείνω ανεπιφύλακτα πολιτικά και φιλοσοφικά βιβλία, κι αν είσαι από αυτούς που μπαίνουν εδώ και ενδιαφέρονται όντως για τις μαλακίες που σκέφτομαι, ΔΙΑΒΑΣΕ είναι υποχρέωση σου, αλλιώς τι δουλειά έχεις εδώ; Το διάβασμα δεν είναι προαιρετικό είναι υποχρεωτικό, κανόνας. Εξαρτιέται από αυτό και η δική μου και η δική σου κοινωνική ευτυχία. Οπότε δεν στο προτείνω, το απαιτώ. Τώρα χτύπα τον κώλο σου και λέγε με φασίστα όσο με καταστρέφεται.

          Κρύψε το ρόπαλο φίλε αναρχικέ έχουμε 2011, έχει ανακαλυφθεί και η γραφή. Καιρός να χρησιμοποιήσεις τα παιδιά της, λέγονται βιβλία. Είναι πολλές μπροσούρες μαζεμένες, σε ένα μεγάλο πάκο με κοινό θέμα. Ναι το ξέρω και εγώ βαριέμαι αλλά μας σέβομαι. Αυτή είναι η διαφορά μας. Γκαρίζεις ότι θες αλλαγή. Διάβασε και βρες την ή σκάσε. Έχετε γίνει πιο κλισέ και από την ΚΝΕ.
     
          Μην νομίζεις, για μένα το διάβασμα είναι καταναγκαστικό έργο. Σοβαρά το σιχαίνομαι. Με κουράζει απίστευτα και δεν με διασκεδάζει αλλά χρειάζομαι τα ερεθίσματα. Γενικότερα είμαι πιο ρηχός άνθρωπος, προτιμώ το infotainment, πχ zeitgeist, και άλλα χαριτωμένα "επαναστατικούλια" μυθιστορήματα βασισμένα σε πραγματικά γεγονότα και μη, με αντί συστηματικό χαρακτήρα. (Είπε ότι ήθελα να ακούσω άλλωστε, γαμώ τα πάντα, το καπιταλισμό και τους Χριστιανούς πιο πολύ. Συμφωνώ, συμφωνώ, ΣΤΑΥΡΩΣΤΕ ΤΟΥΣ!!!! Που είναι οι Ρωμαίοι γαμώτο;). Μην φαντάζεσαι λοιπόν ότι είμαι κάνας βιβλιοφάγος και τα λέω, ίσα ίσα, ο τελευταίος που θα σκεφτόμουν ότι θα άνοιγε βιβλίο είμαι, αλλά δες πως τα φέρνει η τύχη. Πουτάνα τύχη. Για να πέσουν κεφάλια, πρέπει το κεφάλι σου να μεγαλώσει αρκετά ώστε να μπορείς να σκεφτείς και πως να τα ρήξεις και μετά να τους καταβροχθίσεις.

          Μην ψάχνεις όραμα. Μην ψάχνεις ηγέτη. Ψάξου σκέτο. Εσύ είσαι το όραμα, εσύ είσαι ο ηγέτης, εσύ είσαι η "πολυπόθητη" επανάσταση. ΕΣΥ ΕΙΣΑΙ Η ΓΑΜΗΜΕΝΗ ΑΛΛΑΓΗ ΠΟΥ ΨΑΧΝΕΙΣ!!!!

(Σημείωση: Το εσύ θα μπορούσε να είναι και εγώ ή και αυτός ή όλα μαζί. Τέλεια, τώρα δεν μένει τίποτα παρά να καταφέρω να πείσω και μένα για ότι λέω.«Εισαγωγή στίχων του gadfly.». Μου ήρθαν τόσοι πολλοί που κολλάνε στα συναισθήματα μου και με εκφράζουν τόσο πολύ που θα ήταν άδικο για τους υπόλοιπους στίχους να αναφέρω έναν, οπότε θα αναφέρω έναν από τον αδερφό μου. Βλέπεις, στην νεοελληνική γλώσσα μας είχαν μάθει να κλείνουμε τις εκθέσεις με cool τρόπο. Μίαου.)

«Σκατά καιρός και γαμημένη απελπισία.»

Πήρα εξιτήριο.

Σάββατο, 3 Σεπτεμβρίου 2011

Κραυγή απόγνωσης

Με έχετε πραγματικά κουράσει.

          Για αρχή έχουνε μπερδευτεί πολλά πράγματα και δυστυχώς δεν έγινε κατά λάθος. Ίσως έπρεπε να είχα βγει να μιλήσω για την Ρώμη κάπου δημόσια καιρό τώρα, ίσως και να' ναι καλύτερα που ούτε τώρα έχω σκοπό να το κάνω. Αφήνω τα καραγκιοζιλίκια στους καραγκιόζηδες. Εγώ διάλεξα άλλο δρόμο να βαδίσω.

          Έγινε πρόσφατα μια δισκοκριτική για τον δίσκο μου με το σφάλμα, μιλάω για την Ρώμη. Παραθέτω link. Ναι, για όσους δεν το ξέρουν ή τους είπαν το αντίθετο, είμαι το 1/2 της Ρώμης, το άλλο μισό αυτού του σχήματος δηλαδή. Βέβαια εγώ δεν είχα ιδιαίτερο ρόλο. Απλά ανοιγόκλεινα το στόμα σε κάνα live, επειδή το σφάλμα δεν μπορούσε να τα βγάλει όλα μόνος του. Στουντιακά, το casting παραμένει ίδιο. Οπότε η ρώμη δεν διαλύθηκε, αφού το σφάλμα δεν τσακώθηκε ακόμη με τον εαυτό του, αν και ίσως να 'πρεπε.

          Η ημιμάθεια είναι χειρότερη από την αμάθεια και ευτυχώς το σφάλμα την εκμεταλλεύτηκε στο έπακρο. Να 'ναι καλά, εγώ τον αγαπάω. Δεν μίλησα ποτέ δημόσια για να μην του κάνω κακό. Μην δοκιμάζετε την καλοσύνη μου όμως, είναι περιορισμένη, όπως και κάθε τι θετικό που έχω να χαρίσω. Ότι κακό κανείς να ξέρεις το βρίσκεις εντέλει μπροστά σου κάποια στιγμή. Ο θεός της φωτιάς, θα στείλει τις φλόγες. Οι πύλες του πολέμου ποτέ δεν κλείσαν στην Ρώμη.

          Έγινε και κάτι άλλο που με ξένισε τρελά και θέλω να το ξεκαθαρίσω ότι ουδεμία σχέση έχω με αυτό. Παρατήρησα ότι ανέβηκε στο youtube κομμάτι από τον δίσκο της Ρώμης. Παραθέτω link. Η επιλογή μου και τότε σύμφωνη επιλογή του Ανέμη να κρατήσουμε την διακίνηση αυτού του δίσκου χέρι με χέρι όσο το δυνατόν μπορεί να κρατηθεί και όσο περνάει από το χέρι μας, για μένα δεν έχει αλλάξει. Ούτε έδωσα καμία άδεια για να ανέβει κάποιο κομμάτι του δίσκου, ούτε συμφωνώ. Αυτό για αυτούς που είπαν ότι έγινε με άδεια της Ρώμης. Η Ρώμη δεν έδωσε άδεια από την στιγμή που εγώ, το μίασμα της Ρώμης, δεν έδωσα άδεια. Ούτε με ρώτησε κανένας, ούτε είπα σε κανένα OK.
Ξεκαθαρίστηκε. 

          Κρατώ το όνομα μου καθαρό και την ουρά μου απέξω. Λέω και ξεκαθαρίζω δυστυχώς τα ευκόλως εννοούμενα. Τόσο καιρό δεν είχα πει κουβέντα και εκεί φαίνεται ποιος κάποτε είπε να φτιάξουνε αυτό το δίσκο, να τον πούνε Ρώμη, και να μιλάει για αυτό και για αυτό. Διότι η αγνότητα και το βάρος αυτού του δίσκου είναι η κληρονομιά μου και με ακολουθάει. Το έδωσα με όσο σεβασμό το έφτιαξα, και ακόμη έτσι το δίνω και βαδίζω στους δρόμους της.

Η Ρώμη καίγεται.

Περαστικά μας.