Παρασκευή, 26 Αυγούστου 2011

Ο δρόμος προς την αποτυχία

Κοίτα γύρω σου οι τοίχοι στενεύουν 
και το σπιρτόκουτο στο οποίο ζούμε τυλίγεται στις φλόγες.
Όλα καταλήγουν στον ίδιο λάκο,
μα τα ντύνουμε με όμορφο ξύλο και κόλλυβα για να αποδεχτούμε την ασχήμια μας.
Πάρε φόρα και σπάσε τα χέρια σου σε αυτό που αγαπάς πιο πολύ,
ίσως έτσι το μισήσεις και γλυτώσεις πολύ περισσότερο πόνο.
Ο χρόνος μου μοιάζει σαν να περνάει αργά, 
μα γρήγορα καταλαβαίνω πως γέρασα απότομα 
και δεν αντιλαμβάνομαι σωστά την ροή του.
Δώσε μου το χέρι σου, και εγώ υπόσχομαι πως θα στο κόψω 
και θα το προσκυνάω πέντε φορές την μέρα δείχνοντας έτσι την αγάπη μου. 
Μην με παρεξηγείς, 
ότι και να πω δεν έχει σημασία και είναι ανήθικο όσο δεν το ακολουθούν οι πράξεις μου.
Δεν είμαι το καλό παιδί, αλλά το τρομαγμένο,
και είμαι τόσο φοβισμένος που κρύβω μια καλή πράξη για όλους σας. 
Άσε με να σκάψω το λάκο μου, για να τον φτιάξω πιο βαθύ, 
έτσι ακόμα και νεκρός από όλους να διαφέρω.
Άσχημος άνθρωπος με όμορφα συναισθήματα,
και χαραγμένες μέσα μου θα δεις αξίες και ηθική ατσάλινη που σπάει τα ξύλινα χέρια μου. 
Δεν ζήτησα ποτέ μου βοήθεια, παρά μόνο γιατί δεν ήξερα την λέξη ευχαριστώ,
ή τουλάχιστον μου ήταν πιο δύσκολη από την ίδια την δυσκολία.
Μην παίζεις με ψαγμένα νοήματα,
γιατί οι πιο ψαγμένοι άνθρωποι που γνώρισα χαθήκανε στις σκέψεις τους.
Τώρα δεν ξέρω αν κοινωνικά είναι πιο χρήσιμοι από αυτό που ήτανε πριν,
ταξιδιώτες και περαστικοί που ψάχνουν την γνώση και την χαρίζουν απλόχερα,
ακατέργαστη κι αληθινή, μα άθελά τους.
Η επιτυχία από ηθική σε ηθική διαφέρει,
συνήθως την αντιλαμβανόμαστε ανάλογα με την θέση που έχουμε στην καπιταλιστική τροφική αλυσίδα. Τι πιο ανήθικο; 
Τώρα σειρά μου να αποτύχω.

Κυριακή, 21 Αυγούστου 2011

Βγείτε από τα κλουβιά σας Ρωμαίοι

           Το πιθανότερο, για να βρίσκεσαι εδώ πέρα, τρέφεις μια αντιπάθεια για τον κάθε λογής καριόλη, που πιάνει μικρόφωνο και λέει πολλά χωρίς ουσιαστικά να λέει τίποτα. Δυστυχώς ανήκω στην μειονότητα των ατόμων που ασχολούνται εν γελλάδι με το ραπ χωρίς να θέλω να κερδίσω από αυτό φήμη, λεφτά και ένα κάρο μαλακισμένα να μου λένε ότι είμαι γαμάτος και πολύ ψαγμένος, ενώ δεν καταλαβαίνουν ούτε το 1/3 από ότι είπα. Πόσο μάλλον το τι εννοούσα πίσω από αυτά. Απελπισία. Αν ψάχνεις τον καινούργιο γαμάτο άναρχο-ράπα που θα τον αναφέρεις στους εναλλακτικούς φίλους σου και θα συμφωνείτε για το πόσο γαμάει, μπας και γαμήσετε καμία μαλακισμένη ψευτοπολιτικοποιημένη τζιβιαρα από αυτόν, ατυχήσατε. Δεν μου σηκώνεται. Παρόλα αυτά, γαμώ το σπίτι σας.

            Στο ψητό. Ασχολούμαι με το ραπ, όχι για να σου πω πίπες για graffiti η για φαρδιά να έρθεις στο πουστο-μάγαζο μου για να σε εκμεταλλευτώ. Ούτε για να σου δείξω πόσο άναρχο-πούτσα έχω και τις σεξουαλικές εμπειρίες μου με τα ματ. Δεν έχω καπιταλιστική νοοτροπία, είμαι εδώ για να μοιραστώ σκέψεις μου και να βρω άτομα για να μπορέσω να κουβεντιάσω και αν υπάρχουν σωστές βάσεις και προϋποθέσεις να δημιουργήσουμε και να πράξουμε παρέα.

              Ονειρεύομαι ένα κάρο άτομα που μετά την συναυλία να μην πηγαίνουν να βγάλουν φωτογραφία με τον ράπα. Αλλά μαζί με τον ράπα να γεμίζουν φυλλάδια και stencils την Ρώμη. Ονειρεύομαι άτομα που σκέφτονται και θέλουν να αντιδράσουν, να μαζεύονται σε ένα δωμάτιο και αντί να πίνουν μπίρες και να αράζουν ή να μιζεριάζουν, να είναι πωρωμένοι που έχουνε ο ένας τον άλλων. Να έχουν μια τεράστια καύλα για να γαμήσουν κάθε τι που θα μπει εμπόδιο στον στόχο τους. Ονειρεύομαι άτομα που θέλουν να προσφέρουν και να χαρίσουν σκέψεις, χρόνο και χρήμα όχι σαν επένδυση αλλά από αγάπη και θέληση για την δημιουργία κάτι όντως διαφορετικού, κάτι το οποίο θα προσφέρει υγιείς βάσεις για την ελεύθερη και ηθική δημιουργία, έκφραση και διανομή πολιτικοποιημένου μουσικού και μη υλικού. Αιχμηρό και δυνατό, όσο δυνατά είναι τα αρνητικά συναισθήματα που έχουμε σφηνωμένα στις μαύρες καρδιές μας. Ονειρεύομαι μια κολεκτίβα που δεν έχει σκοπό το προσωπικό όφελος ή την ανέλιξη του τάδε ράππα αλλά την δημιουργία μίας αντί-καπιταλιστικής πολιτικοποιημένης ραπ σκηνής. Μακριά από τον κάθε μαλακά που θέλει να εκμεταλλευτεί καταστάσεις, για υλικά οφέλη και μη. 

           Είμαστε λίγοι, το κείμενο ήταν πολύ μικρό για να πω ότι τα είπα όλα, τουλάχιστον εδώ ακόμη και μόνος στην απέναντι πλευρά ακόμη στέκω. Και παραμένω ξύπνιος. Εκεί έξω υπάρχουν πολλοί σαν εμάς. Βγείτε από τα κλουβιά σας Ρωμαίοι, βγείτε και γνωρίστε τους υπόλοιπους. Υπάρχουν πολλοί που την παλεύουν μα χάνονται στην αρένα. H Ρώμη καίγεται μα βλέπω φλεγόμενα κτήρια που λάμπουν. Συνεχίζω να κυνηγάω λάμψεις. Εσύ που είσαι ; Μ' ακούς ; 

Σε ψάχνω.

Τετάρτη, 10 Αυγούστου 2011

Παραμένω ξύπνιος

          Παρακμή. Ένα κακογραμμένο μουσικό δείγμα από τότε που έμενα Αθήνα. Εποχή Ρώμης. Μου δείξε το beat το σφάλμα και μου λέει, "Κοίτα τι έφτιαξα!! Είναι 5/4.". Του λέω "Για αυτό δεν μπορώ να ραππαρω;". Μου κάνει, "Έλα ρε, εύκολο είναι." και άρχισε να χώνει ρίμες. Μια μέρα άκουγα το beat, αρκετά σκαλωμένα, μου άρεσε παρά πολύ. Δεν το είχαμε χρησιμοποιήσει πουθενά. Εε και αυθόρμητα έγραψα και το ηχογράφησα πρόχειρα. Τελικά, μπόρεσα να ραππαρω πολλή διαφορετικά απ' ότι συνήθιζα τότε, από όλες τις απόψεις. Σκατά ακούγομαι, αλλά προσωπικά μου αρέσει πολύ.
Δεν γαμιέται η Ρώμη καίγεται.


Ο κόσμος κοιμάται Πάνο.
Ο κόσμος παύει να έχει ανθρώπινες συμπεριφορές.  
Ο άνθρωπος σταματάει να είναι άνθρωπος. Όσοι μένουνε ξύπνιοι πονάνε Πάνο.
Εσύ μάλλον το ξέρεις καλύτερα.
  
Χάνομαι μέσα σε σκέψεις, 
και οι σκέψεις μου μ'οδηγάνε σε μονοπάτια δύσβατα,  
που η γνώση μου δεν μπορεί να μου δείξει το σωστό μονοπάτι.
Κάθομαι στα χορτάρια και ανοίγω βιβλίο. 
Διαβάζω να προχωρήσω την σκέψη μου. 
Είναι φορές που κοιτούσα με τόσο μίσος τον καθρέφτη μου.
Είναι φορές που με σκότωσα.
Μόνο και μόνο για να πάρω τα όργανα μου και να πλάσω ένα καλύτερο άνθρωπο.  
Μέχρι να σκοτώσω κι αυτόν, για να γεννήσω κάτι ανώτερο.
Κάνω ότι μπορώ, μα ότι και να κάνω είναι λίγο,
ποτέ δεν θα καταφέρω να αλλάξω κάτι.
Αυτό όμως δεν με κάνει να κάθομαι να σκάω και να μιζεριάζω,
με βλέπεις τρέχω από δω και από κει.
Νιώθω μόνος.
Με κυνηγάνε τα πρόσωπα που κάποτε ίσως και να 'τανε φίλοι μου.
Αλλάζω, μα δεν ξέρεις πόσο χαίρομαι που δεν με καταλαβαίνουν.
Αν με καταλάβαιναν ίσως και να μην είχα και ιδιαίτερες διάφορες.
Πέραν της αυστηρής κριτικής μου και της μισανθρωπιάς μου.
Είμαι δύσκολος, και προσπαθώ κάθε μέρα να με κάνω όλο και πιο δύσκολο.
Παλιοί μου συμμαθητές πεθάνανε, και απάνταγα ψυχρά ένας λιγότερος.
Το όμορφο της υπόθεσης είναι ότι το εννοούσα.
Και δεν ξαφνιάστηκα που παλιοί μου φίλοι με κοίταξαν με μισό μάτι.
Αηδιασμένοι από την μολυσμένη φάτσα μου.
Με λένε μίασμα πλέον. Χάρηκα 
Κλείνομαι στον εαυτό μου. Φόβος.
Μόνο και μόνο για να μπορέσω να περάσω χρόνο μαζί μου. Θλίψη.
Να με καταλάβω και να με εξαπλώσω,
μέσω στίχων μου, σε όσους δεν πρόκειται να με καταλάβουν. Οργή.  
Μια μελό ελπίδα ουρλιάζει. " Κάποτε θα καταλάβετε 
και θα έρθετε κοντά μας για να πέσουμε από τα καυτά σκάγια τους πάνω στο κρύο τσιμέντο. 
Πίσω στους δρόμους, Στα στολισμένα σας σπίτια γεννιέται ο πόνος.
Μα δεν με καταλαβαίνετε."
Οι ασπροβαμένες σας πολυκατοικίες δεν κρύβουν την βρώμα μέσα σας.
Είμαστε παράσιτα. Εμείς.
Εμείς είμαστε τα πραγματικά αποβράσματα και τα κατακάθια σου,
τα κατακάθια αυτού του συστήματος, 
νοήμων όντα με συναισθήματα, άτομα με κρίση, γνώμη, άποψη και σκέψη.
Είμαστε πιο πολύτιμοι από κάθε τι που θα ήθελες να αποκτήσεις,
αλλά ποτέ δεν κοίταξες κατάματα τον πραγματικό πλούτο  
Ένας χείμαρρος, από γυμνές σκέψεις, 
που οδηγεί σε τίποτα παραπάνω απ'το να εκφράσω μια απόλυτη απελπισία.
Τα πάντα πεθαίνουν γύρω μου, μα στέκω ακόμα όρθιος.
Πιστεύεις έστω και λίγο ότι ισχύει το αντίθετο;
Δεν καταλαβαίνεις ότι δεν μιλάς με ανθρώπους μα με τα φαντάσματα τους;
Έλα μαζί μου, εσύ που με ακούς, σε καλώ, βρες με να μιλήσουμε, να κάνουμε party.    
Να πανηγυρίσουμε πάνω απο τα πτώματα σας.
Πάνω από τις στάχτες σας. Πάνω από κάθε ιερό και όσιο που έχετε.
Ξεσκίζοντας το, για κάθε λεπτό βιασμού μου.
Χοροί και χαρές, επιτέλους πεθάνατε. 
Ξημερώνει μια νέα μέρα στην Ρώμη κι ακόμα να κοιμηθώ. 
Παραμένω ξύπνιος.

          *Το κομμάτι το είχα γράψει επηρεασμένος από τον gadfly και το κομμάτι του, "Ο κόσμος κοιμάται". Στον οποίο μιλάω και στο κομμάτι. Btw, κομματάρα!! Παραγωγή : Ανδρείκελος.

Σάββατο, 6 Αυγούστου 2011

Όλα αλαζουνε σήμερα

Γράφω στ'αρχίδια μου κάθε high-tech εμπορική μαλακία. 
Αν θες να μου δώσεις υπέρ-γαμάτο τηλέφωνο, θα πρέπει να με πληρώσεις για να το πάρω.
Η πυραμίδα με τις ανάγκες μου είναι πολύ διαφορετική από την πυραμίδα που χτίζετε.
Δεν καταναλώνω παραπάνω από όσα χρειάζομαι και προσπαθώ όσο μπορώ να είμαι λυτός
και να καταναλώνω μόνο τα απαραίτητα για τις βασικές μου ανάγκες. Δηλαδή το να τραφώ,
να ντυθώ και να μπορώ να δημιουργώ κάτι πανέμορφο στο σάπιο σύστημα σας.
Φτιάχνω ένα καρκίνο λίγο λίγο κάθε μέρα
και καρτερώ την στιγμή που θα εξαπλωθεί σε όλο το γαμημένο πλανήτη.
Με σκοπό να τον καταστρέψει. Όχι, δεν πιστεύω στον άνθρωπο.
Ο άνθρωπος ήταν και θα είναι ένα σιχαμερό πλάσμα που κοιτάει τον γαμημένο του κώλο.
Κάπως έτσι είμαι και εγώ. Αν πεθάνουν όλοι, θέλω να πεθάνω τελευταίος,
μόνο και μόνο για να χαίρομαι που έζησα την καταστροφή του γαμημένου σας είδους.
Όχι, οι στίχοι μου δεν είναι κάτι το γαμάτο, ούτε λέω γαμάτα πράγματα.
Λέω όσα πράγματα με κάνατε να έχω ανάγκη να πω, να έχω ανάγκη να τα εκφράσω
και να τα φωνάζω καθώς θα συνθλίβω το είδος σας με τα δύο μου χέρια.
Και πίστεψε με, όλα αυτά δεν έχουν καμία επαφή με το γαμάτο.
Αλλά που να με πιάσεις. Εσύ δεν πιάνεις ότι απλά δεν θέλω. Όχι, δεν θέλω.
Τραβάτε γαμηθείτε δεν θέλω να δηλώσω το γαμημένο μου κινητό.
Δεν θέλω να έχω facebook. Βάλτε όλοι τα facebooks σας στον κώλο σας.
Άντε γαμηθείτε όλοι σας, μαλακισμένα.
Αν είναι έτσι η επικοινωνία, τότε βάλτε και την επικοινωνία σας στον κώλο σας,
μαζί με όλα τα υλικά αγαθά που ποτέ δεν χρειαστήκατε αλλά καταναλώνατε ανεξέλεγκτα.
Όχι, δεν γουστάρω την φάτσα σας, δεν γουστάρω το γαμημένο σας οικονομικό σύστημα.
Γάμω την ελεύθερη αγορά, όπως μου το μάθανε στο σχολείο,
για να μην μάθω την λέξη καπιταλισμό
και καταλαβαίνω τι βρίζουν τα αναρχοκουμούνια στις πορείες.
Δεν γουστάρω το κράτος που έχετε.
Δεν γουστάρω την σημαία σας. Μου την σπάει το γαλανόλευκο.
Μου την σπάνε τα γαμημένα αγάλματα και ο τσιμεντένιος κόσμος,
που με βάλατε να ζήσω μέσα με τον πλαστικό τρόπο ζωής. Γάμω το σπίτι σας.
Μια μέρα θα δείτε που τα παιδιά σας θα σας σκοτώνουν στον ύπνο σας,
και εσείς θα σκέφτεστε τα project που δουλεύετε στην γαμημένη σας επιχείρηση.
Θα δείτε που όλα θα αλλάξουμε σύντομα.
Όλα αλλάζουνε σήμερα.

Πέμπτη, 4 Αυγούστου 2011

Τι παίζει με τον κόσμο;

          Δεν μπορώ να καταλάβω τι σκατά παίζει με τον κόσμο ρε πούστη μου, συναντάω παλιούς γνωστούς τυχαία και βλέπω καταστάσεις που απλά επιβεβαιώνουν με πολύ άσχημο τρόπο την ήδη άσχημη άποψη που έχω για τον κόσμο γύρω μου. Τι σκατά; Λες τελικά απλά εγώ να έχω το πρόβλημα που δεν μπορώ να μπω στο τριπάκι τους και στην γαμημένη νοοτροπία τους; Ή αυτοί είναι ακριβώς όπως τους είχα σχηματίσει και κατηγοριοποιήσει στο κεφάλι μου από τότε. Σάπιοι. Προϊόντα ενός σάπιου συστήματος.

          Συνάντησα μια πρώην συμμαθήτρια μου χθες βράδυ, είχε σκάσει σπίτι ενός φίλου για να δει τον γκόμενο της που έχει "σοβαρή σχέση" με άλλη κάνα πεντάρι χρόνια και τέλος πάντων και γαμάει και την μικρή (και όχι δεν δουλεύει την μικρή, ή μικρή ξέρει την φάση πως έχει, γάμησε τα δηλαδή). Η παρέα κάνα τεσσάρι άτομα τέλος πάντων, την ψήναν για παρτούζα οι άλλοι, δεν την έκοψα να χει και πολλούς ενδοιασμούς. Εγώ ψιλό σιχάθηκα την κατάσταση και την έκανα νωρίς, να μην συμμετάσχω στο νταβαντούρι. Τώρα θα μου πεις "και σένα τι σε νοιάζει ρε μαλακά;", θα σου πω. Με αυτή την κοπελίτσα κάποτε έκανα παρέα και μου κακοφάνηκε που ενώ τότε ήταν "άβγαλτη" και συναισθηματική, ρομαντική κοπελίτσα, έγινε "ένταξη όλοι χωράμε". Κάποτε αράζαμε και κάναμε καμία καλή κουβέντα για μουσική η τέλος πάντων για κάτι, κάποτε είχαμε φλερτάρει ξέρω γω, όπως θα πρεπε όχι χυδαία, η φάση δεν περιοριζόταν σε σεξυαλικά υπονοούμενα πάντως και διαγωνισμούς πορνείας, γυναικείας και αντρικής φύσεως. Ήταν τα πράγματα πιο αθώα; Η εγώ ήθελα να τα βλέπω έτσι, για να μην έρθει με την σειρά του το αναπόφευκτο. Η απογοήτευση. Σαπίλα.

          Ο εγκέφαλος και η ουσιαστική επικοινωνία εξαφανίζεται, δες που περιορίζονται οι κουβέντες στα άτομα εκεί γύρω της ηλικίας 15-25 (μιλάω για αυτές της ηλικίες επειδή είναι κοντινές στην δικιά μου και τους έχω παρατηρήσει περισσότερο). Πίστεψε με δεν θα ασχοληθούν με κάτι πέραν από λεφτά, γκόμενες/γκόμενους, εξωτερική εμφάνιση, στυλ, μόδα, μαγκιά κλανιά και Facebook. Υπάρχουν σαφώς πάντα εξαιρέσεις στον κανόνα αλλά όπως προείπα είναι εξαιρέσεις, ακόμα χειρότερα όταν καταλάβεις ότι και οι περισσότερες εξαιρέσεις, αρχίδια εξαιρέσεις είναι,  νιώθεις gadfly μες στο γάλα. Σαφώς και όλα αυτά που λέω τα έχω ξαναπεί και δυστυχώς θα τα ξαναπώ αφού τα συναντώ συνέχεια σε κάθε γύρα.

          Βγήκα για καμία γύρα, καμία βόλτα αντί να πάω σπίτι. Συνάντησα πάλι τυχαία δύο παλιές "φίλες" και άρχισαν να μου λένε νέα τους και για τους κύκλους τους. Οι κοπελιές στο μεταβατικό στάδιο από λύκειο για σχολή (στα 17-18-19 περίπου τέλος πάντων). Μου μίλαγαν για τις παρέες τους, τις παλιές, αυτές που εγώ τις είχα αφήσει κάποτε. Ρε συ, γαμισεεεεεετα, η κατάσταση έχει γαμηθεί σε αααααλλο επίπεδο, άλλη φάση, άλλη κλάση. Πιτσιρίκια λυκειόπαιδα, και δυστυχώς η πλειοψηφία, αγόρια-κορίτσια γαμααατα. Τι εννοώ; Τα αγοράκια εμπνευσμένοι από την νέα γαμημένη εναλλακτική μόδα με το χασισάκι, νομίζουνε ότι ζούνε στο Τζαμάικα,  ότι έχει εισχωρήσει στο σώμα τους το πνεύμα του Μπομπ Μάρλεϊ και καλλιεργεί στην θέση του εγκεφάλου τους μια γλάστρα πεντάφυλλη. (Μεγάλη παρένθεση : Εντάξει, μην λέμε μαλακίες, και οι παρέες μου πίνουν, βασικά, η σωστή φράση είναι, "ποιος δεν πίνει;". Αλλά το να φτάνουμε στα σημεία να την πίνουν στο σχολείο για την ποζεριά τους, να αποκαλούνε το χασισο-σπρώχτη τζαμαικανό , να ντύνονται με τα παρδαλά χρώματα του τσιφτετελικ (psychedelic + τσιφτετέλι) , να μιλάνε για ρασταφάρι και πούτσες μπλε και να κοντράρονται για το ποιος πίνει περισσότερα τσιγάρα την ημέρα σαν κύρια ασχολία, είναι καταστροφή απλά. Το κεφάλι τους θα είναι στάχτη πολύ σύντομα, αν όλα αυτά δεν ακυρώνουν την ύπαρξη εγκεφάλου. Tι να κουβεντιάσεις με αυτά τα άτομα και τι να πράξεις, άντε να πάμε σε κανένα dub-step party παρέα μέχρι εκεί, όσων αφορά πολιτικές απόψεις, κλάιν οποίος το κάνει νόμιμο τσιμπάει και ψήφο. Τι ανεργίες και μαλακίες, κομουνισμούς και καπιταλο-τέτοιο, μπάφος μουνιά , παοκ. Μεγάλο θέμα το χόρτο, και η μόδα του,  θα το αναλύσω άλλη φορά .). Από την άλλη, τα κοριτσάκια με τα εμο χαρακοματάκια και τα bi-λεσβιακό κουτοποματάκια, με τα λάγνα χαζοβιόλικα υφακια , όπου φαίνονται περισσότερο, εντάξη, είναι όπως τα άφησα, σπαστικά και μαλακισμένα. Το θέμα είναι ότι σκασαν άλλα πολύ πιο σοβαρά, πρέζα, καταθλίψεις, ψυχολόγοι προβλήματα σοβαρά που δεν πηγάζουν από απλή και αγνή ανθρώπινη βλακεία.  

          Και θέλω να καταλήξω στο εξής. Τι σκατά έγινε ρε φίλε; Γιατί γαμιούνται τα πάντα έτσι; Αν από όλους αυτούς περιμένεις κάτι, την γάμησες. Τι να πετύχεις με αυτά τα άτομα και τι να χτίσεις. Άχρηστα πλασματάκια. Σκέφτομαι, θέλω να κάνω καλύτερο το μπουρδέλο που ζω, αλλά πως; Είσαι μόνος. Απογοήτευση, θλίψη, οργή, συμβιβασμός, θλίψη, σαπίλα, βαρεμάρα, αποκοπή, δεκτικές σκέψεις, δεν γαμιέται και αει στο διάολο. 

           Δεν ξέρω αν θα έπρεπε να στεναχωριέμαι για αυτούς και να με καταβάλλουν ψυχολογικά όλα αυτά και να με φθείρουν. Στην τελική όλοι αυτοί, δεν νοιάζονται καν για αυτούς. Δεν ξέρω. Όλα αυτά τα όμορφα σκηνικά ήταν που με κάναν να αποφεύγω το έξω. Σήμερα μέσα, πιο οικονομικό και με λιγότερη σκέψη.....Μπα. 

"Οποιαδήποτε ομοιότητα με πρόσωπα, ονόματα ή καταστάσεις δεν είναι τυχαία και έχει σχέση με την πραγματικότητα "

Κάπου πρέπει να έκανα λάθος, 
Ελπίζω να γλιτώσω τις μηνύσεις.

Περί blog ο λόγος

          Καλώς ήρθες στο υπόγειο περαστικέ. Οι κραυγές που διαβάζεις ή ακούς κατά καιρούς ηχογραφημένες, δεν είναι τίποτα παραπάνω από τις καθημερινές μου σκέψεις και τα καθημερινά μου συναισθήματα. Δημιούργησα αυτό το blog, όταν μια μέρα ήθελα να πω κάτι κάπου "δημόσια" και κατάλαβα ότι δεν υπάρχει κάποιο μέρος για να το πω. Οπότε ο βασικός λόγος είναι καθαρά η έκφραση των απόψεων μου. Όποτε μου κατέβει κάτι, εδώ θα το μοιράζομαι. Μαζί με αυτό πάει καπάκι και η όποια, τέλος πάντων, "μουσική" κάνω. Διάφορα κείμενα, στίχοι, σκέψεις, κομμάτια, beats. Επίσης αν αποφασίσω να βγάλω κάτι προς τα έξω, θα βγει από εδώ.

Είμαι το μίασμα. Xάρηκα.