Τετάρτη, 28 Δεκεμβρίου 2011

Σκληροπυρηνικά ρομαντικός

"...Έτσι όπως μ' έμαθες σκληροπυρηνικά ρομαντικός...."

          Γαμώ το Χριστό σου, όχι δεν χάρηκα που σε άκουσα. Ούτε καν χάρηκα που εγώ σε πήρα για να σε ακούσω. Σε πήρα ένα τυπικό τηλέφωνο για χρόνια πολλά. Μια πολύ καλή πρόφαση για να σε ακούσω. Δεν ψήνεσαι ούτε να με ακούσεις ούτε να σε ακούσω. Για το πρώτο είμαι σίγουρος. Αλλά θα ψηνόμουν να σε δω και να σου πω όσα δεν ψηνόσουν να ακούσεις στα μούτρα σου. Για αυτό δεν είμαι. Όχι δεν θα στο πω από εδώ. Γαμώ το κεφάλι σου ρε. Δεν σε μισώ. Βγες από το κεφάλι μου. Χμμ, ο Δον κιχώτης γυρνάει στο κεφάλι μου.

"...Έχουμε χαραμίσει τόσες σελίδες και τόσες ιστοσελίδες για να πούμε αυτά που θα λέγαμε στα ίσια αν ήμασταν λίγο πιο σίγουροι και λίγο λιγότερο επιδειξίες. Παπάρια. Νόμιζα ότι ήθελα κάτι να γράψω, αλλά... ξέχνα το!..."

          Καλή προσποίηση για να γλιτώσω από τα βλέμματα. Αει γαμήσου και εσύ, μίλα περισσότερο να σε καταλαβαίνω. Προσπαθώ, γιατί με γαμάς; Κάθε κείμενο που γράφεις με χτυπά καρφί λες και το γράφεις για μένα. Είμαι ένα εγωπαθέστατο, εγωκεντρικό, απόβλητο και το ξέρω. Κάθομαι κλεισμένος στο κλουβί μου και μισώ όλο τον κόσμο. Ένα σνόμπ και καλά συνειδητοποιημένο, γαμημένο, αναρχο-κομμουνί που δεν προσφέρει τίποτα. Ο πιο βρώμικος από όλους, το μίασμα της Ρώμης. Συγνώμη όμως, δεν θα στα πω, μάλλον γιατί είμαι αρκετά ψωνάρα για να μην το παραδεκτώ δημόσια.

"...Έλα να νιώσεις καλλιτέχνης λοιπόν. Πάρε τ'αμάξι και πάμε κάπου ψηλά για να δω..."

          Την έπαθα, μόλις το κάνα. Βλέπεις και αυτό το blog ένα γαμημένο δημόσιο ημερολόγιο είναι. Ο καθένας μπορεί να βλέπει και να προσπερνάει την ψυχή μου, ακόμα και να την σχολιάζει. Κάτι περίπου σαν τα κομμάτια μου. Ίσως και εδώ να είμαι περισσότερο πόρνη. Τουλάχιστον στα κομμάτια μου ακούς και την φωνή μου να τρέμει. Γάμησέ το. Νόμιζα ότι ήθελα κάτι να γράψω, αλλά... Όχι, εγώ θα το πω. Κάτι θέλω να γράψω. Απλά δεν είναι για όλους.

"...Είναι για σένα που δεν σ'είχα ποτέ, κι όμως σε είχα ανάγκη, όπως δεν είχα ανάγκη κανέναν, ποτέ μα ποτέ..."

          Θέλω να γίνεσαι όλο και καλύτερη, να σε βλέπω να δημιουργείς. Να εξελίσσεσαι και να ωριμάζεις περισσότερο. Να ασχοληθείς με την σκέψη σου. Να διαβάσεις και να αμφισβητείς χωρίς να τα παρατάς. Να ψάχνεις την αλήθεια. Θέλω μια μέρα να με ταπώνεις και να σε ακούω να μιλάς και να μαθαίνω πράγματα. Σε θέλω με δυναμικό λόγο και δημιουργικά χέρια και σκέψη. Θέλω να κοιμόμαστε παρέα και να το κάνουμε όλη νύχτα χωρίς να σε βαριέμαι. Να φτιάξουμε μουσική παρέα και να ταξιδεύουμε. Να γνωρίσουμε κόσμο και να χαρίσουμε τα πιστεύω και τις ιδέες μας. Την τέχνη και το πάθος του σφυριού. Αυτό που δημιουργεί και καταστρέφει. Να μ'αγαπας όπως και όσο θα σ'αγαπω. Να με σέβεσαι και θα σε σέβομαι όσο σε σέβονται οι πράξεις και ο λόγος σου. Κάνε το ίδιο. Να μου είσαι πιστή ψυχικά και εγκεφαλικά. Σωματικά ίσως και να το δεχόμουν, αρκεί να μπορείς να μου το εξηγήσεις, να το αιτιολογήσεις και να το στηρίξεις. Αν πιστεύεις πως όλα αυτά θα γίνουν τότε δεν χρειάζεται να ανησυχείς γιατί δεν θα υπάρχει κάτι άλλο να ψάχνω. Δεν θα έχω λόγο να κοιτάξω έξω από τα μάτια σου. Επίσης το πιο σημαντικό από όλα. Θέλω να με πείθεις κάθε μέρα για το πόσο σοβαρά πρέπει να σε πάρω.

Αν ποτέ το διαβάσεις μην απαντήσεις. Δεν ψήνομαι να σε ακούσω.

το "ρομαντικό" μίασμα

υ.γ.
Γαμιέσαι σκρόφα. Ελπίζω να γαμιέσαι τουλάχιστον καλά και να ξεχνιέσαι από αυτό που είσαι...

Παρασκευή, 23 Δεκεμβρίου 2011

Διαλυμένες οικογένειες

          Ααα... και τώρα πίσω στο κλουβί. Τελικά, κάθε φορά που βγαίνω από το κλουβί, μετά από λίγο καιρό, θέλω να γυρίσω πίσω για μία-δύο μέρες. Να μην βγω. Να απομονωθώ και να σκεφτώ ακούγοντας λίγη μουσική. Παίζοντας κάνα ανούσιο παιχνίδι. Μιλώντας μόνο με μένα. Μια κούπα καφέ, ελληνικός/τούρκικος (όποιος σκατά έχει τα copyright τέλος πάντων) γλυκός με γάλα. Δεν τον πέτυχα, αλλά δεν γαμιέται. Καλός είναι.

          Ήρθαν Χριστούγεννα. Δεν ξέρω γιατί, αλλά πάντα τα αντιπαθούσα. Όλοι κλείνονται οικογενειακά και δεν υπάρχει ψυχή στους δρόμους. Όταν τελειώσει το υποχρεωτικό οικογενειακό νταβαντούρι, βγαίνουν έξω να το κάψουν σε κάνα κονσερβοποιημένο xxX-mas πάρτυ. Στριμωγμένοι σε ένα γαμημένο μαγαζί. Τσαμπουκαλεμένα, φλωροαγοράκια με λιγδιάρικα από ιδρώτα και ζελέ μαλλιά, και ξεκωλιάρες, χοντροκώλες, γκομενίτσες. Ολονών τα κεφάλια σας άλλωστε, στην χριστιανική πούτσα αλληλεγγύης είναι. Τραβάτε να γιορτάσετε τον πούστη τον Χριστό, γεννήθηκε. Χμμ, όπως κάθε χρόνο.

          Βαριέμαι. Το αστείο είναι ότι οι γονείς, θεωρούν σημαντικό να περάσεις αυτήν την ανούσια μαλακία μαζί τους. Ακόμα κι αν χρειάζεται να πάρεις 5-6 ώρες λεωφορείο για να έρθεις να τους βρεις. Αλλά τι να κάνεις; Αφού δεν καταλαβαίνουν, καλό είναι να μην τους στεναχωρείς. Δεν ξέρεις μέχρι πότε θα τους έχεις στην τελική. Εκτός αυτού, ότι και να είναι, όπως και να έχουν φερθεί, στην τελική γονείς σου είναι. Μια καλή (έστω και σε τυπικά πλαίσια) σχέση, πρέπει να την έχεις. Πώς να το πω. You are STUCK with them.

          Οι περισσότεροι φίλοι μου, δεν τα πάνε καλά με τους δικούς τους. Τους καταλαβαίνω, και εγώ κάθε φορά που μιλάω τσακώνομαι. Είναι όλα βέβαια θέμα χειρισμού και επικοινωνίας. Απλά είναι πολύ πιο δύσκολο να χειριστείς με επικοινωνιακά κόλπα τους γονείς σου, γιατί απλά δεν τους βλέπεις σαν ξένους. Αλλά από το να γίνεστε πουτάνα, καλύτερα να έχεις μια πιο διπλωματική στάση. Τους ξένους μπορείς να τους αλλάξεις, αλλά δεν μπορείς να αλλάξεις κάποιον που σε θεωρεί κατώτερο του (υποσυνείδητα). Αυτό άργησα να το καταλάβω. Βλέπεις αυτός σε γέννησε, κάποτε δεν ήξερες να μιλάς και σε τάιζε και σε ξεσκάτιζε. Μέχρι χθες σου έδειχνε πώς να επιβιώσεις. Πώς ακριβώς να τον πείσεις εσύ ότι βλέπεις πιο καλά πλέον. Καταλαβαίνω και τους γονείς δηλαδή, παρότι έχουν άδικο. Γιατί πλέον μεγάλωσες και όντως μπορεί να βλέπεις πολύ πιο μπροστά από κάποιον που αφιέρωσε την ζωή του στο να μεγαλώσει ένα παιδί και να διαιωνίσει το είδος. Λες και ο κόσμος δεν γέμισε από την μαλακία τόσων άλλων, πρέπει να υπάρχει και η δικιά του μαλακία και συνέχεια να περιφέρεται.

          Θέλω να καταλήξω στο εξής. Όσο βαρετά και αν είναι όλα αυτά τα οικογενειακά και όσο μαλακία και αν είναι να ανέχεσαι τον κάθε κλειστόμυαλο παππού, συγγενή ή γονέα. Θα έπρεπε να κάνεις λίγο στην μπάντα τις διαφωνίες σου και να τους γράψεις, ώστε να μπορέσεις και εσύ να απολαύσεις κάποιες στιγμές που αργότερα δεν θα μπορείς. Σήμερα βλέπεις είναι εδώ και αύριο δεν θα είναι. Δώσε λίγο χαρά στην μάνα σου και κανε της το χατίρι. Η δικιά μου ποτέ δεν με κατάλαβε, αλλά τουλάχιστον ξέρω ότι μ'αγαπάει και θα ήθελα να την βλέπω να χαμογελά πιο συχνά.

          Συγγνώμη για το κλαψομούνικο κείμενο, αλλά επειδή οι περισσότεροι εδώ μέσα που μπαίνετε και διαβάζετε είστε φίλοι μου. Και για μένα οι φίλοι είναι οικογένεια, θα θελα να σας βλέπω και εσάς να χαμογελάτε πιο συχνά. Ξέρω ότι το οικογενειακό θέμα είναι για όλους μας -που ζούμε και μεγαλώσαμε σε διαλυμένες οικογένειες- είναι ένα βαρύ θέμα και απασχολεί τα κεφάλια μας και την καρδιά/ψυχολογία μας πολύ συχνά, για αυτό είναι καλύτερα να το έχουμε λυμένο.

Την αγάπη μου, και τις ευχές μου.
το μίασμα

Σάββατο, 17 Δεκεμβρίου 2011

Το χρονικό της ανίας(part.2)

          Δεκέμβρης του 2011, κι ο μήνας 17. Σήμερα δεν είναι όποια κι όποια μέρα για μένα. Σαν σήμερα πέρυσι κυκλοφόρησε η Ρώμη. Σαν σήμερα δηλαδή, ήταν η παρουσίαση δίσκου στα Γιάννενα και δόθηκαν τα πρώτα αντίτυπα. Ήταν όλοι τους εκεί. Παίζαμε εμείς, οι Jolly Roger κι ο Μέγας. Πρώτα ένα ντοκιμαντέρ, δυο λόγια μετά, live και ακολούθησε πάρτυ. Ωραία γενέθλια. Όπως κάθε χρόνο από τα 17 μου, κάθε Δεκέμβρης με βρίσκει στα Γιάννενα. Έτσι και τώρα. Χειμώνας κρύο, εμείς και εμείς. Χαμένοι σε στίχους και μουσικές. Από αλάνες σε τσιπουράδικα, σε σπίτια και πολιτικές κουβέντες. Είναι λοιπόν μια σημαδιακή μέρα για μένα και για να την τιμήσω θα σας χαρίσω ένα αμιξάριστο ακυκλοφόρητο κομμάτι της Ρώμης. Όπως σας είχε συνηθίσει η Ρώμη. Από τα έγκατα.


Ταχυπαλμία, φόβος, άγχος και δυστυχία.
Δείχνεις αλήτης, μα κατά βάθος είσαι κυρία.
Γυρνάς στην κοινωνία, εισπνέεις δυσοσμία,
καταπίνεις, προχωράς μες στην υπέρτατη βλακεία.
Ξέρω δεν είσαι καλά, τα χάπια είναι γοητευτικά,
γλυκά τα ηρεμιστικά, μαρτυρική η αϋπνία.
Έτρεξες σε γιατρούς, είναι όλα μάταια.
Κλεισμένος στο δωμάτιο, μέρες περνάν στο πάτωμα.
Καφές, μερέντα κι ανακάτεμα. Μνήμες για πλάνεμα,
παλιοί σου στίχοι τριγυρνούν, γέννησες σκάλωμα.
Ήτανε κάποτε αλλιώς τα πράγματα.
Ήσουνα έτοιμος τότε να πάρεις άρματα.
Έβλεπες αίματα, μύρια καθάρματα,
μα πριν σκοτώσεις μαλάκα έφαγες σκάλωμα!

Και όλα βαίνουν κατ'ευχήν,
γίνεσαι κάθε μέρα πιο αναίσθητος από ότι ήσουν πριν.
Φεύγουν τα νεύρα, τα μάτια κλείνουν.
Ηλίθιοι περαστικοί σε μιλούν σε γνωρίζουν.
Ψάχνεις δουλειά, χάνεις χαμόγελο,
μπήκες στο πρόγραμμα, και είναι ολόιδιο,
με τον γονιών σου και είναι επώδυνο,
που συμβιβαστικές, είσαι στο όριο.
Ακούς μια απελπιστική κραυγή
"δυο βήματα μπροστά μαλάκα κι ότι ήσουνα θα εξαφανιστεί".
Μα εγώ βαριέμαι, θέλω ησυχία.
Ο μόνος θόρυβος θέλω να'ναι ήχος ταινίας.
Κι από μια κάμερα ασφαλείας καταγράφεται
σε κάθε σπιτικό το χρονικό της ανίας.

Σάββατο, 3 Δεκεμβρίου 2011

Βρωμάει αποσύνθεση

"...Ανάβω ένα τσιγάρο και εγώ, χωρίς καν να καπνίζω, πες το από μιμητισμό το συνηθίζω..."

          Όλοι γύρω μου κινούνται και φωνάζουν, μα κανένας δεν έχει χρώμα. Ή λες από την πολύ σκέψη να έπαθα αχρωματοψία; Μάλλον απλά ο κόσμος γύρω μου βρωμάει αποσύνθεση. Θέλω να πιστεύω το δεύτερο. Και αφού θέλω να το πιστεύω, για μένα αυτό ισχύει. Ναι, το δεύτερο. Δεν είμαι τρελός, το πιστεύω, αλήθεια λέω. Δεν είμαι τρελός. Ποτέ δεν ήμουν εγώ ο τρελός. Δώσε μου μια ελπίδα ότι κάτι αλλάζει. Κλισέ ακούστηκα. Κάτσε θα μου απαντήσω.

-Αλλάζουν πράγματα απλά αλλάζουν προς το χειρότερο.

"...Hardcore σκηνικά και Hardcore καταστάσεις, τόσο hardcore που αν στις πω hardcore ράπα θα κλάσεις..." 

- Ψςς, τι είπες δικέ μουυυυ. Ρεσπέκτ.
- Γάμησέ με...

          Ξεφύγαμε, φεύγουν οι καταστάσεις από τα μικρά μου χέρια και δεν έχω καμία επιρροή και κανέναν έλεγχο πλέον σε κανέναν. Ώστε να μπορώ να τραβήξω κόσμο προς το μέρος μου. Νιώθω υπερβολικά μόνος απέναντι σε κινούμενες απελπισίες. Εσύ με καταλαβαίνεις. Όχι εσύ. Εσύ.. ναι εσύ. Πιάσε τις λέξεις κλειδιά. Το ξέρω ότι εσύ με καταλαβαίνεις.

-¨Ελα ρε μαλάκα ξεκόλλα, άμα θέλω αύριο τα κόβω όλα, μπορώ να κρατηθώ... Προχτές οι άλλοι κά...

          Εξελικτίκαμε. Προχωρήσαμε πέραν από τα μικρά και ακίνδυνα (και καλά) ναρκωτικά, ή ψυχότροπα όπως θες να το πεις, αναλόγως πόσο ψαγμένος θες να ακουστείς, μιας και η λέξη "ναρκωτικά" είναι ορολογία που δόθηκε από μπάτσους και δεν πρέπει να βάζουμε προϊόντα μιασμάτων στο στόμα μας. Δεν διακρίνεις ειρωνεία και όλα όσα διαβάζεις ποτέ δεν γράφτηκαν.

"...Γυρίστε στον όμορφο γυάλινο παράδεισο σας. Εκ της διευθύνσεως..."

          Η μαμά Αμερική πάντα πρωτοτυπούσε. Τι πρέζες και μαλακίες όπως μου είπε και ένας παλιός καλός φίλος-αδερφός. Βραστό αδερφέ, δεν υπάρχει καλύτερο πράγμα. Από δίπλα, πάντα μια μπουκάλα Coca-Cola, να μην στεγνώνει το στόμα. Ταιριάζει τέλεια με όλα. Anyway, you know βραστό; Κοινός Crack. Βρασμένη κόκα με αμμωνία ή με σόδα. Αυτό που θερίζει στο Αμέρικα. Πόσο; Ένας χρόνος ζωής μετά από συστηματική χρήση; Σ'αγαπάω ρε μαλάκα, και εσένα σ'αγαπαω, και τον άλλο τον μαλάκα τον αγαπάω. Γάμησέ με...Δεν αντέχω να σας βλέπω να καταστρέφεστε μπροστά στα μάτια μου και εγώ να μην μπορώ να κάνω κάτι. Πρέζες, βραστά, χόρτα, μυτιές. Άλλοι με ξύδια, άλλοι με κόκα, με MDMA και άλλοι, από τα ψυχοφάρμακα και τα παραισθησιογόνα. Όλα είναι γύρω μας. Όλα ήταν πάντα γύρω μας; Εγώ τα έβλεπα από μικρός. Εγώ ήμουν εκεί από μικρός, μα ήταν όλοι έτσι πάντα; Εγώ έμεινα καθαρός, οι άλλοι γιατί; Γιατί; Είμαι εξίσου απελπισμένος, κι όμως. Εγώ έμεινα απέξω. Γιατί;

"...Μην λες ονόματα και καταστάσεις. Καμία επικοινωνία έξω από το κλουβί. Μας ακούνε..."

          Βγαίνω μια βόλτα και δεν έχω με ποιον να μιλήσω, είναι όλοι τόσο ηλίθιοι ή απλά εγώ είμαι πιο βλάκας από ότι μπορεί να συλλάβει το κεφάλι μου. Έχω την εντύπωση ότι σκέφτομαι. Ναι, πιστεύω ότι σκέφτομαι. Αλήθεια το λέω. Συγγνώμη αν μιλάω πολύ σήμερα, είναι μάλλον επειδή ήπια μετά από καιρό. Συγγνώμη που δεν κατάφερα ποτέ να επικοινωνήσω μαζί σας. Κάποτε ήθελα το καλό σας. Κάποτε έτρεχα μαζί σας στο τμήμα και κάποτε σας κάλυπτα και σας έβαζα σπίτι μου. Κάποτε σας έδωσα χρήματα και κάποτε με ψειρίσατε. Κάποτε με βάλατε σπίτι σας και κάποτε μου κολλήσατε εσείς όταν δεν είχα, ούτε σπίτι, ούτε λεφτά. Κάποτε μιλάγαμε, κάποτε επικοινωνούσαμε. Κάποτε μπλέκατε, κάποτε σας τράβαγα. Κάποτε μπλέξατε, κάποτε χαθήκαμε. Κάποτε ξαναβρεθήκαμε και κάπου στο κάποτε καήκατε και δεν ξαναμιλήσαμε ποτέ κι ας περνάγαμε μέρες ολόκληρες παρέα. Και εγώ ακόμα μόνος, στην απομόνωση που μου προσφέρει μια δεκαμελής παρέα σε ένα μικρο δωμάτιο σε μια φοιτητική πολυκατοικία, κάπου στην Ρώμη. Εγώ, ένα laptop, internet, δυο γκόμενες, ένας σκύλος, τρία άλλα παλικάρια, κάποιες θολούρες και κάτι ξερατά, κάτι κουμπιά, δυο τσιγάρα που γυρίζουν, μια κάρτα και κάτι γραμμές που σφυρίζουν στα ρουθούνια.

Αποσύνθεση.

Πέμπτη, 1 Δεκεμβρίου 2011

Επικοινωνία

Πολύπλοκες λέξεις για απλούς ανθρώπους τριγυρνάνε.
Έχω πολλά που σκέφτομαι εν τέλει όλοι λυγάμε.
Όλοι φωνάζουν και γυρνάνε στα ίδια λάθη που κάναν
και χτες, λες και υπάρχουν κι αλλαγές πολλές στο σήμερα.
Ήρεμα ξετύλιγα κουβάρι απωθημένα.
Εγώ σε σένα και 'συ όλα αυτά που μ'είχες φυλαγμένα.
Εν τέλει είπα τόσα και 'συ λίγα,
και περιμένω το ίδιο λάθος να ξαναγίνει, μια από τα ίδια.

Μια από τα ίδια, μια από τα ίδια.
Οι σκέψεις στο κεφάλι μου μοιάζουν μ'αποκαΐδια.
Μια από τα ίδια, μια από τα ίδια.
Όνειρα γκρεμίστηκαν πάμε ξανά....

Σήκωσε κεφάλι, άκουσα πως ξεχάσαμε
να ζήσουμε και ζούνε όλοι άλλοι.
Χαρούμενοι με μπύρες, πλαστικά και ένα μουνάκι
κουνιστό. Ένα ακόμη όργιο της Ρώμης, αστικό.
Έχω ακόμα το θυμό μέσα μου κι όμως, πια δεν φωνάζω.
Δεν μιλάω δυνατά, την βγάζω με κάνα αναβράζον.
Κουμπάκια να πατώ, που λέει και το ρητό,
δίχως να σου μιλώ απλά να προχωρώ.
Αφού είμαι εδώ χωρίς σκοπό.
Χωρίς κανένα όνειρο, έστω κι απατηλό.
Μια ψευτιά για να πιαστώ κι οι γείτονες μουγκοί,
κρυμμένοι μέσα στην TV, όνειρο-κατασκευή.
Μια διαφήμιση φτηνή κάθε παραγωγή,
κάθε κουπλέ και κάθε στίχος μου εκπροσωπεί,
την υπέρτατη ασχήμια που κρύβω μες στην ψυχή.
Μη με ρωτάς πολλά, απλά να με κοιτάς καλά
και θα με πιάσεις, χωρίς καμία εξήγηση
και χωρίς παρεξήγηση.

Καμία επικοινωνία έξω από το κλουβί. Μας ακούνε.

Τετάρτη, 30 Νοεμβρίου 2011

Ακούγοντας μουσική

          Τελευταία ακούω πολύ μουσική και αρχίζω και γουστάρω, είχα σταματήσει να ακούω μουσική. Πιο παλιά περιόριζα τον εαυτό μου, σκεφτόμουν τέρμα χαζά, σαν ραππάς, βλάκας δηλαδή. Άκουγα μια μουσική και σκεφτόμουν αν μπορώ να ραππάρω από πάνω. Αργότερα εξέλιξα την χαζή αυτή σκέψη του ραππά και πήγα στην άλλη χαζή σκέψη του beatmaker. Άκουγα samples όχι μουσική. Δηλαδή, αν κόβεται το τάδε σημείο και πως θα ακουγόταν με ένα beat, reverb και παραμόρφωση. Κλάσε με δηλαδή, από την μια πλάνη έσκαγα με τα μούτρα στην επόμενη.

          Τελικά αυτό που γουστάρω είναι το ραπ, ναι ξέρω έχω πρόβλημα. Κουρασμένος από την σαπίλα του ελληνικού ραπ, που δεν μπορώ, ούτε μπορούσα, να βρω τίποτα που να με γεμίζει και έτσι βολευόμουνα με μερικά μέτρια υποκατάστατα, έκανα το παραπάνω βήμα. Άφησα πίσω τις όποιες γλωσσολογικές δυσκολίες των Αγγλικών και πλάκωσα να ακούω ξένο. Διευκρίνηση, όχι τους μαλάκες, γιατί μαλάκες υπάρχουν παντού. Το μόνο κάλο είναι ότι στα Αγγλικά δεν καταλαβαίνω εύκολα το τι λένε χωρίς τους στίχους και δεν με εκνευρίζουν. Και ξαναλέω, όχι τους μαλάκες, ναι αυτούς τους μαλάκες που αντιγράφουν οι Έλληνες μαλάκες και γίναν εξίσου μαλάκες και πνιγήκαμε στην μαλακία όλων σας.

          Υπάρχουν γαμάτα κομμάτια εκεί έξω και γαμάτα συγκροτήματα. Κομμάτια που είναι ικανά αν αγαπάς το ραπ, να σου φτιάξει την μέρα ο ήχος τους. Σήμερα ξύπνησα και έβαλα "Atmosphere" το κομμάτι "like today". Ειλικρινά, μετά από πολύ καιρό χαμογέλασα, και τους ευχαριστώ για αυτό. Τους ένιωσα. Δεν ξέρω τι άλλο ήθελα να πω, αλλά το ραπ γαμάει. Είναι ένα μέσω, το οποίο ή θα σε κάνει άνθρωπο ή θα σε κάνει ράππερ.


:) ...Πρόσεξε τις πλάνες.  

Κυριακή, 20 Νοεμβρίου 2011

Απόλαυσε την πανσέληνο

Αμίλητος, κλεισμένος στο κλουβί μέρες, αξύριστος.
Αντίθετος με κάθε ρεύμα και τέρμα καχύποπτος.
Ανήθικος ήμουνα για πολλούς, για άλλους ο κίνδυνος,
για άλλους ηθικό πιστό σκυλί και ευσυγκίνητος.
Διάλεξε πρόσωπο να με χαρακτηρίσεις,
ψάξιμο, βλέμματα κινούν τις ύποπτες κίνησης.
Κι αν, με δεις σκυφτό να περπατώ, μην μου μιλήσεις.
Έχω τόσα στο κεφάλι μου για να μ'απασχολήσεις.

Χαμένους στους καπνούς απλώνω χέρια σε αδερφούς,
μέχρι να δεις κι αυτούς, απλά να μου γυρνάνε πλάτη.
Βοηθούσα τους πολλούς, αποκλεισμός, γέμισα εχθρούς,
ενώ κοβόμουνα για την δικιά τους πάρτη.
Και τώρα πάτημα, μέχρι το λαιμό απ'τό αφεντικό,
να λέω κι ευχαριστώ που έχω μια δουλειά για να τραφώ,
κι αυτό γιατί χωρίς αυτό, δεν θα μπορούσα να μιλώ,
θα 'χα χαθεί και ψυχικά μέσα στον καπιταλισμό.

Έμμονη ιδέα, μ'ακούνε τα παιδιά, δεν είναι ωραία.
Δεν περνάει η πουτάνα η μέρα χωρίς παρέα.
Δέσε την θέα και πρόσεξε καλά να μην σου φύγει.
Μείναμε λίγοι, απόλαυσε την πανσέληνο.

Παρασκευή, 18 Νοεμβρίου 2011

Μετρώντας ζωή

          Κλεισμένος στο δωμάτιο, ένας δυνατός καθημερινός τσακωμός τονώνει το νευρικό σύστημα. Τρέμουλο, ταχυπαλμία, κόκκινο πρόσωπο και κλεισμένη φωνή. Ενδείξεις ότι ακόμα έχω δυνατό και ζωντανό οργανισμό, μα φυλακισμένο σε τέσσερις τοίχους. Μετρούσα χρόνια από τότε που πάτησα το πόδι μου εδώ. Από τα δώδεκα μέχρι τα δεκαοχτώ που θα σηκωνόμουν να φύγω. Ακόμα εδώ, και είμαι εικοσιένα. Το μέτρημα είχε χωριστεί βέβαια σε υποκατηγορίες και συνεχίστηκε και μετά τον στόχο του, αφού ποτέ δεν εκπληρώθηκε.

          Μετρούσα μήνες στο σχολείο για το καλοκαίρι, αλλά κάθε καλοκαίρι σκατά πέρναγα και μετρούσα βδομάδες για τον χειμώνα και κάθε χειμώνα αναπολούσα το λιγότερο σκατά που πέρναγα το καλοκαίρι. Ξέρω θα μου πεις "πολύ μιζέρια ρε, σιγά τι πέρασες;". Κατανοώ, πολύ πιθανόν περίπου ότι πέρασες και συ. Λίγο πάνω, λίγο κάτω. Φαντάσου τότε είχαμε και λεφτά. Πάντα όμως έχει σημασία πόσο μπορεί να σε στιγματίσει κάτι και εμένα με στιγμάτισαν πολλοί και πολύ.

          Όταν τελείωνα με το σχολείο μετρούσα μήνες για τις πανελλήνιες και απ'το πολύ μέτρημα είχα ξεχάσει ότι έπρεπε να διαβάσω κιόλας. Όταν αποφάσισα να ξαναδώσω, μετρούσα μήνες για να φύγω από το κλουβί και να έρθω Γιάννενα, τελικά κατέληξα Αθήνα. Τότε μετρούσα μέρες μέχρι να έρθει το Σάββατο μπας και δω τον gadfly ή τον Πλανήτη και τον Ανέμη που ίσως να περνάγανε να τους φιλοξενήσω. Πνιγόμουν στην μοναξιά. Όταν έφυγα και από την Αθήνα, μετρούσα μέρες για να έρθω Γιάννενα και όταν ήρθα μετρούσα μέρες για να φύγω, αγανακτισμένος με έντονα συναισθήματα θλίψης και οργής. Εκεί ήμουνα πιο μόνος από ποτέ, αφού φαντάσου είχα και κόσμο γύρω μου. Τότε είναι που ίσως να ένιωθα πιο πολύ από ποτέ τα κομμάτια που παίξαμε στην παρουσίαση δίσκου. Από το σπίτι του Χάρη, στο σπίτι του Τζόνι, στο σπίτι της Ρίτσας, κρύο και βροχή. Ένιωσα τι πάει να πει ξένος.

          Μετά το σπάσιμο της Ρώμης, μετρούσα βδομάδες απογοήτευσης πριν μπω στρατό και με το που πάτησα το πόδι μου μέσα, μετρούσα μέρες. 273 και σήμερα μέχρι να ξαναζήσω. Κάθε μια πιο βαρετή, πιο άχρηστη και πιο μίζερη από την άλλη και αν δεν ήταν όλα αυτά ήταν απλά εφιάλτης. Δεν θα ξεχάσω ποτέ τους κομπλεξικούς και τα βασανιστήρια που κάνουν λόγο της μικρής εξουσίας που έτυχε να πάρουν στα χέρια τους, τα γαμημένα εθνίκια στις ειδικές δυνάμεις. Βγάλτε όλα τα κόμπλεξ σας πάνω μου, ότι και να κανείς ακόμα θα σε πολύ πιο άρρωστος από μένα. Εν τέλει νίκησα και είμαι το απόβλητο. Αν είχα πριν δέκα λόγους να τους θέλω νεκρούς, τώρα έχω άλλους 274. Έναν για κάθε μέρα.

          Ήρθε η στιγμή και έγινα πολίτης και πάλι. Όλοι χαιρόντουσαν, επιτέλους θα επιστρέφανε σπίτι. Κερνάγανε, τραγουδάγανε, χορεύανε, μιλάγανε στο τηλέφωνο με την γκόμενα. Εγώ πάλι είχα μια τεράστια απογοήτευση και απελπισία. Βλέπεις εγώ δεν έχω κάτι πίσω να με περιμένει να το πιάσω και να ζήσω. Εγώ δεν έχω σπίτι, δεν έχω αμάξι, δεν έχω δίπλωμα, ούτε πτυχίο, δεν έχω λεφτά πίσω μου, ούτε οι γονείς μου και πρέπει κάτι να κάνω, όχι μόνο για μένα αλλά κι για αυτούς. Εγώ έξω βρήκα χάος, βρήκα πόλεμο, βρήκα απόγνωση. Εγώ εδώ έχω τρέξιμο, διάβασμα αγγελιών, ψάξιμο και ξαναψάξιμο μπας και βρω μια ότι νά'ναι δουλειά. Άρχισαν πάλι οι ημικρανίες.

          Τώρα μετράω βδομάδες μέχρι να φύγω από το κλουβί, ποτέ δεν ένιωσα ότι έχω σπίτι, ήμουνα πάντα ξένος και πάντα φιλοξενούμενος. Η μάνα μου αναρωτιέται ακόμα, πως νιώθω άνετα να γυρνάω από πόλη σε πόλη και από σπίτι σε σπίτι τόσα χρόνια. Ποτέ δεν κατάλαβε ότι ούτε στο σπίτι της νιώθω άνετα. Στίχοι από το "Εις θάνατον" τσιμπάνε το μυαλό μου με ανανεωμένες ημερομηνίες.

"Νοέμβρης του 2011, είμαι ακόμα χωρίς γη, χωρίς πατρίδα, χωρίς ένα μέρος να μπορώ να αποκαλώ σπίτι. Έφτιαξα τον δικό μου κόσμο, μακριά από τον δικό σας. Είμαι ακόμα ένα απόβλητο σου κοινωνία..."

Το μέτρημα συνεχίζεται.

Σάββατο, 12 Νοεμβρίου 2011

Βάζοντας ταμπέλες

          Χωρίς να το κουράζω με προλόγους και μαλακίες. Έκανα ένα test, περί πολιτικής κατευθύνσεως και θέλω να το μοιραστώ με όσα άτομα μπαίνουν εδώ μέσα, επειδή μου άρεσαν οι ερωτήσεις. Προτείνω να το κάνουν και να ποστάρουν τι βγήκαν. Όσοι δεν έχουν λογαριασμό, βάλτε ένα υποτυπώδες όνομα. Παραθέτω link για το test και στην συνέχεια τα δικά μου αποτελέσματα.

Βάζοντας ταμπέλες λοιπόν: You are a Trotskyist.



Παρασκευή, 11 Νοεμβρίου 2011

Project00: Ρώμη

         
          Η Ρώμη αποτελείται από το σφάλμα και το μίασμα. Δημιουργήθηκε αρχές με μέσα του 2008 και έβγαλε προς τα έξω την πρώτη ολοκληρωμένη δουλειά της στα τέλη του 2010, τον ομώνυμο δίσκο "Ρώμη". Μέχρι τότε προς τα έξω είχαμε βγάλει μόνο ένα ακυκλοφόρητο κομμάτι την “Κατάρα”. Όπως το είχε χαρακτηρίσει ένα παλικάρι, το "δέκατο τρίτο" κομμάτι της Ρώμης. Ανήλικοι τότε στο μυαλό και πωρωμένοι μέχρι αηδίας όταν φτιάχναμε το δίσκο, αλλά μέχρι να βγει προς τα έξω νιώθαμε και οι δυο τριάντα χρονών και κουρασμένοι. Ο δίσκος τέλειωσε, διαλύθηκε και ξαναχτίστηκε από την αρχή δυο φορές. Τελικά αποφασίσαμε να μας κάνει ο Ανδρείκελος μίξη και mastering και μπήκαμε στο studio "Ήχοτρον". Τέλος, κόπηκε σε λίγα αντίτυπα με την βοήθεια της "Gasmask Media" και διακινήθηκε χέρι με χέρι και με λίγες αντικαταβολές με μικρό αντίτιμο.

          Αυστηρά κοινωνικοπολιτικό ραπ, αυτό που λένε έξω, "Conscious rap". Δώδεκα κομμάτια, όλα (για μας) ένα κι ένα και επιλεγμένα για συγκεκριμένους λόγους στην συγκεκριμένη σειρά που τα τοποθετήσαμε. Πολύ δουλεμένος από πλευρά μας δηλαδή και με πολύ αγάπη και σεβασμό, για αυτό και προτιμήσαμε να το διακινήσουμε πρόσωπο με πρόσωπο. Δεκαεξασέλιδο booklet με όλους τους στίχους, δυο κείμενα και τέσσερις φωτογραφίες, ευχαριστίες, χαιρετισμούς και επικοινωνία.

          Για τον δίσκο έγιναν πολλές κουβέντες και πολλά σχέδια, πολύ κάψιμο. Συνδιαμόρφωση ιδεών και ανάπτυξη κοινωνικών σχέσεων σαν ένα. Με τους τσακωμούς μας και όλα, πάντα στο πρόγραμμα. Όμορφες αναμνήσεις και όμορφες εποχές. Βλέπεις σχεδιάζαμε να κάνουμε πολλά με αυτόν τον δίσκο, αλλά δυστυχώς μείναν στην μέση. Κρατώ τα όμορφα, κανε το ίδιο. Η Ρώμη συνεχίζει να καίγεται.

"Φτιάξαμε έναν δίσκο διαμάντι μόνο από λάσπη"
            Έγινε πρόσφατα μια δισκοκριτική για την Ρώμη. Ευχαριστώ το παιδί για το ενδιαφέρον και την στήριξη. Παραθέτω link. 

Σάββατο, 5 Νοεμβρίου 2011

Μια ακόμη δόση ποζεριάς

          Όλα προχωράνε τόσο γρήγορα. Χρόνια μετράω και σπαταλάω στο γύρω γύρω. Αναρωτιέμαι αν ότι έπραξα ποτέ, άξιζε πραγματικά τον κόπο. Κουράστηκα πολύ και για πολλά, βέβαια ποτέ δεν άκουσα ένα μπράβο για αυτά. Συνήθως με πετάγανε έξω από τα ίδια μου τα δημιουργήματα για να πάρουν αυτοί ένα μπράβο παραπάνω πατώντας πάνω μου. Δεν γαμιέται, ποτέ δεν έκανα κάτι για το κέρδος. Εκτός αυτού, το να επιζητώ επιβράβευση είναι μια μορφή πουλήματος. Αλληλεγγύη αδέρφια, βουλιάζουμε.

          Χαμένες λέξεις και σκέψεις, κι αν επιζητάς βαθύτερες εσωτερικές αναζητήσεις ή μάλλον, πιο κατανοητές, έπεσες σε λάθος παραμυθά. Εγώ ξέρω λίγες ιστορίες και τις αναμασάω, βάζω την σάλτσα μου και κάθε φορά σου μοιάζει λίγο διαφορετική, αλλά απλά είναι η ίδια από μια άλλη οπτική. Έχω μάθει να βλέπω από πολλών τα μάτια. Το απρόσωπο πρόσωπο με τις χίλιες μάσκες. Φιλιά στο προσωπείο και στα παιδιά που χαρήκαμε πέντε γεμάτα χρόνια πτώσης.

          Βαριά και ανάμικτα συναισθήματα κατρακυλάνε. Ξέρω ουσιαστικά δεν έχω κάτι να πω, ίσως για αυτό να λέω πολλά και δεν καταλαβαίνεις τίποτα. Είναι σαν ένα κομμάτι του Foxmoor. Όταν δεν πιάνεις πολλά, δεν είσαι εσύ ο χαζός, απλά αυτός δεν λέει τίποτα. Τώρα αρχίζεις και βλέπεις πιο καθαρά. Το ενοχικό σύνδρομο σε τυφλώνει. Να ξέρεις ότι ποτέ δεν είσαι εσύ ο τρελός, οι άλλοι είναι μέχρι να σου αποδείξουν το αντίθετο.

          Είχα πάρα πολλά να πω αλλά ουσιαστικά τίποτα. Μια ακόμη δόση "ποζεριάς" θα λέγανε καλοθελητές. Η απλά μια δόση απογοήτευσης. Χαμένος κάπου στα συναισθήματα και στις σκέψεις μου. Αν ψήνεσαι για καφέ σφύρα. Αρκεί να τον πάρουμε στο χέρι και να αράξουμε κάπου που να βλέπω μάσκες να πηγαινοέρχονται.

Τετάρτη, 26 Οκτωβρίου 2011

Αποτυχημένη ποιήση

Σήκωσε τα χέρια σου. Άφησα κάπου κοντά στα σύννεφα, κάθε ελπίδα που είχα για αλλαγή. Μη φοβάσαι και σήκωσε τα. Εσύ μπορείς να τις πιάσεις, άλλωστε πλέον κινείσαι πιο άνετα στα σύννεφα με την “αντισφιξιογόνα μάσκα" που σου χάρισαν. Αποτυχημένη ποιήση. Μπάτσοι και λοιπά σκυλιά με ανακρίνουν με το που με ανταμώνουν, ανάλογα την διάθεση που έχω για ειρωνεία.

«Γκούχου-γκούχου. Μπράβο. Καλή δουλειά.»
«Δεν σου άρεσε ΡΕ; ΓΙΑΤΙ ΕΓΩ ΚΑΥΛΩΣΑ!!»
«Το φαντάζομαι. Δεν περίμενα και κάτι καλύτερο.»
«ΣΤΑΜΑΤΑ!!  ΑΚΙΝΗΤΟΣ!! Ειρωνεύεσαι; ΕΙΣΑΙ ΕΞΥΠΝΟΣ; Ταυτότητα!! Έχεις;»
«Μάλιστα. Ορίστε.»
«Τα χέρια πίσω απ’το κεφάλι και κάτω»
«Μπράβο, τον πιάσατε τον κακό, εσείς και ο Superman.»
«Συνεχίζεις ΡΕ; Τι ήθελες να τους αφήσουμε να κάψουν τον κόσμο; Είσαι και φαντάρος… Εγώ νόμιζα ότι είμαστε παρέα. Λάθος μέρα διάλεξες να βγεις έξω φίλε.»
«...»

Και εδώ η βλακεία απλά νικάει, όπως κάθε ισχυρός εχθρός, απλά με δυο κουβέντες.

Μια από τις νύχτες που πνίγομαι στον κόκκινο καπνό. Εγώ και άλλα χαμένα κορμιά τριγυρνάμε στους δρόμους και κουβεντιάζουμε για τα ψυχολογικά μας ή για κάποια “τέλος πάντων” αλλαγή. Άσε με να σου πω την αλήθεια, γιατί όλοι σας πιστεύεται μαλακίες. Κανείς δεν με ρώτησε και έτσι ποτέ δεν μίλησα. Μα αφού τώρα με ρωτάς και επιμένεις, θα σου τρίψω την αλήθεια στα μούτρα. Όσο και να με στεναχωρεί να γκρεμίζω ανθρώπους, που θα ‘πρεπε να χτίζουμε παρέα. Κρίμα για μένα, κρίμα για σένα, για αυτόν και για όλους μας. Συνήθως τα ψυχολογικά, μας νικάνε, είναι η αντίστοιχη βλακεία στους έξυπνους ανθρώπους.

Ένα δάκρυ κοσμεί το πρόσωπο μου. Όχι, δεν κλαίω πια, αυτά τα ‘κόψα. Απλά με όλα αυτά που βλέπω, τρίβω συχνά τα μάτια μου και έτσι η καταρροή είναι αναπόφευκτη. Βλέπεις έχω πολύ τρέξιμο κάθε βράδυ για να φτάσω σπίτι. Κάν'το και συ και θα με καταλάβεις, αν δεν με έπιασες. Δυο ηρεμιστικά. Κλείνω τα μάτια. Ελπίζω να κοιμηθώ γρήγορα μα να ξυπνήσω στην ώρα μου για το χάπι.

Παρασκευή, 21 Οκτωβρίου 2011

Νεκρή γωνία

          Βγάλτε όλοι σας το σκασμό. Έχω κουραστεί να κ­όβομαι για όλους και στο τέλος να προσπαθούν να μου βγουν και από πάνω. Γαμιέστε ρε, είστε γαμώχριστοι και πιο ψεύτικοι από τα πλαστικά φαγητά που σιχαίνεστε, αλλά καταναλώνετε ανεξέλεγκτα, στην βρώμικη ζωή που χτίσατε με τα ίδια σας γαμημένα χέρια.

          Ψευτό-ιδεολόγοι και ποζεράδες περιτριγυρίζουν κάθε συζήτηση με απώτερο σκοπό την γαμημένη τους αυτοπροβολή. Δεν με νοιάζει αν είσαι ψαγμένος ρε, πόσο μάλλον αν το παίζεις ψαγμένος μιας και αυτή είναι η μεγαλύτερη αλήθεια. Δεν είσαι ηγέτης και ούτε θα γίνεις όσο πιστεύεις ότι έχεις τα προσόντα. Θες να κατευθύνεις; Ίσως να καταφέρεις να κατευθύνεις μια κουλτουρό-ποζερό-γκόμενα, να της τρώς τα λεφτά αλλά μέχρι εκεί, γιατί και αυτήν θα την σέρνουν ίδιες ανασφάλειες που σε σέρνουν και σένα στο να την σέρνεις. Πλέον σε βλέπω μόνο να φθήνεις, στην φθήνια σου. Μαλάκες, νομίζετε ότι υπερέχετε ενώ είστε πιο βρώμικοι και από τους ποζεροραπάδες που κράζετε, τουλάχιστον αυτοί φαίνεται να είναι πιο ειλικρινείς. Κυνηγάνε το να τους γλείφουν τα παπάρια και δεν το αρνούνται. Πιστεύεις ακόμα ότι θα παραδεκτό την άναρχο-κομμουνιστική πούτσα σου; Ρε σάλτα γαμήσου και συ και τα όνειρα σου για προβολή. Τα φώτα μου είναι πάντα σβηστά δεν περίμενα κανέναν να μου τα σβήσει για να απογοητευθώ που δεν με έχουν σε υπόληψη. Ποιου νου την υπόληψη να υπολογίσω στην τελική;

          Τα πιο γαμάτα άτομα που γνώρισα μου φέρθηκαν πιο μαλακισμένα από τα χειρότερα εθνίκια που γνώρισα στο στρατό. Μου δώσαν όνειρα και μου τα γρκέμισαν με την βλακεία τους και τα κόμπλεξ τους, ενώ παράλληλα με θάβαν κ με σφυροκοπούσαν ανελέητα. Οι άλλοι ήταν εξ αρχής εχθροί μου και πλακωνόμασταν ντόμπρα. Δεν μπορείς να με πεις αχάριστο. Εκτιμώ την ειλικρίνεια, παρόλα αυτά για μένα είναι ακόμα για σκότωμα ενώ οι πρώτοι απλά σκάρτοι. Μάλλον τα θέλει και ο δικός μου κώλος αφού συνεχίζω να προσπαθώ.

          Αντικαπιταλιστές μου πιάνανε κουβέντα για λεφτά και μου ζητάγανε ποσοστά. Καλό έ; Μετά απαιτούν να πιστέψω και να δουλέψω για μια αλλαγή για το ‘κοινό καλό’. Ρε δεν με παρατάτε λέω εγώ. Φαντάσου τελευταία ήμουνα λίγο καλύτερα. Ότι κράζουν όλοι είναι αυτομάτως και καλό να το υποστηρίζουν και ότι δεν κράζει κανείς κάποιος πρέπει να το κράξει. Έτσι δεν είναι; Στην παρούσα φάση αυτό μάλλον θα 'σαι εσύ. Ανάλογα την μόδα γυρνάει και η ρόδα, εγώ ακόμα κάπου χαμένος στην Ρώμη. ΜΟΝΟΣ. ΠΑΝΤΑ ΜΟΝΟΣ. Μόνοςμόνοςμόνοςμόνοςμόνος. ΜΑΚΡΙΑ ΣΑΣ ΓΑΜΗΜΕΝΟΙ!!! Ακόμα αμόλυντος. Φαντάσου, εγώ είμαι αμόλυντος, εγώ. Εγώ, το εγωκεντρικό κτήνος, που σιχαίνεται το ίδιο του το εγώ. Εγώ το βρώμικο, κυνικό, ασχημόψυχο και αηδιαστικό πλάσμα. Εγώ ΤΟ ΜΙΑΣΜΑ, ακόμα αμόλυντο. Μπράβο σας, μπροστά σας έχω τα πιο αθώα μάτια στην γη και ακόμα με αυτά κοιτάω γαμημένε. Κάθε φορά που σου κόβω τα πόδια ενώ καρφώνω τα μάτια σου. ΝΑ ΜΕ ΦΟΒΑΣΑΙ, όχι γιατί θα σου κάνω κακό. Κακό σε κάποιον κάνει μόνο ο εαυτός του.

          Δεν ψάχνω ανθρώπους πια ιδιαίτερα, γνώρισα πολλούς και χόρτασα. Τα λυπημένα, παραπονιάρικα, αηδιαστικά λόγια σου, μπορείς να τα βάλεις στον κώλο σου, μαζί με όλα τα παράπονα σου για μένα. Και ξέρεις γιατί; Γιατί ότι και να μου ζήτησαν, έκανα ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ από όσα μπορούσα και αυτό φάνηκε, αφού κατάφερα να πιστέψω σε σκάρτους ανθρώπους και να τους ανεχτώ. Ένας χείμαρρος από σκέψεις που δεν έχει καμία καλλιτεχνική πλευρά, ΩΜΟ και αληθινό κείμενο σκέψεων και όχι στίχοι. Να πάει να γαμηθεί και η έκφραση στην τελική, αφού και αυτή μάθατε να μου την στερείτε. ΦΙΛΟΙ ΜΟΥ ευχαριστώ για τις υπέροχες στιγμές που με αφήσατε να σας χαρίσω από σας πήρα μόνο τα άσχημα και πίσω τα άσχημα θα σας χαρίζω.

          Μ’αρέσει που την έλεγα στον Πινόκιο για την μιζέρια του, ενώ έχω τρις χιλιάδες τόνους περισσότερη να χαρίσω απλόχερα στον καθένα. Ευχαριστώ τ’αδέρφια μου για αυτό. Χρωστώ και ένα συγγνώμη στον Πινόκιο, άλλωστε πρώτα σε μένα την έλεγα και η απόδειξη είναι αυτό το κείμενο. Μην με ενοχλείτε.

“Δεν φοβάμαι τίποτα, δεν ελπίζω τίποτα, είμαι απελπισμένος.” Σκούρτης Γιώργος. Ιστορίες με πολλά στρας.

Το κείμενο αυτό δεν αποτελεί τίποτα παραπάνω από μια μονάχα πλευρά μου, ίσως και την πιο απογοητευμένη που έχω να σας χαρίσω. Ξενέρωσα και κουράστηκα νωρίς. Δέσε τον κόσμο γύρω σου. Εγώ τον δένω με κοφτές ματιές. Ψάχνω να δω ακόμα και στις νεκρές γωνίες. Αν τις βρω θα μπορώ να υπάρχω και να δρω χωρίς να φαίνομαι. Είμαι πολύ άσχημος για να αντέξω την ομορφία σας.

Παρασκευή, 7 Οκτωβρίου 2011

Ψευδαίσθηση δημιουργικότητας

          Κλεισμένος στους τέσσερις τοίχους, τα ηχεία χτυπάνε instrumentals από ραπ κομμάτια. Προτιμώ να ακούω τα beats σκέτα, χωρίς τον μαλάκα από πάνω να λέει τις ποζεριές του. Από Jedi mind tricks σε Snowgoons, μετά κλασικά σε beats του Rza και μετά πολλοί και διάφοροι γνωστοί και μη. Συνήθως όταν ακούω beats, μου βγαίνει αυθόρμητα να ραπάρω, να εκφραστώ. Έτσι, ακόμη και για να γράψω ένα κείμενο με βοηθά αρκετά.

          Αλλάξαμε συνήθειες με τον καιρό, το μόνο που παρέμεινε ίδιο, είναι το ραπ και η μοναξιά. Άπειρες ώρες κλεισμένος στο κλουβί, e-γκλωβισμένος. Κάποτε χαμογελάγαμε που και που. Έτσι για να σπάμε την μονοτονία, ελπίζαμε ότι κάτι θα αλλάξει. Πλέον είμαι σίγουρος, πως δεν υπάρχει καμία αλλαγή και τσάμπα την περίμενα. Ο κόσμος έξω έχει βυθιστεί σε τέτοια ασχήμια που πλέον φοβάμαι να ανοίξω σοβαρές κουβέντες για να μην απελπιστώ περισσότερο. Μην νομίζεις, δεν νομίζω οτι είμαι καλύτερος. Κοίτα που είμαι και εγώ, στον γυάλινο, μίζερο παράδεισο μου. Αλλά έτσι κι αλλιώς, μου την σπάει ο περισσότερος κόσμος και με εκνευρίζει. Θα ήταν υπέροχο να μην ήμουν τόσο κοινωνικό άτομο, ώστε να μην έχω ανάγκη να μιλάω με κόσμο, γιατί βλέπεις, όταν δεν μιλάω με κόσμο είναι τα πάντα μαύρα και μουντά. Ο κόσμος μου δίνει ζωή και ενέργεια, όρεξη, μα εγώ μισώ τον περισσότερο κόσμο. Τα έχω λίγο σκατά θα μου πεις στο κεφάλι μου. Αιώνιος δρόμος αποτυχίας προς την ευτυχία.

          Γυρνάω την μουσική σε κλασικό, παλιό, χιλιοκολημένο και αγαπημένο ραπ, Active member. Κλεισμένος ακόμα στο δωμάτιο, βαράκια, κάμψεις και κοιλιακούς. Έχουμε βγάλει και την μπλούζα και μοστράρουμε στον καθρέφτη την ασχήμια μας, τα καινούργια μας δημιουργήματα. Είμαι 1.82 και 92 κιλά κυνισμού και ειρωνείας. Αρέσουν στις γατ(σ)ούλες τα ποντίκια. Τον έχω γύρω στα 14 με 15 άντε 16 άμα βαράει beatάρα από πίσω. Για τον πούτσο και αυτές, για τον πούτσο και εγώ. Αλλά είδαμε και απο τις "ψαγμένες γκόμενες", τουλάχιστον οι γατ(σ)ούλες, το παραδέχονται και δείχνουν την ωμή ασχήμια τους, οι άλλες την κρύβουν πίσω από κάνα γαμάτο συγκρότημα, κάνα alternative στυλάκι ή στην καλύτερη πίσω από καμιά συλλογικότητα.

          Πάμε άλλο ένα set, τουλάχιστον να χτίσω κάτι από όλο αυτό το χάσιμο χρόνου και μηδαμινής δημιουργικότητας. Άλλωστε και αυτό το blog στην πλειοψηφία του, μια ψευδαίσθηση δημιουργικότητας είναι. Θα μπορούσα να είμαι έξω να έβρισκα κόσμο και να έχτιζα πράγματα μαζί του. Να τσακωνόμουν, να φώναζα, να συζητούσα, να έβριζα και να έτρωγα ξύλο από μπάτσους. Να έπαιρνα μέρος σε κάποια συλλογικότητα όπως έκανα σε κάθε πόλη που βρισκόμουν παλιά. Τώρα απλά περιμένουμε, νομίζουμε ότι έχουμε χρόνο, και ξαφνικά αντιλαμβάνομαι ότι πέρασαν καμιά δεκαριά χρόνια. Και εγώ είμαι ακόμα στο κλουβί μου. Ακόμα άθλιος.

          Πάρε να ακούσεις και τίποτα της προκοπής από στίχο. Γιατί εδώ φτάσαμε, στο ραπ που είναι λόγος, να τρομάζεις να βρεις κάποιο κομμάτι με καλούς στίχους.                                                                                   
          Επίσης στήριξε κάνα καλλιτέχνη έτσι για διαφορά. Αν δεν μπορείς να αντιληφθείς ότι αυτό είναι ένα μικρό ευχαριστώ για αυτό που σου 'δωσε, δεν πρέπει καν να κάτσω να στο αναλύσω. Αλλά ξέρω είναι πιο γαμάτο να έχεις π.χ. ένα μπλουζάκι, ώστε να σου λένε όταν το φοράς, "Ψψσσ, Μέγας. Ακούς Μέγα; Γαμάει!!", και εσύ να χαίρεσαι. Όταν όμως, ο Μέγας και ο κάθε Μέγας πάρει πούλο και δεν ξαναβγάλει τίποτα προς τα έξω γιατί μπήκε μέσα, και δουλεύει δυο δουλειές, μετά θα αναρωτιέσαι σαν βλαμάδι, που πήγαν οι σωστές δουλείες. Στον κώλο σου πήγαν αδερφέ και στα αρχίδια σου. Μην τις ψάχνεις άδικα, όχι τίποτα άλλο. Σκέφτομαι να τυπώσω μπλουζάκια Ρώμης, είμαι σίγουρος ότι θα πάνε πολύ καλύτερα από τον δίσκο. Αυτά από μένα.
       
           "Προτείνω να σταματήσεις να περνάς τόσες ώρες μπροστά απ'την τηλεόραση, ή απ'τον υπολογιστή σου, δώσε ευκαιρίες στους ανθρώπους σου, συζήτησε μαζί τους, δημιούργησε, πάνω από όλα διάβασε, διάβασε, διάβασε. Κανένα γαμημένο βιβλίο δεν γράφτηκε για να κοσμεί την βιβλιοθήκη σου. Κι αν ακούγομαι διδακτικός, είναι γιατί βαρέθηκα να γκρεμίζω με την υπεροψία μου. Είναι καιρός όλοι μαζί να κάνουμε ένα βήμα παραπάνω. Ένα μικρό βήμα προς την αιωνιότητα." ~ gadfly.

          Δεν έχω να πω κάτι παραπάνω, με κάλυψε ο Πάνος και με το παραπάνω. Άλλωστε οι στίχοι μπαίνουν καρφί να σπάσουν την γυάλινη μιζέρια μου και να συνέλθω.

Με σεβασμό,
κάπου χαμένος στην Ρώμη,
ΤΟ ΜΙΑΣΜΑ.

Πέμπτη, 6 Οκτωβρίου 2011

Το κάλεσμα της Ρώμης


          Αυτό το κείμενο θα το βρεις στο booklet της Ρώμης. Το είχαμε γράψει με σκοπό να τραβήξουμε κόσμο προς εμάς, κόσμο που δεν μπορούσαμε να βρούμε, να του πούμε να έρθει να μας βρει. Κι αν κάποιος, έχει κοινές σκέψεις και στόχους με μας, να φτιάξουμε όλοι παρέα κάτι μεγάλο. Μιλάει λοιπόν για την κολεκτίβα στην οποία στοχεύαμε σαν Ρώμη και θέλαμε να πετύχουμε. Ακόμα κι αν εμείς, δεν τα καταφέραμε(ή δεν τα καταφέραμε ακόμα) να την χτίσουμε, κάναμε κάτι. Δώσαμε αυτή την τροφή για σκέψη, γιατί κάποιος πρέπει να το φτιάξει. Αποφάσισα να ανεβάσω το κείμενο, γιατί αυτή είναι η ιδέα και ίσως ο τελικός λόγος που βγάλαμε τον δίσκο (αφού η σχέση μας όταν βγήκε εν τέλει ο δίσκος, ήταν ήδη διαλυμένη). Προσωπικά είμαι πάντα ανοικτός προς συζήτηση και ανταλλαγή ιδεών. Παραθέτω και την τωρινή επικοινωνία και το blog του Ανέμη στο τέλος.


            Με τις πολιτικές εξελίξεις των τελευταίων χρόνων , δε θα μπορούσαμε να λέμε ότι έχουμε πολιτικοποιημένο λόγο αν δεν είχαμε μια σαφή αντικαπιταλιστική κατεύθυνση. Ο εχθρός μας βέβαια δεν βρίσκεται μόνο στις πολυεθνικές και στις τράπεζες, αλλά και στην υποκρισία, στις παγιωμένες αντιλήψεις, στους μπάτσους στο κεφάλι μας, στον εργάτη που δεν ονειρεύεται να ρίξει τα αφεντικά του αλλά να γίνει ο ίδιος αφεντικό, σε 'οσους τους δόθηκε μια ευκαιρία να αντιδράσουν και μείναν πίσω.

           Για μας το ραπ είναι πρωτίστως λόγος. Επομένως το ραπ δεν είναι σκοπός, είναι το μέσο, είναι το δημιουργικό όπλο μας απέναντι στη βλακεία που μας περιβάλλει, ο τρόπος να βρεθούμε σε επαφή με άτομα που σκέφτονται σαν κι εμάς για να βρούμε από κοινού διεξόδους διαφυγής ή αντεπίθεσης. Τοποθετούμε τις ρίζες του ραπ πολύ πιο πριν από εκεί που τους τοποθετεί η μουσική βιομηχανία, για να δημιουργήσει την εντύπωση ότι το ραπ γεννήθηκε και είναι "μουσική για πάρτυ".

           Από τη στιγμή λοιπόν που δεν ασχοληθήκαμε με αυτό τον τρόπο έκφρασης για να πλουτίσουμε,(όχι ότι θα μας χάλαγε), αλλά για τους λόγους που αναφέραμε παραπάνω, δε διαπραγματευόμαστε στο ελάχιστο την αξιοπρέπεια του εγχειρήματος. Με άλλα λόγια θέλουμε, όσο περνάει από το χέρι μας, να το κρατήσουμε αγνό και απαλλαγμένο από συμπεριφορές υποκρισίας, βλακείας και ματαιοδοξίας, συμπτώματα δυστυχώς ευρέως διαδεδομένα στους κύκλους της ελληνικής "χιπ χοπ κοινότητας" (και όχι μόνο).

           Λαμβάνοντας υπόψιν τα παραπάνω, και κατανοώντας ότι καλύτερα να πράττουμε παρά να περιμένουμε τον από μηχανής θεό, καλούμε τα άτομα που συμμερίζονται τις ιδέες μας να έρθουν σε επαφή μαζί μας με σκοπό το στήσιμο μιας ραπ κολεκτίβας. Μιας ομάδας δηλαδή ατόμων που ασχολούνται με το ραπ (ή με μουσική που στηρίζεται στο λόγο γενικότερα), με το video, κλπ. ή που απλώς θέλουν να στηρίξουν το εγχείρημα. Μέσα από αυτή την ομάδα θα μας δοθεί η ευκαιρία να δημιουργούμε από κοινού μουσική με τη μεγαλύτερη δυνατή αυτονομία αξιοπρέπεια και με τις λιγότερες δυνατές εκπτώσεις σε ποιότητα, να κάνουμε περισσότερες και καλύτερες συναυλίες, να βγάζουμε συχνότερα δίσκους με μουσική που γουστάρουμε. Δε θέλουμε απλά άρνηση απέναντι στην υπόλοιπη χιπ-χοπ κοινότητα και εσωστρέφεια, αλλά δημιουργικότητα, κόσμο με ανοιχτό μυαλό που να συζητά και αντιπρόταση. Να στήσουμε μια κολεκτίβα με σαφές αντικαπιταλιστικό υπόβαθρο που να βγάζει ραπ αιχμηρό και δυνατό, που να τροφοδοτείται από και να τροφοδοτεί τον διάλογο, απαλλαγμένη από τη γενικότερη βλακεία και την αναπαραγωγή των κλισέ της "πολιτικής μουσικής" και της οριοθετημένης από τους πάνω κοινής λογικής.

          Όσοι νιώθετε τα ίδια με μας και το λέει η καρδιά σας μη διστάσετε να επικοινωνήσετε μαζί μας στα παρακάτω email για να βρεθούμε και να συζητήσουμε.

          -- tosfalma@hotmail.com
          -- tomiasma@hotmail.com
          -- aitiokaiapotelesma.blogspot.com
          -- tomiasma.blogspot.com

Κυριακή, 2 Οκτωβρίου 2011

Μικρά, άπληστα γεροντάκια

Έχεις αντιληφθεί ότι τον κόσμο τον κυβερνάνε κοντά χοντρά μπάσταρδα γεροντάκια.
Που άμα τα είχε μπροστά του και ο τελευταίος λαπάς,
θα τους έσπαγε όλα τα κόκαλα με μια κλοτσιά; Και τι κάνουν;
Έχουν ένα κάρο πουλημένα φουσκωτά μπάσταρδα
να τους φυλάν τον κώλο από κάτι τύπους σαν και μένα για ψίχουλα.
Αν δεν είχαν τα φουσκωτά, τότε θα είχαν καταστραφεί,
και ένα καλύτερο μέλλον θα μπορούσε να ξημερώσει για όλους.
Παρ'όλα αυτά, τα πουλημένα αυτά όντα ψάξαν το βόλεμα.
Και σε κάθε πεδίο μάχης βρίσκονται ενάντια.
Να γιατί ο μπάτσος και ο μπράβος είναι εχθρός σου.
Γιατί θα μπορούσε να είναι μαζί σου, σε κάθε πορεία και σε κάθε κίνηση
εναντίον τον πάμπλουτων χτικιών που κυβερνάνε,
και διαλέγει να είναι ενάντια σου, προστατεύοντας τα γαμημένα κτήνη.
Ξέροντας αυτό, ακόμα κι αν έχει την οποιαδήποτε δικαιολογία
να πάει να γίνει φουσκωτό μπάσταρδο.
Εσύ πως μπορείς να του μιλάς και να επικοινωνείς με ένα τέτοιο κτήνος.
Ένα ανθρωπάκι πουλημένο από κάθε είδους ηθική για λίγο βόλεμα.
Σκότωσε το μπάτσο δίπλα σου. Σκότωσε τον μπάτσο μέσα σου.
Σκότωσε κάθε τι που σε κάνει να σκύβεις το κεφάλι για να πλουτίσει κάποιος.
Στόχος δεν είναι το χρήμα, στόχος είναι να ζήσεις κάποια στιγμή ελεύθερος.
Βέβαια μπορείς να συνεχίσεις να γλείφεις όλους τους κώλους γύρω σου,
μπας και γίνεις και 'συ κάποια στιγμή
ένα γεροντάκι με πολλά λεφτά που θα γαμεί και θα δέρνει.
Που μεταξύ μας, δεν πρόκειται. Εκτός κι αν έχεις μπαμπά γαμημένο γεροντάκι.
Ο καθένας κάνει τις επιλογές του και είναι υπεύθυνος για αυτές.
Διάλεξε τον δρόμο σου, κι εμείς θα τα ξαναπούμε.
Αν αναφέρω με ονοματεπώνυμο όσα μπάσταρδα βρίζω στα κομμάτια μου.
Τότε το μόνο σίγουρο είναι, ότι θα μπορούν να μου κάνουν μήνυση.
Κι ας έχω τέσσερις χιλιάδες επιχειρήματα για ποιο λόγο τους βρίζω.
Αξιότιμοι βουλευτές μου. Εύχομαι καρκίνο σε όλους σας,
στα σπίτια σας και στις οικογένειες σας.
Κύριε Σημίτη, κύριε Καραμανλή, κύριε Παπανδρέου,
βάλτε στον κώλο σας τα φανταχτερά σας κουστούμια,
μπας και πάρουν μυρωδιά απ'το υλικό που είστε φτιαγμένοι.
Σκατά στα μούτρα σας. Αξιότιμοι κύριοι, κυρίες,
είμαι ΤΟ ΜΙΑΣΜΑ, κάντε μου μήνυση.

Παρασκευή, 30 Σεπτεμβρίου 2011

Η κατάρα της Ρώμης

          Εποχές Αθήνας, στο τότε σπίτι μου φιλοξενούσα το σφάλμα και την κοπελιά του, αν θυμάμαι καλά, για κάποιες μέρες. Μια μικρή γκαρσονιέρα τότε στο Αιγάλεω. Θυμάμαι μπόλικες μέρες βγαίναμε βόλτες με το σφάλμα μέχρι αργά και κάναμε αβέρτα μαλακίες και πάνω απ'όλα κουβέντες, κουβέντες και ξανακουβέντες, από την αρχή, ξανά και ξανά. Ανάλυση στην υπερανάλυση. Είχε έρθει και η κοπελιά του μετά από κάποιο διάστημα και αράζαμε όλοι παρέα. (Αν ήταν τότε και δεν τα έχω μπερδέψει μ'άλλες φορές, πάνε και κοντά δύο χρόνια από τότε).

          Βράδυ θυμάμαι να ήτανε, το σφάλμα είχε γράψει το κουπλέ αυτό και μου το ράπαρε πάνω απ'το beat που είχε φτιάξει. Ήμασταν κλεισμένοι στους τέσσερις τοίχους απ'την προηγούμενη μέρα και θέλαμε όλοι λίγο αέρα πιστεύω. Τα παιδιά βγήκαν μια βόλτα νομίζω με κάτι Σεκίτες (ή παίζει και αυτό να ήτανε άλλη φορά και να έχω μπερδέψει τρεις διαφορετικές ιστορίες, δεν πειράζει. Ψέματα εδώ μέσα δεν θα βρεις.). Πήγανε σε κάτι παρακμιακά μαγαζιά μου λέγανε κάπου στο Μεταξουργείο (νομίζω) που φτιάχνανε γαμώ τα φαγητά και πολύ φτηνά, θυμάμαι το σφάλμα αρκετά ενθουσιασμένο με την κουζίνα.

          Εγώ έμεινα σπίτι είχα ψιλό πονοκέφαλο και μια γενικότερη μουντίλα. Τους έδωσα κλειδιά, φύγαν κλείσαν την πόρτα πίσω. Έβαλα το beat, διάβασα τους στίχους, άκουγα το beat, και έγραψα και εγώ, για την κατάρα της Ρώμης. Το κομμάτι ηχογραφήθηκε κάνα μήνα η δίμηνο μετά, (δεν θυμάμαι ) που ανέβηκα Γιάννενα να δω το σφάλμα, να αράξουμε, και φυσικά να κάνουμε κάποιες κουβέντες από κοντά και να μιλήσουμε για το δίσκο. Θυμάμαι εκείνη την χρονιά, ήμασταν συνέχεια πέρα δώθε.


ΤΟ ΣΦΑΛΜΑ

Καταραμένα παιδιά, τρελαμένη γενιά,
παραπεταμένα σ'ένα καλογυαλισμένο ψέμα
Χαρά μην περιμένετε να πάρετε εδώ πέρα,
αφού τα τέρατα καραδοκούν αραχτέ στην γωνιά.
Επικρατεί όποιος έχει το κέρμα γενικά,
σχέδια εμπορικά, αλλά και παρακρατικά,
από κεφάλια που τα πάντα κανονίζουν μυστικά,
πασάροντας ιδεολογήματα παραπλανητικά.
Ομοφοβικά, εγωκεντρικά, πατριωτικά.
Ώστε στόχος ολονών, τα κέρδη τα χρηματικά.
Ώστε να ψάχνουν την χαρά σε αγαθά.
Εμπορευματικά, και ο καθένας τον εαυτό του να κοιτά.
Είναι πιο εύκολο έτσι να μας ελέγχουν φυσικά.
Πρέπει να αλλάξει το μυαλό του κόσμου ριζικά.
Μιλώ ξεκάθαρα αντί-καπιταλιστικά,
η Ρώμη μάγκα δεν θα πέσει ειρηνικά.
Όσο κι αν δεν σ'αρέσει, πρέπει κάποιος να τους βγάλει από την μέση.
Είναι παράλογο το σύστημα τους και θα πέσει.
Όταν θα καταλάβετε, πως δεν αποφασίζεται
τι ζείτε και νομίζετε, ότι αλλιώς δεν γίνετε.
Έλα όμως που γίνετε, ψάχ'την!
Κρατάνε την ελεύθερη ενέργεια στα εργαστήρια, πάρ'την!
Υπάρχει αφθονία, μα τα αγαθά κρατάν,
για να πουλάν αυτοί και να τα κονομάν.
Ενώ τα δυο τρίτα, δεν έχουνε να φαν
και το άλλο ένα τρίτο αναρωτιέται, αν
γίνει επανάσταση δεν θα μπορούν να έχουν δεύτερο αμάξι,
'ντάξει αραχτέ δεν πειράζει.
Ο καπιταλισμός μαλάκες δεν σας λογαριάζει.
Μην μου φωνάζετε όταν ο μπάτσος έξω σφάζει,
γιατί εσύ μέσα απ'τό σπίτι σου τον άφησες να σφάζει,
και τα χειρότερα μαλάκες έρχονται όπου νά'ναι.


ΤΟ ΜΙΑΣΜΑ

Φέρνω την μόλυνση με την ανάσα μου, σέρνω την κάσα σου.
Η φάτσα σου γεννά την πιο απόκοσμη γκριμάτσα μου.
Κοιμάσαι; Η Ρώμη έξω καίγεται παλιάτσε,
μα σου 'πε η τηλεόραση απόψε να φοβάσαι.
Στάσου, τα χέρια σου πλάσανε κι ωριμάσανε την φάτσα αυτού του μπάτσου.
Μ'ένα περίστροφο να εκτελεί στα δέκα μέτρα όλα τα καθήκοντα του.
Στόχος είναι όποιος διαφωνεί στα αφεντικά του.
Σύστημα, πατέρας ο άνθρωπος κι είναι σκάρτος.
Δεν έπαιζε να βγει κάτι καλύτερο από ένα μίζερο και σαθρό κράτος,
με βλέπεις κάπως; Τον καπιταλισμό τον δοκίμασα κι είναι σάπιος.
Μυρίζω την γάγγραινα από τα πόδια του,
τα κόβω και βάζω το σύστημα μέσα στο κώλο σου, σ'αρέσει;
Είμαι έτοιμος να σε τεμαχίσω άμα μπεις στην μέση.
Δεν παίζει να επιζήσω, μα χέστηκα που δεν παίζει.
Είσαι έτοιμος να πάρεις τσεκούρι στα χέρια σου,
και μια αξίνα για να σφάξεις την κάθε πόρνη μπατσίνα.
Πολιτικό ή κεφαλαιοκράτη,
αν όχι, είσαι άξιος της μοίρας σου και πάρ'τη, μαλάκα.
Νομίζεις έχω χιούμορ και απλά σου κάνω πλάκα;
Σπίτι σου μπήκα με δυναμίτη.
Ήμουνα ήρεμος σαν νέος, μα μου το βγάλατε από τη μύτη.
Δεν πείραξα κανένα μα μου γάμησαν το σπίτι.
Έρχομαι, γκρεμίζω ουρανούς ενώ καταστρέφομαι.
Πίνω θυμούς φοβέρες, σε δύσκολες μέρες και
εκεί που λες ότι τελείωσα, σηκώθηκα, σκοτώθηκα,
αφού σκότωσα αυτό που λεν, ζωή πετυχημένη.
Δεν φεύγω εφόσον η πλάση γύρω πεθαίνει.
Θα φύγω μόνο όταν ένα ρημάδι πίσω μένει.
Μέχρι τότε, τ'ανθρώπινο σώμα μου θα ανασαίνει
και που να δεις μαλάκα μου αύριο τι ξημερώνει.

          *Το κομμάτι είναι το μόνο κομμάτι Ρώμης που ανεβάσαμε στο internet, με σκοπό να είναι μια γεύση του τι είμαστε και το τι κάνουμε. Το μόνο επίσης κομμάτι Ρώμης που βγάλαμε προς τα έξω και αναγνωρίζω εκτός του ομώνυμου δίσκου.

Πέμπτη, 29 Σεπτεμβρίου 2011

24/01/2011


          Περνώ το χρόνο μου κάνοντας άσκοπες βόλτες, από πλατιές σε αλάνες κι από αλάνες σε γεμάτα κτίρια από άδειο κόσμο. (Καλά το άρχισα, φαίνεται σαν να'ναι ένα πολύ κουλτουριάρικο κείμενο. Συγγνώμη που θα σε απογοητεύσω, αλλά δεν είναι τίποτα παραπάνω από τα νέα μου). Δεν έχω πολύ όρεξη να δουλέψω, αλλά δεν έχω και πολλά λεφτά για να μπορώ να το αποφύγω. Δεν γαμιέται, η Ρώμη έπεσε. Καλά ήτανε όσο κράτησε. Όπως το πάρει βασικά κανείς. Από που να το πιάσεις και που να το τελειώσεις. Το πόσο καλά ήτανε όντως ή το πόσο πραγματικά κράτησε, αν υπήρχε ποτέ. Τέλος πάντων, συνεχίζω να πιστεύω κάθε τι που είπα και θα συνεχίσω να στηρίζω τον λόγο μου με την ζωή μου και το αντίστροφο. Το ότι η Ρώμη έσπασε στα δυο, δεν σημαίνει τίποτα παραπάνω από την ύπαρξη της, με μειωμένη δύναμη, σε δυο διαφορετικές πραγματικότητες. Οπότε, ναι ήταν καλά, κατά κάποιο τρόπο, δημιουργήθηκε αυτή η δύναμη.

          Βλέπω πολλά άτομα, να περιμένουν πολλά από μένα, ενώ είμαι πολύ μικρός για να κάνω τα πάντα, να βρίσκω λύσεις παντού, πόσο μάλλον να ηγηθώ ένα τσούρμο ατόμων που δεν με κατάλαβαν ποτέ. Είναι κάποιες φορές που διαλέγεις το τι θέλεις να γίνεις. Το τι θέλεις να βγάλεις από την όλη κατάσταση. Το πρώτο πράγμα που θα σου έρθει στο μυαλό είναι φήμη, χρήμα, άρα δύναμη. Προσωπικά δεν με ενδιαφέρει τίποτα από τα τρία, παραμόνο η ελευθερία μου και η αξιοπρέπεια μου. Και δυστυχώς τίποτα από αυτά τα δυο δεν μπορώ να επιλέξω για να κερδίσω από την όλη κατάσταση. Όλα είναι γαμημένα. Ξέρω, ότι πιο κλισέ μπορούσα να πω, αλλά με όλη την ειλικρίνεια που πάντα είχα είναι το μόνο που βλέπω. Ανήκω στους τυφλούς αφού ποτέ δεν είδα το δίκιο σου, ή στους χαρισματικούς με τα πολλά μάτια που είδαν τα πάντα, δηλαδή ότι δεν υπήρχε τίποτα για να δω. 

          Χμμμ, ακούγομαι αρκετά κουλτουρόπουστρας, οπότε λέω να το γαμήσω άλλη μια φορά μιας και είναι αρκετά σοβαροφανές ότι λέω μπας και αλλάξεις άποψη. Πούτσα, μουνί, αρχίδια, σπέρμα, Anti-Christ, και συνεχίζω την βόλτα μου.

          Όλα είναι φαινομενικά υπέροχα, οι κόπιες εξαντλήθηκαν, κάναμε κι ένα live που γάμησε, ηχογραφήθηκε, βιντεοσκοπήθηκε. Ψψσσςς, τι γαμάτοι που είμαστε; Τώρα έλα να μιλήσουμε για ποσοστά, έλα μεταξύ μας είμαστε. Τα λεφτά δεν είναι το μόνο κέρδος άλλωστε από την όλη κατάσταση; Θες παραπάνω, αλλά άμα συμφωνήσω να παίρνεις παραπάνω από ότι θα παίρνω εγώ, δεν είναι έλλειψη κέρδους, αλλά έλλειψη αξιοπρέπειας και αυτοσεβασμού, οπότε δεν πρόκειται να το κάνω κι ας χάσω υπέροχες στιγμές μαζί σου. Anyway, ελπίζω με τα ψίχουλα που βγάζουμε αραιά και που, να χαίρεσαι ότι επιτέλους δικαιώνεσαι. Τέλος πάντων, γάμα με, δεν ψήνομαι και πολύ να το τραβήξω, θα το τραβήξω μόνο αν με τραβήξεις, οπότε μην με τραβάτε έχω κουραστεί και το ψιλό χάνω. Δεν είμαι και τόσο καλά, είμαι όσο καλά δεν φαίνεται να είμαι. Όπως πάντα.

          Μιάου, τι κάνεις παρδαλή μου; Ψήνεσαι για κουτούπωμα; Nαι; Γαμάτα. Επόμενη παρδαλή. Στο τέλος της βραδιάς, ελπίζω να έχω σπάσει το ρεκόρ μου. Ο καλύτερος τρόπος για να γεμίσω τα live μου και να ξεχάσω τον πόνο μου. Άλλωστε ποιος πραγματικά ενδιαφέρεται να με ακούσει, αφού και εγώ που μιλάω, δεν ξέρω αν νιώθω καλά που σου τα λέω. "Κουράζομαι κάθε φορά που σκέφτομαι, λέω να το καταργήσω.". Οπότε, λέω να ακολουθήσω την κλασική διέξοδο. Θα αρχίσω πάλι τα video games. Ότι καλύτερο για να σκοτώνεις την ώρα σου ευχάριστα, να ξεφεύγεις από την ζωή σου. Θα άρχιζα τα ναρκωτικά, αλλά δεν είμαι τελείως απελπισμένος ακόμα. Η ζωή μου υποτίθεται μπαίνει σε μια τάξη. Εντάξει, γάμησε μας ρε αδερφέ. Αγαπώ πολύ κόσμο που δεν του αξίζει, αλλά δεν γαμιέται, συνεχίζω την βόλτα μου.

          Άλλο ένα παραλήρημα από ένα κατεστραμμένο άτομο, που θα μπορούσε να κάνει πολλά, αρκεί να μην τον απογοήτευαν όλοι όσοι πίστεψε. Ίσως να έχω και εγώ μερίδιο ευθύνης, το αναγνωρίζω. Αλλά δεν γαμιέται, πάμε, η Ρώμη καίγεται.

Τετάρτη, 21 Σεπτεμβρίου 2011

Σκέψεις νοσηλευόμενου

          Ένα μήνα κοντά νοσηλείας σε νευρολογική κλινική. Αθήνα. Σάπισμα. Η μόλυνση προχωρά. Όχι τα νεύρα μου δεν είναι καλά. Γενικά όμως, είμαι σχετικά καλά, αναρρώνω σιγά σιγά, πιο πολύ ψυχολογικά. Ξέρουν καλά πως να σου τρώνε την ζωή σου και να λιώνεις χωρίς λόγο όσο αδιαφορούν για σένα, εφόσον δεν πληρώνεις extra. Ευχαριστώ όσους με ξέχασαν. Πληροφοριακά, ακόμη ζω ανάμεσα σας δυστυχώς, και περιφέρομαι γύρω από κοινούς γνωστούς, ενδιαφέροντα και στόχους.

          Σύντροφος καλός ο Νίτσε και ο Μακιαβέλι. Τουλάχιστον μορφώνομαι. Εξελίσσω το κεφάλι μου γιατί αντιλαμβάνομαι ότι είναι πολύ στενό και πολύ μικρό συγκριτικά με το στόμα μου και το υπόλοιπο σώμα μου. Προτείνω ανεπιφύλακτα πολιτικά και φιλοσοφικά βιβλία, κι αν είσαι από αυτούς που μπαίνουν εδώ και ενδιαφέρονται όντως για τις μαλακίες που σκέφτομαι, ΔΙΑΒΑΣΕ είναι υποχρέωση σου, αλλιώς τι δουλειά έχεις εδώ; Το διάβασμα δεν είναι προαιρετικό είναι υποχρεωτικό, κανόνας. Εξαρτιέται από αυτό και η δική μου και η δική σου κοινωνική ευτυχία. Οπότε δεν στο προτείνω, το απαιτώ. Τώρα χτύπα τον κώλο σου και λέγε με φασίστα όσο με καταστρέφεται.

          Κρύψε το ρόπαλο φίλε αναρχικέ έχουμε 2011, έχει ανακαλυφθεί και η γραφή. Καιρός να χρησιμοποιήσεις τα παιδιά της, λέγονται βιβλία. Είναι πολλές μπροσούρες μαζεμένες, σε ένα μεγάλο πάκο με κοινό θέμα. Ναι το ξέρω και εγώ βαριέμαι αλλά μας σέβομαι. Αυτή είναι η διαφορά μας. Γκαρίζεις ότι θες αλλαγή. Διάβασε και βρες την ή σκάσε. Έχετε γίνει πιο κλισέ και από την ΚΝΕ.
     
          Μην νομίζεις, για μένα το διάβασμα είναι καταναγκαστικό έργο. Σοβαρά το σιχαίνομαι. Με κουράζει απίστευτα και δεν με διασκεδάζει αλλά χρειάζομαι τα ερεθίσματα. Γενικότερα είμαι πιο ρηχός άνθρωπος, προτιμώ το infotainment, πχ zeitgeist, και άλλα χαριτωμένα "επαναστατικούλια" μυθιστορήματα βασισμένα σε πραγματικά γεγονότα και μη, με αντί συστηματικό χαρακτήρα. (Είπε ότι ήθελα να ακούσω άλλωστε, γαμώ τα πάντα, το καπιταλισμό και τους Χριστιανούς πιο πολύ. Συμφωνώ, συμφωνώ, ΣΤΑΥΡΩΣΤΕ ΤΟΥΣ!!!! Που είναι οι Ρωμαίοι γαμώτο;). Μην φαντάζεσαι λοιπόν ότι είμαι κάνας βιβλιοφάγος και τα λέω, ίσα ίσα, ο τελευταίος που θα σκεφτόμουν ότι θα άνοιγε βιβλίο είμαι, αλλά δες πως τα φέρνει η τύχη. Πουτάνα τύχη. Για να πέσουν κεφάλια, πρέπει το κεφάλι σου να μεγαλώσει αρκετά ώστε να μπορείς να σκεφτείς και πως να τα ρήξεις και μετά να τους καταβροχθίσεις.

          Μην ψάχνεις όραμα. Μην ψάχνεις ηγέτη. Ψάξου σκέτο. Εσύ είσαι το όραμα, εσύ είσαι ο ηγέτης, εσύ είσαι η "πολυπόθητη" επανάσταση. ΕΣΥ ΕΙΣΑΙ Η ΓΑΜΗΜΕΝΗ ΑΛΛΑΓΗ ΠΟΥ ΨΑΧΝΕΙΣ!!!!

(Σημείωση: Το εσύ θα μπορούσε να είναι και εγώ ή και αυτός ή όλα μαζί. Τέλεια, τώρα δεν μένει τίποτα παρά να καταφέρω να πείσω και μένα για ότι λέω.«Εισαγωγή στίχων του gadfly.». Μου ήρθαν τόσοι πολλοί που κολλάνε στα συναισθήματα μου και με εκφράζουν τόσο πολύ που θα ήταν άδικο για τους υπόλοιπους στίχους να αναφέρω έναν, οπότε θα αναφέρω έναν από τον αδερφό μου. Βλέπεις, στην νεοελληνική γλώσσα μας είχαν μάθει να κλείνουμε τις εκθέσεις με cool τρόπο. Μίαου.)

«Σκατά καιρός και γαμημένη απελπισία.»

Πήρα εξιτήριο.

Σάββατο, 3 Σεπτεμβρίου 2011

Κραυγή απόγνωσης

Με έχετε πραγματικά κουράσει.

          Για αρχή έχουνε μπερδευτεί πολλά πράγματα και δυστυχώς δεν έγινε κατά λάθος. Ίσως έπρεπε να είχα βγει να μιλήσω για την Ρώμη κάπου δημόσια καιρό τώρα, ίσως και να' ναι καλύτερα που ούτε τώρα έχω σκοπό να το κάνω. Αφήνω τα καραγκιοζιλίκια στους καραγκιόζηδες. Εγώ διάλεξα άλλο δρόμο να βαδίσω.

          Έγινε πρόσφατα μια δισκοκριτική για τον δίσκο μου με το σφάλμα, μιλάω για την Ρώμη. Παραθέτω link. Ναι, για όσους δεν το ξέρουν ή τους είπαν το αντίθετο, είμαι το 1/2 της Ρώμης, το άλλο μισό αυτού του σχήματος δηλαδή. Βέβαια εγώ δεν είχα ιδιαίτερο ρόλο. Απλά ανοιγόκλεινα το στόμα σε κάνα live, επειδή το σφάλμα δεν μπορούσε να τα βγάλει όλα μόνος του. Στουντιακά, το casting παραμένει ίδιο. Οπότε η ρώμη δεν διαλύθηκε, αφού το σφάλμα δεν τσακώθηκε ακόμη με τον εαυτό του, αν και ίσως να 'πρεπε.

          Η ημιμάθεια είναι χειρότερη από την αμάθεια και ευτυχώς το σφάλμα την εκμεταλλεύτηκε στο έπακρο. Να 'ναι καλά, εγώ τον αγαπάω. Δεν μίλησα ποτέ δημόσια για να μην του κάνω κακό. Μην δοκιμάζετε την καλοσύνη μου όμως, είναι περιορισμένη, όπως και κάθε τι θετικό που έχω να χαρίσω. Ότι κακό κανείς να ξέρεις το βρίσκεις εντέλει μπροστά σου κάποια στιγμή. Ο θεός της φωτιάς, θα στείλει τις φλόγες. Οι πύλες του πολέμου ποτέ δεν κλείσαν στην Ρώμη.

          Έγινε και κάτι άλλο που με ξένισε τρελά και θέλω να το ξεκαθαρίσω ότι ουδεμία σχέση έχω με αυτό. Παρατήρησα ότι ανέβηκε στο youtube κομμάτι από τον δίσκο της Ρώμης. Παραθέτω link. Η επιλογή μου και τότε σύμφωνη επιλογή του Ανέμη να κρατήσουμε την διακίνηση αυτού του δίσκου χέρι με χέρι όσο το δυνατόν μπορεί να κρατηθεί και όσο περνάει από το χέρι μας, για μένα δεν έχει αλλάξει. Ούτε έδωσα καμία άδεια για να ανέβει κάποιο κομμάτι του δίσκου, ούτε συμφωνώ. Αυτό για αυτούς που είπαν ότι έγινε με άδεια της Ρώμης. Η Ρώμη δεν έδωσε άδεια από την στιγμή που εγώ, το μίασμα της Ρώμης, δεν έδωσα άδεια. Ούτε με ρώτησε κανένας, ούτε είπα σε κανένα OK.
Ξεκαθαρίστηκε. 

          Κρατώ το όνομα μου καθαρό και την ουρά μου απέξω. Λέω και ξεκαθαρίζω δυστυχώς τα ευκόλως εννοούμενα. Τόσο καιρό δεν είχα πει κουβέντα και εκεί φαίνεται ποιος κάποτε είπε να φτιάξουνε αυτό το δίσκο, να τον πούνε Ρώμη, και να μιλάει για αυτό και για αυτό. Διότι η αγνότητα και το βάρος αυτού του δίσκου είναι η κληρονομιά μου και με ακολουθάει. Το έδωσα με όσο σεβασμό το έφτιαξα, και ακόμη έτσι το δίνω και βαδίζω στους δρόμους της.

Η Ρώμη καίγεται.

Περαστικά μας.

Παρασκευή, 26 Αυγούστου 2011

Ο δρόμος προς την αποτυχία

Κοίτα γύρω σου οι τοίχοι στενεύουν 
και το σπιρτόκουτο στο οποίο ζούμε τυλίγεται στις φλόγες.
Όλα καταλήγουν στον ίδιο λάκο,
μα τα ντύνουμε με όμορφο ξύλο και κόλλυβα για να αποδεχτούμε την ασχήμια μας.
Πάρε φόρα και σπάσε τα χέρια σου σε αυτό που αγαπάς πιο πολύ,
ίσως έτσι το μισήσεις και γλυτώσεις πολύ περισσότερο πόνο.
Ο χρόνος μου μοιάζει σαν να περνάει αργά, 
μα γρήγορα καταλαβαίνω πως γέρασα απότομα 
και δεν αντιλαμβάνομαι σωστά την ροή του.
Δώσε μου το χέρι σου, και εγώ υπόσχομαι πως θα στο κόψω 
και θα το προσκυνάω πέντε φορές την μέρα δείχνοντας έτσι την αγάπη μου. 
Μην με παρεξηγείς, 
ότι και να πω δεν έχει σημασία και είναι ανήθικο όσο δεν το ακολουθούν οι πράξεις μου.
Δεν είμαι το καλό παιδί, αλλά το τρομαγμένο,
και είμαι τόσο φοβισμένος που κρύβω μια καλή πράξη για όλους σας. 
Άσε με να σκάψω το λάκο μου, για να τον φτιάξω πιο βαθύ, 
έτσι ακόμα και νεκρός από όλους να διαφέρω.
Άσχημος άνθρωπος με όμορφα συναισθήματα,
και χαραγμένες μέσα μου θα δεις αξίες και ηθική ατσάλινη που σπάει τα ξύλινα χέρια μου. 
Δεν ζήτησα ποτέ μου βοήθεια, παρά μόνο γιατί δεν ήξερα την λέξη ευχαριστώ,
ή τουλάχιστον μου ήταν πιο δύσκολη από την ίδια την δυσκολία.
Μην παίζεις με ψαγμένα νοήματα,
γιατί οι πιο ψαγμένοι άνθρωποι που γνώρισα χαθήκανε στις σκέψεις τους.
Τώρα δεν ξέρω αν κοινωνικά είναι πιο χρήσιμοι από αυτό που ήτανε πριν,
ταξιδιώτες και περαστικοί που ψάχνουν την γνώση και την χαρίζουν απλόχερα,
ακατέργαστη κι αληθινή, μα άθελά τους.
Η επιτυχία από ηθική σε ηθική διαφέρει,
συνήθως την αντιλαμβανόμαστε ανάλογα με την θέση που έχουμε στην καπιταλιστική τροφική αλυσίδα. Τι πιο ανήθικο; 
Τώρα σειρά μου να αποτύχω.

Κυριακή, 21 Αυγούστου 2011

Βγείτε από τα κλουβιά σας Ρωμαίοι

           Το πιθανότερο, για να βρίσκεσαι εδώ πέρα, τρέφεις μια αντιπάθεια για τον κάθε λογής καριόλη, που πιάνει μικρόφωνο και λέει πολλά χωρίς ουσιαστικά να λέει τίποτα. Δυστυχώς ανήκω στην μειονότητα των ατόμων που ασχολούνται εν γελλάδι με το ραπ χωρίς να θέλω να κερδίσω από αυτό φήμη, λεφτά και ένα κάρο μαλακισμένα να μου λένε ότι είμαι γαμάτος και πολύ ψαγμένος, ενώ δεν καταλαβαίνουν ούτε το 1/3 από ότι είπα. Πόσο μάλλον το τι εννοούσα πίσω από αυτά. Απελπισία. Αν ψάχνεις τον καινούργιο γαμάτο άναρχο-ράπα που θα τον αναφέρεις στους εναλλακτικούς φίλους σου και θα συμφωνείτε για το πόσο γαμάει, μπας και γαμήσετε καμία μαλακισμένη ψευτοπολιτικοποιημένη τζιβιαρα από αυτόν, ατυχήσατε. Δεν μου σηκώνεται. Παρόλα αυτά, γαμώ το σπίτι σας.

            Στο ψητό. Ασχολούμαι με το ραπ, όχι για να σου πω πίπες για graffiti η για φαρδιά να έρθεις στο πουστο-μάγαζο μου για να σε εκμεταλλευτώ. Ούτε για να σου δείξω πόσο άναρχο-πούτσα έχω και τις σεξουαλικές εμπειρίες μου με τα ματ. Δεν έχω καπιταλιστική νοοτροπία, είμαι εδώ για να μοιραστώ σκέψεις μου και να βρω άτομα για να μπορέσω να κουβεντιάσω και αν υπάρχουν σωστές βάσεις και προϋποθέσεις να δημιουργήσουμε και να πράξουμε παρέα.

              Ονειρεύομαι ένα κάρο άτομα που μετά την συναυλία να μην πηγαίνουν να βγάλουν φωτογραφία με τον ράπα. Αλλά μαζί με τον ράπα να γεμίζουν φυλλάδια και stencils την Ρώμη. Ονειρεύομαι άτομα που σκέφτονται και θέλουν να αντιδράσουν, να μαζεύονται σε ένα δωμάτιο και αντί να πίνουν μπίρες και να αράζουν ή να μιζεριάζουν, να είναι πωρωμένοι που έχουνε ο ένας τον άλλων. Να έχουν μια τεράστια καύλα για να γαμήσουν κάθε τι που θα μπει εμπόδιο στον στόχο τους. Ονειρεύομαι άτομα που θέλουν να προσφέρουν και να χαρίσουν σκέψεις, χρόνο και χρήμα όχι σαν επένδυση αλλά από αγάπη και θέληση για την δημιουργία κάτι όντως διαφορετικού, κάτι το οποίο θα προσφέρει υγιείς βάσεις για την ελεύθερη και ηθική δημιουργία, έκφραση και διανομή πολιτικοποιημένου μουσικού και μη υλικού. Αιχμηρό και δυνατό, όσο δυνατά είναι τα αρνητικά συναισθήματα που έχουμε σφηνωμένα στις μαύρες καρδιές μας. Ονειρεύομαι μια κολεκτίβα που δεν έχει σκοπό το προσωπικό όφελος ή την ανέλιξη του τάδε ράππα αλλά την δημιουργία μίας αντί-καπιταλιστικής πολιτικοποιημένης ραπ σκηνής. Μακριά από τον κάθε μαλακά που θέλει να εκμεταλλευτεί καταστάσεις, για υλικά οφέλη και μη. 

           Είμαστε λίγοι, το κείμενο ήταν πολύ μικρό για να πω ότι τα είπα όλα, τουλάχιστον εδώ ακόμη και μόνος στην απέναντι πλευρά ακόμη στέκω. Και παραμένω ξύπνιος. Εκεί έξω υπάρχουν πολλοί σαν εμάς. Βγείτε από τα κλουβιά σας Ρωμαίοι, βγείτε και γνωρίστε τους υπόλοιπους. Υπάρχουν πολλοί που την παλεύουν μα χάνονται στην αρένα. H Ρώμη καίγεται μα βλέπω φλεγόμενα κτήρια που λάμπουν. Συνεχίζω να κυνηγάω λάμψεις. Εσύ που είσαι ; Μ' ακούς ; 

Σε ψάχνω.

Τετάρτη, 10 Αυγούστου 2011

Παραμένω ξύπνιος

          Παρακμή. Ένα κακογραμμένο μουσικό δείγμα από τότε που έμενα Αθήνα. Εποχή Ρώμης. Μου δείξε το beat το σφάλμα και μου λέει, "Κοίτα τι έφτιαξα!! Είναι 5/4.". Του λέω "Για αυτό δεν μπορώ να ραππαρω;". Μου κάνει, "Έλα ρε, εύκολο είναι." και άρχισε να χώνει ρίμες. Μια μέρα άκουγα το beat, αρκετά σκαλωμένα, μου άρεσε παρά πολύ. Δεν το είχαμε χρησιμοποιήσει πουθενά. Εε και αυθόρμητα έγραψα και το ηχογράφησα πρόχειρα. Τελικά, μπόρεσα να ραππαρω πολλή διαφορετικά απ' ότι συνήθιζα τότε, από όλες τις απόψεις. Σκατά ακούγομαι, αλλά προσωπικά μου αρέσει πολύ.
Δεν γαμιέται η Ρώμη καίγεται.


Ο κόσμος κοιμάται Πάνο.
Ο κόσμος παύει να έχει ανθρώπινες συμπεριφορές.  
Ο άνθρωπος σταματάει να είναι άνθρωπος. Όσοι μένουνε ξύπνιοι πονάνε Πάνο.
Εσύ μάλλον το ξέρεις καλύτερα.
  
Χάνομαι μέσα σε σκέψεις, 
και οι σκέψεις μου μ'οδηγάνε σε μονοπάτια δύσβατα,  
που η γνώση μου δεν μπορεί να μου δείξει το σωστό μονοπάτι.
Κάθομαι στα χορτάρια και ανοίγω βιβλίο. 
Διαβάζω να προχωρήσω την σκέψη μου. 
Είναι φορές που κοιτούσα με τόσο μίσος τον καθρέφτη μου.
Είναι φορές που με σκότωσα.
Μόνο και μόνο για να πάρω τα όργανα μου και να πλάσω ένα καλύτερο άνθρωπο.  
Μέχρι να σκοτώσω κι αυτόν, για να γεννήσω κάτι ανώτερο.
Κάνω ότι μπορώ, μα ότι και να κάνω είναι λίγο,
ποτέ δεν θα καταφέρω να αλλάξω κάτι.
Αυτό όμως δεν με κάνει να κάθομαι να σκάω και να μιζεριάζω,
με βλέπεις τρέχω από δω και από κει.
Νιώθω μόνος.
Με κυνηγάνε τα πρόσωπα που κάποτε ίσως και να 'τανε φίλοι μου.
Αλλάζω, μα δεν ξέρεις πόσο χαίρομαι που δεν με καταλαβαίνουν.
Αν με καταλάβαιναν ίσως και να μην είχα και ιδιαίτερες διάφορες.
Πέραν της αυστηρής κριτικής μου και της μισανθρωπιάς μου.
Είμαι δύσκολος, και προσπαθώ κάθε μέρα να με κάνω όλο και πιο δύσκολο.
Παλιοί μου συμμαθητές πεθάνανε, και απάνταγα ψυχρά ένας λιγότερος.
Το όμορφο της υπόθεσης είναι ότι το εννοούσα.
Και δεν ξαφνιάστηκα που παλιοί μου φίλοι με κοίταξαν με μισό μάτι.
Αηδιασμένοι από την μολυσμένη φάτσα μου.
Με λένε μίασμα πλέον. Χάρηκα 
Κλείνομαι στον εαυτό μου. Φόβος.
Μόνο και μόνο για να μπορέσω να περάσω χρόνο μαζί μου. Θλίψη.
Να με καταλάβω και να με εξαπλώσω,
μέσω στίχων μου, σε όσους δεν πρόκειται να με καταλάβουν. Οργή.  
Μια μελό ελπίδα ουρλιάζει. " Κάποτε θα καταλάβετε 
και θα έρθετε κοντά μας για να πέσουμε από τα καυτά σκάγια τους πάνω στο κρύο τσιμέντο. 
Πίσω στους δρόμους, Στα στολισμένα σας σπίτια γεννιέται ο πόνος.
Μα δεν με καταλαβαίνετε."
Οι ασπροβαμένες σας πολυκατοικίες δεν κρύβουν την βρώμα μέσα σας.
Είμαστε παράσιτα. Εμείς.
Εμείς είμαστε τα πραγματικά αποβράσματα και τα κατακάθια σου,
τα κατακάθια αυτού του συστήματος, 
νοήμων όντα με συναισθήματα, άτομα με κρίση, γνώμη, άποψη και σκέψη.
Είμαστε πιο πολύτιμοι από κάθε τι που θα ήθελες να αποκτήσεις,
αλλά ποτέ δεν κοίταξες κατάματα τον πραγματικό πλούτο  
Ένας χείμαρρος, από γυμνές σκέψεις, 
που οδηγεί σε τίποτα παραπάνω απ'το να εκφράσω μια απόλυτη απελπισία.
Τα πάντα πεθαίνουν γύρω μου, μα στέκω ακόμα όρθιος.
Πιστεύεις έστω και λίγο ότι ισχύει το αντίθετο;
Δεν καταλαβαίνεις ότι δεν μιλάς με ανθρώπους μα με τα φαντάσματα τους;
Έλα μαζί μου, εσύ που με ακούς, σε καλώ, βρες με να μιλήσουμε, να κάνουμε party.    
Να πανηγυρίσουμε πάνω απο τα πτώματα σας.
Πάνω από τις στάχτες σας. Πάνω από κάθε ιερό και όσιο που έχετε.
Ξεσκίζοντας το, για κάθε λεπτό βιασμού μου.
Χοροί και χαρές, επιτέλους πεθάνατε. 
Ξημερώνει μια νέα μέρα στην Ρώμη κι ακόμα να κοιμηθώ. 
Παραμένω ξύπνιος.

          *Το κομμάτι το είχα γράψει επηρεασμένος από τον gadfly και το κομμάτι του, "Ο κόσμος κοιμάται". Στον οποίο μιλάω και στο κομμάτι. Btw, κομματάρα!! Παραγωγή : Ανδρείκελος.

Σάββατο, 6 Αυγούστου 2011

Όλα αλαζουνε σήμερα

Γράφω στ'αρχίδια μου κάθε high-tech εμπορική μαλακία. 
Αν θες να μου δώσεις υπέρ-γαμάτο τηλέφωνο, θα πρέπει να με πληρώσεις για να το πάρω.
Η πυραμίδα με τις ανάγκες μου είναι πολύ διαφορετική από την πυραμίδα που χτίζετε.
Δεν καταναλώνω παραπάνω από όσα χρειάζομαι και προσπαθώ όσο μπορώ να είμαι λυτός
και να καταναλώνω μόνο τα απαραίτητα για τις βασικές μου ανάγκες. Δηλαδή το να τραφώ,
να ντυθώ και να μπορώ να δημιουργώ κάτι πανέμορφο στο σάπιο σύστημα σας.
Φτιάχνω ένα καρκίνο λίγο λίγο κάθε μέρα
και καρτερώ την στιγμή που θα εξαπλωθεί σε όλο το γαμημένο πλανήτη.
Με σκοπό να τον καταστρέψει. Όχι, δεν πιστεύω στον άνθρωπο.
Ο άνθρωπος ήταν και θα είναι ένα σιχαμερό πλάσμα που κοιτάει τον γαμημένο του κώλο.
Κάπως έτσι είμαι και εγώ. Αν πεθάνουν όλοι, θέλω να πεθάνω τελευταίος,
μόνο και μόνο για να χαίρομαι που έζησα την καταστροφή του γαμημένου σας είδους.
Όχι, οι στίχοι μου δεν είναι κάτι το γαμάτο, ούτε λέω γαμάτα πράγματα.
Λέω όσα πράγματα με κάνατε να έχω ανάγκη να πω, να έχω ανάγκη να τα εκφράσω
και να τα φωνάζω καθώς θα συνθλίβω το είδος σας με τα δύο μου χέρια.
Και πίστεψε με, όλα αυτά δεν έχουν καμία επαφή με το γαμάτο.
Αλλά που να με πιάσεις. Εσύ δεν πιάνεις ότι απλά δεν θέλω. Όχι, δεν θέλω.
Τραβάτε γαμηθείτε δεν θέλω να δηλώσω το γαμημένο μου κινητό.
Δεν θέλω να έχω facebook. Βάλτε όλοι τα facebooks σας στον κώλο σας.
Άντε γαμηθείτε όλοι σας, μαλακισμένα.
Αν είναι έτσι η επικοινωνία, τότε βάλτε και την επικοινωνία σας στον κώλο σας,
μαζί με όλα τα υλικά αγαθά που ποτέ δεν χρειαστήκατε αλλά καταναλώνατε ανεξέλεγκτα.
Όχι, δεν γουστάρω την φάτσα σας, δεν γουστάρω το γαμημένο σας οικονομικό σύστημα.
Γάμω την ελεύθερη αγορά, όπως μου το μάθανε στο σχολείο,
για να μην μάθω την λέξη καπιταλισμό
και καταλαβαίνω τι βρίζουν τα αναρχοκουμούνια στις πορείες.
Δεν γουστάρω το κράτος που έχετε.
Δεν γουστάρω την σημαία σας. Μου την σπάει το γαλανόλευκο.
Μου την σπάνε τα γαμημένα αγάλματα και ο τσιμεντένιος κόσμος,
που με βάλατε να ζήσω μέσα με τον πλαστικό τρόπο ζωής. Γάμω το σπίτι σας.
Μια μέρα θα δείτε που τα παιδιά σας θα σας σκοτώνουν στον ύπνο σας,
και εσείς θα σκέφτεστε τα project που δουλεύετε στην γαμημένη σας επιχείρηση.
Θα δείτε που όλα θα αλλάξουμε σύντομα.
Όλα αλλάζουνε σήμερα.

Πέμπτη, 4 Αυγούστου 2011

Τι παίζει με τον κόσμο;

          Δεν μπορώ να καταλάβω τι σκατά παίζει με τον κόσμο ρε πούστη μου, συναντάω παλιούς γνωστούς τυχαία και βλέπω καταστάσεις που απλά επιβεβαιώνουν με πολύ άσχημο τρόπο την ήδη άσχημη άποψη που έχω για τον κόσμο γύρω μου. Τι σκατά; Λες τελικά απλά εγώ να έχω το πρόβλημα που δεν μπορώ να μπω στο τριπάκι τους και στην γαμημένη νοοτροπία τους; Ή αυτοί είναι ακριβώς όπως τους είχα σχηματίσει και κατηγοριοποιήσει στο κεφάλι μου από τότε. Σάπιοι. Προϊόντα ενός σάπιου συστήματος.

          Συνάντησα μια πρώην συμμαθήτρια μου χθες βράδυ, είχε σκάσει σπίτι ενός φίλου για να δει τον γκόμενο της που έχει "σοβαρή σχέση" με άλλη κάνα πεντάρι χρόνια και τέλος πάντων και γαμάει και την μικρή (και όχι δεν δουλεύει την μικρή, ή μικρή ξέρει την φάση πως έχει, γάμησε τα δηλαδή). Η παρέα κάνα τεσσάρι άτομα τέλος πάντων, την ψήναν για παρτούζα οι άλλοι, δεν την έκοψα να χει και πολλούς ενδοιασμούς. Εγώ ψιλό σιχάθηκα την κατάσταση και την έκανα νωρίς, να μην συμμετάσχω στο νταβαντούρι. Τώρα θα μου πεις "και σένα τι σε νοιάζει ρε μαλακά;", θα σου πω. Με αυτή την κοπελίτσα κάποτε έκανα παρέα και μου κακοφάνηκε που ενώ τότε ήταν "άβγαλτη" και συναισθηματική, ρομαντική κοπελίτσα, έγινε "ένταξη όλοι χωράμε". Κάποτε αράζαμε και κάναμε καμία καλή κουβέντα για μουσική η τέλος πάντων για κάτι, κάποτε είχαμε φλερτάρει ξέρω γω, όπως θα πρεπε όχι χυδαία, η φάση δεν περιοριζόταν σε σεξυαλικά υπονοούμενα πάντως και διαγωνισμούς πορνείας, γυναικείας και αντρικής φύσεως. Ήταν τα πράγματα πιο αθώα; Η εγώ ήθελα να τα βλέπω έτσι, για να μην έρθει με την σειρά του το αναπόφευκτο. Η απογοήτευση. Σαπίλα.

          Ο εγκέφαλος και η ουσιαστική επικοινωνία εξαφανίζεται, δες που περιορίζονται οι κουβέντες στα άτομα εκεί γύρω της ηλικίας 15-25 (μιλάω για αυτές της ηλικίες επειδή είναι κοντινές στην δικιά μου και τους έχω παρατηρήσει περισσότερο). Πίστεψε με δεν θα ασχοληθούν με κάτι πέραν από λεφτά, γκόμενες/γκόμενους, εξωτερική εμφάνιση, στυλ, μόδα, μαγκιά κλανιά και Facebook. Υπάρχουν σαφώς πάντα εξαιρέσεις στον κανόνα αλλά όπως προείπα είναι εξαιρέσεις, ακόμα χειρότερα όταν καταλάβεις ότι και οι περισσότερες εξαιρέσεις, αρχίδια εξαιρέσεις είναι,  νιώθεις gadfly μες στο γάλα. Σαφώς και όλα αυτά που λέω τα έχω ξαναπεί και δυστυχώς θα τα ξαναπώ αφού τα συναντώ συνέχεια σε κάθε γύρα.

          Βγήκα για καμία γύρα, καμία βόλτα αντί να πάω σπίτι. Συνάντησα πάλι τυχαία δύο παλιές "φίλες" και άρχισαν να μου λένε νέα τους και για τους κύκλους τους. Οι κοπελιές στο μεταβατικό στάδιο από λύκειο για σχολή (στα 17-18-19 περίπου τέλος πάντων). Μου μίλαγαν για τις παρέες τους, τις παλιές, αυτές που εγώ τις είχα αφήσει κάποτε. Ρε συ, γαμισεεεεεετα, η κατάσταση έχει γαμηθεί σε αααααλλο επίπεδο, άλλη φάση, άλλη κλάση. Πιτσιρίκια λυκειόπαιδα, και δυστυχώς η πλειοψηφία, αγόρια-κορίτσια γαμααατα. Τι εννοώ; Τα αγοράκια εμπνευσμένοι από την νέα γαμημένη εναλλακτική μόδα με το χασισάκι, νομίζουνε ότι ζούνε στο Τζαμάικα,  ότι έχει εισχωρήσει στο σώμα τους το πνεύμα του Μπομπ Μάρλεϊ και καλλιεργεί στην θέση του εγκεφάλου τους μια γλάστρα πεντάφυλλη. (Μεγάλη παρένθεση : Εντάξει, μην λέμε μαλακίες, και οι παρέες μου πίνουν, βασικά, η σωστή φράση είναι, "ποιος δεν πίνει;". Αλλά το να φτάνουμε στα σημεία να την πίνουν στο σχολείο για την ποζεριά τους, να αποκαλούνε το χασισο-σπρώχτη τζαμαικανό , να ντύνονται με τα παρδαλά χρώματα του τσιφτετελικ (psychedelic + τσιφτετέλι) , να μιλάνε για ρασταφάρι και πούτσες μπλε και να κοντράρονται για το ποιος πίνει περισσότερα τσιγάρα την ημέρα σαν κύρια ασχολία, είναι καταστροφή απλά. Το κεφάλι τους θα είναι στάχτη πολύ σύντομα, αν όλα αυτά δεν ακυρώνουν την ύπαρξη εγκεφάλου. Tι να κουβεντιάσεις με αυτά τα άτομα και τι να πράξεις, άντε να πάμε σε κανένα dub-step party παρέα μέχρι εκεί, όσων αφορά πολιτικές απόψεις, κλάιν οποίος το κάνει νόμιμο τσιμπάει και ψήφο. Τι ανεργίες και μαλακίες, κομουνισμούς και καπιταλο-τέτοιο, μπάφος μουνιά , παοκ. Μεγάλο θέμα το χόρτο, και η μόδα του,  θα το αναλύσω άλλη φορά .). Από την άλλη, τα κοριτσάκια με τα εμο χαρακοματάκια και τα bi-λεσβιακό κουτοποματάκια, με τα λάγνα χαζοβιόλικα υφακια , όπου φαίνονται περισσότερο, εντάξη, είναι όπως τα άφησα, σπαστικά και μαλακισμένα. Το θέμα είναι ότι σκασαν άλλα πολύ πιο σοβαρά, πρέζα, καταθλίψεις, ψυχολόγοι προβλήματα σοβαρά που δεν πηγάζουν από απλή και αγνή ανθρώπινη βλακεία.  

          Και θέλω να καταλήξω στο εξής. Τι σκατά έγινε ρε φίλε; Γιατί γαμιούνται τα πάντα έτσι; Αν από όλους αυτούς περιμένεις κάτι, την γάμησες. Τι να πετύχεις με αυτά τα άτομα και τι να χτίσεις. Άχρηστα πλασματάκια. Σκέφτομαι, θέλω να κάνω καλύτερο το μπουρδέλο που ζω, αλλά πως; Είσαι μόνος. Απογοήτευση, θλίψη, οργή, συμβιβασμός, θλίψη, σαπίλα, βαρεμάρα, αποκοπή, δεκτικές σκέψεις, δεν γαμιέται και αει στο διάολο. 

           Δεν ξέρω αν θα έπρεπε να στεναχωριέμαι για αυτούς και να με καταβάλλουν ψυχολογικά όλα αυτά και να με φθείρουν. Στην τελική όλοι αυτοί, δεν νοιάζονται καν για αυτούς. Δεν ξέρω. Όλα αυτά τα όμορφα σκηνικά ήταν που με κάναν να αποφεύγω το έξω. Σήμερα μέσα, πιο οικονομικό και με λιγότερη σκέψη.....Μπα. 

"Οποιαδήποτε ομοιότητα με πρόσωπα, ονόματα ή καταστάσεις δεν είναι τυχαία και έχει σχέση με την πραγματικότητα "

Κάπου πρέπει να έκανα λάθος, 
Ελπίζω να γλιτώσω τις μηνύσεις.

Περί blog ο λόγος

          Καλώς ήρθες στο υπόγειο περαστικέ. Οι κραυγές που διαβάζεις ή ακούς κατά καιρούς ηχογραφημένες, δεν είναι τίποτα παραπάνω από τις καθημερινές μου σκέψεις και τα καθημερινά μου συναισθήματα. Δημιούργησα αυτό το blog, όταν μια μέρα ήθελα να πω κάτι κάπου "δημόσια" και κατάλαβα ότι δεν υπάρχει κάποιο μέρος για να το πω. Οπότε ο βασικός λόγος είναι καθαρά η έκφραση των απόψεων μου. Όποτε μου κατέβει κάτι, εδώ θα το μοιράζομαι. Μαζί με αυτό πάει καπάκι και η όποια, τέλος πάντων, "μουσική" κάνω. Διάφορα κείμενα, στίχοι, σκέψεις, κομμάτια, beats. Επίσης αν αποφασίσω να βγάλω κάτι προς τα έξω, θα βγει από εδώ.

Είμαι το μίασμα. Xάρηκα.